MILO names Gary V. as new endorser

MANILA, Philippines – A new endorser has arrived.

After running a viral video for several days regarding so-called “energy gap,” Nestle’s chocolate drink brand MILO has finally chosen Gary Valenciano, popularly known as Gary V., to be their new product ambassador starting this 2017.

Reasons for picking

MILO, in their statement, expressed the reason for picking Mr. Pure Energy as the new endorser.

“Although we have chosen James Reid to endorse this for popularity purposes, and although this had tickled the ears of many people, we thought that the video still lacked appeal.”

“We had chosen him as temporary endorser while we are looking for the perfect one. And we think God had answered our prayers.”

“Gary Valenciano, for so many years, has lived up to the very nickname bestowed on him, that is, Mr. Pure Energy. We have watched various videos of his performances, and we have not seen yet any instance of his tiredness or dizziness.”

“At first, we have considered Sarah (Geronimo), but an information has reached that if she does not take a medicine full of iron, she would look tired and pale. Meanwhile, even if Gary V. had not yet taken the medicine, his energy would be limitless.”

“There’s one instance of his video that amuses us:”

“He is a perfect example of a person without energy gap.”

“If he can beat energy gap, so can we!”

Energetic yet surprised

Gary Valenciano stated that he was flattered when he was being picked up as the new endorser of a chocolate drink brand.

“Actually, I was surprised. What were my credentials that would be the reason to pick me as their ambassador? Surely, I do not like sweets due to (health reasons).”

“My motto is simple, and Kuya Germs (German Moreno) was my inspiration for this. Kung si Kuya Germs, ang sinabi niya ayWalang tulugan’, sa akin naman ehWalang ayawan,’ lalo’t pag di pa tapos ang tugtugan.” (If Kuya Germs’ line is ‘Don’t sleep,’ mine is ‘Don’t stop,’ especially if the song’s not yet finished.)

Si James Reid ang nag-refer sa akin sa MILO dahil baka nakikita niya na magaling akong sumayaw. Sinabi niya sa akin kung bakit hindi ako sumali, eh fit na fit ang role ko sa ine-endorse niya.” (James Reid referred me to MILO maybe because he sees me that I am great in dancing. He told me why not join there, while my role fits that of what he endorses.)

Sabi pa nga sa kanta ko, ‘Hataw na! Huwag kang mapagod…’ At palagay ko nai-apply ko ito sa aking sarili.” (My song has these lyrics, ‘Groove now! Don’t feel tired…’ And I think I am applying this to myself.”)

New role

As of press time, Mr. Pure Energy is formulating another dance craze. He told, “This dance will help our kids become more energized.”

According to inside sources, Gary V. never showed signs of exhaustion even if he crafted the dance for straight seven hours.

Further luck, success

Nestle in its separate statement, commented on what will happen on the cast and crew of the upcoming video, “We predict that while the shooting is going on, one by one, many of our staff and our dancers will get tired of dancing. However, Gary V. will still dance. This is based on our assumption that the shooting will cover many takes and cuts.”

The firm further added, “We are pleased to work with Gary Valenciano. We wish him success in his upcoming video and we’re pretty sure that this will be a hit after that of James Reid.”


WARNING: This article is a joke, is intended to be read for enjoyment, is intended for fun, and this should not be read seriously. TweetNewscaster is not responsible for any loss or injury associated in believing that this article is very real.

Batangas town builds chicken monument after laying egg statue

eggchicken
eggchicken
Photo of egg and chicken monuments, both located at San Jose, Batangas.

SAN JOSE, Batangas, Philippines – “Which comes first, egg or chicken?”

The search for the correct response to the endless query had been resolved by the erection of a chicken monument at the town of San Jose in Batangas province. The statue was built as a testimonial to the chickens who provided much of the needed eggs in the town that qualified the latter to be the leading producer of eggs in the country.

Comments from some netizens revealed that the egg was placed near the hospital, while the chicken was installed near funeral parlors, firing their thinking that the egg was being laid in the hospital, while the chicken, being full-grown, would look like as if it is going to be slaughtered.

Laying the monument

A local official of San Jose who refused to reveal his name had something to share regarding the erection of the statue:

Tuwi nang mapapasinsay ako sa bayan, laging tinatanong sa akin ng mga dayo, ‘Pagkagaganda naman naréng itlog. Ay nasaan ga ang manok? Nangingitlog pa ga?’ Lagi kong sinasabi na nakawala laang iyon. Pagka nagtanong ang Mamay, lagi kong sinasabi na inaalagaan namin iyon.”

(Everytime I pass through the town proper, those strangers always ask me, “How beautiful is that egg. Where’s the chicken? Is it still laying?” I always tell that it had escaped. Everytime this question is asked by our grandfather, I always tell that we take care of it.)

Pinagbigyé natin ang hiling nila. Kaya nagpatayo na tayo ng gay-ang kalaking istatwa nito lang Setyembre o Oktubre. Ala, ay tuwang-tuwa ang mga tawo diné pagkakita niyaan.”

(We had granted their wish. So we built that huge statue this September or October. The people were full of joy when they saw that.)

The official further explained that for many years, San Jose, Batangas was dubbed as the “Egg Basket of the Philippines,” and as such, an egg monument was placed to signify the role of the town as the main source of egg production for the country. However, no monument for the chickens was installed at the town despite the fact that the broilers have contributed a big role for the eggs industry.

Cracking the answer

The monument had egged the netizens to give their best answers:

Nauna ang itlog. Yun ang unang nakatayo. Ngay-on laang natapos yung manok eh.

(The egg comes first. This was first erected [in that town]. The chicken [monument] was recently built.)

Diné po sa amin ay una ang manok, sapagkat sa tuwing magluluto ako ng pagkain, pag may itlog at manok, ang unang kinukuha ng mga anak ko ay manok, kaya una po ang manok.

(Here in our place, chicken comes first. It is because everytime I cook our food, if there were egg and chicken, the first one my sons would pick would be the latter. Therefore, the chicken comes first.)

Ala, hoy naman, kung ang sagot ay dipende sa tanong, eh itlog ang una. Pero kung sa tama ay palagay ko ay manuk. Papaano ga magkakaitlog kung walang manok. Ay, naku, sa tagal ko nang magmamanuk ako ga ay mauuto pa?

(Hey, if the answer depends on the question, egg comes first. But I think chicken is the right answer. How would the eggs exist if there’s no chicken. Oh, my, will they fool me when I am raising chickens for so long?)

Ay siya, hinahon laang, mga irog at paggulungin ko pariyan sa San Jose ang magic itlog. Pihadong balahibuhin na aré pag nakarating diyaan! Hehehe.

(Well, relax, darlings, and I will roll the magic egg down there to San Jose. Surely it will be feathery when it goes there! Hehehe.)

A fellow netizen had finally guessed the answer to the never-ending question:

“Ala’y diné sa amén sa San Jose ay depende kung saan ka magmumula. Pagka galing kang Batangas, ay MANOK. Pagka galing Lipa naman, ay di ITLOG.

Wari ko nama’y!”

(Here in our town in San Jose, it depends where you start your travel. If you’re from Batangas City, the answer is CHICKEN. But if you’re from Lipa City, the answer is EGG.

I guess so!)

To secure the correct answer, another netizen suggested:

“Bantayan mo ang dalwang aré at baka magpalit, ay malilito ang papanhik ng San Jose.”

(Guard these two monuments for they might swap positions. People going to San Jose might be confused if this happens.)

To which the page replied:

“Karibok iyan kapag nagpalit.”

(There might be trouble if they swapped positions.)

And for those who can’t get over to the question:

“Siguro kailangan ang referendum sa San Jose para malutas ang issue sa pagitan ng itlog at manok.”

(Maybe referendum is needed in San Jose to solve the issue between the chicken and egg.)

“Sabi na nga na depende kung saan kayo nanggaling eh. Pagkakulit niyo din nga eh. Tawarin naman kayo.”

(It is already told that the answer depends on where you start travelling. You’re way too insistent. May God forgive you.)

Hatching reactions

The laying of the chicken monument had not only tickled the various answers on the chicken-or-egg question, but also reminds them of everyday life with the chickens in Batangas.

Their reactions follow:

A: Wag na ninyong pagtalunan ang manok at itlog kasi diné sa dapdapan, mas nauna ang bibe kisa manok.

B: ‘Yaan mo na…, mapapalo iyang mga iyan ng mamay.

(A: Don’t argue over chicken and egg because here in the Indian coral tree, the duck comes first and not the chicken.

B: Don’t mind them,… they will be beaten by Grandpa.)

“Lasa ko naman eh ako’y liyo na, at lasa ko’y patas ang laban diné. Pero ako’y hanga eh. Ay pagkakalaki ng itlog at manok diyaan. Ay pihong mangangailangan ako ng malaki-laking kawa at ang Tatay Igme ay gutom na! Hahahaha :P”

(I feel dizzy, and I feel that they both won here. But I am amazed. The chicken and the egg are so huge. Surely I will need a very big pan for Father Igme is hungry now. Hahahaha. 😛 )

“Di ga’y merong 45 days na tinatawag? Baka iyan ay 365 days na manok eh pagkakalaki eh. Di na yata pellets pakain diyan, baka isang sakong bigas ay kawawa ang kaka.”

(There are 45-day chickens, aren’t they? That might be the 365-day chicken for that is huge. Pellets might not be feeded for the chicken, instead they are feeded with rice grains. Pity the aunt/uncle. )

Since the play between the chicken and egg in the town would be discussed especially in public and private schools, another commented:

“Pag may dyaryo ang mga iyan, ang nameplate dapat ay ANG ITLOG. Hahaha. O pag may English campus paper, eh THE EGG”

(If they have their campus paper, the nameplate of the schoolpaper should be THE EGG.)

Another had told that the chicken in San Jose must be related to the one seen in Magallanes near EDSA:

Huwag pipiho kasi pag diné galing Maynila eh aré ang makikita mo sa Magallanes… Hahahaha

(Don’t be so sure because if you’re coming from Manila, this is what you will see in Magallanes. Hahahaha.)

14494768_10205635994018252_7319325949348255012_n

To which the page replied:

…. Andiné pa din ang Egg Basket of the Philippines. 🙂 Baka iya’y nakawala laang sa mamay nuon.

(The Egg Basket of the Philippines is still here. 🙂 It might be the one escaped from grandfather’s coop in the past.)


WARNING: This article is a joke, is intended to be read for enjoyment, is intended for fun, and this should not be read seriously. TweetNewscaster is not responsible for any loss or injury associated in believing that this article is very real.

Love Advice No. 61

abscbnnews

From e-mail:

Hi. Ask ko po what if si ex nakikipagbalikan ulit? Dapat ko pa ba siyang bigyan ng chance kahit na twice na niya akong niloko at iniwan for other girls?

My Advice:

Dapat mo siyang bigyan ng chance.

Kaya lang, bibigyan mo lang siya ng chance para patunayan na deserving siya sa ikatlo mong pagkakataon. Saka mo pa lang siya bibigyan ng chance, this time, para maging isang mabuting boyfriend para sa iyo.

Ano ang ibig sabihin nito? Kailangan niyang patunayan na karapat-dapat siya na maging boyfriend mo. Hindi naman kasi puwede na basta-basta na lang siyang makikipagbalikan matapos ka niyang lokohin at iwanan. Ano ito, iniwan ka niya nang pak na pak, tapos babalik sa iyo nang ganern ganern na lang? Walang ganern. 😡

The mere fact na nakipagbalikan ulit siya sa iyo ay nangangahulugang may problema siya pagdating sa pag-handle sa inyong relationship. Kasi, ang problema sa kanya, hindi niya kayang panindigan ang pagmamahal niya sa iyo. Na kaunting ihip lang ng hangin, bibigay na agad sa iba. Naku, walang magtatagal sa kanya kung ganyan ang ugali niya.

Hindi rin puwedeng basta-basta na lang siya makikipagbalikan sa iyo.

Bakit?

Tatanungin kita: Ilang balde ba ng luha mo ang iyong nahahakot? Ngayon, kung basta-basta na lang siyang makikipagbalikan sa iyo, at sakaling iwanan ka niya the third time, iiyak ka na naman. Hanggang sa tuluyan nang madurog ang puso mo.

This time, dito mo na makikita kung gaano siya kaseryoso sa paghandle sa relationship ninyong dalawa. Dito mo rin makikita kung nagsasabi siya ng totoo o hindi. At sa ganitong paraan matutunan niya ang halaga mo bilang kanyang girlfriend.

Sass starts sequel for online dare

Photo of Ms. Sass Sasot from her official Facebook page.

THE HAGUE, The Netherlands – The price is right.

After starting an online dare on her password, Sass Rogando Sasot is now exploring on an online dare regarding the payment she received.

Sass has received comments from other netizens, saying that she was allegedly paid to defend President Rodrigo Duterte. These continuous accusations had not escaped the blogger’s notice. As a response to these accusations, and to avoid repeated and pointless defenses, she started another online dare.

Mechanics

Her second online dare is simple. Anyone, especially her accusers, must know how much she received and must secure proofs. Reward for those who can get the answer will be a blessing for the winner.

According to Sass:

May pa-contest po ako sa mga patuloy pa rin na nagsasabi na ako ay bayaran. Hulaan niyo po with evidence:

  1. Kung magkano exactly ang bayad sa akin

  2. Sino ang nagbayad

(I have a contest for those who continuously say that I am paid to defend the president. Guess the following with evidence:

  1. How much exactly was being paid to me.

  2. Who paid me?)

Exact amount, anyone?

In an interview, Sass had wondered if her accusers can still guess the exact amount. “Hindi nga nila mahulaan ang aking password kahit na gumamit sila ng iba’t ibang keyboard, ito pa kaya?” (They can’t even guess my password despite using various keyboards. How much more for this online dare?)

“These numbers are imaginary, tulad na lang ng nasa isip nila. Ang pagiging bayaran ay nasa isip lang nila. Wala pong katotohanang iyan. Bakit, namumulubi ba ako? Hindi naman, ah.” (These numbers are imaginary, like their perception. Being paid to do something is just on their mind. That’s not true. Why, do I beg for help? Not necessarily.)

Sa tindi ng pang-aakusa sa akin, kailangan nila itong patunayan. Kung tama sila, eh di wow! Sila nga ang magaling.” (With grave accusations against me, they have the burden to prove it. If they are right, then wow! They’re just great.)

Too irritating

Sass had told that she was being irritated by those who assume that she was being paid to do the work. When asked for the amount, she neither confirmed nor denied the amount being given to him. For her, at least, God knows the exact amount.

Kung mahulaan niyo po iyan, ang prize ay ang buong amount na binayad sa akin. Paki-email po sa akin ang sagot sa politicalsass@protonmail.com

(If you can guess it, the prize would be the whole amount being paid to me. Just e-mail the answer at politicalsass@protonmail.com)

“This will show if they have the desire to process their minds or not.”

Mind games

Sass further stated that this game will help those who challenge him to have critical minds, to guess the answer more precisely, and to have an intelligent guess on the exact amount of money supposedly paid to her.

When asked for another final response, she told the netizens, “And just like in any contest, the more entries you send, the more chances of winning.”


WARNING: This article is a joke, is intended to be read for enjoyment, is intended for fun, and this should not be read seriously. TweetNewscaster is not responsible for any loss or injury associated in believing that this article is very real.

Love Advice No. 60

abscbnnews

From a curious friend:

Dapat pa bang itago ang picture ng ex mo?

My Advice:

Ang sagot diyan ay hindi “dapat”, kundi “maaring” itago ang picture ng ex mo.

Sa totoo lang, personal decision mo na kung dapat bang itago iyon. Kung feel mo na iyon ang dapat mong gawin, gawin mo.

Ano ang meron kapag tinago mo ang picture ng ex mo?

Isa ito sa mga paraan kung paano ka makakamove-on. (Ang ibang paraan ay pagsira, pag-delete, o pagsunog sa picture ni ex.) Kasi naman, kung may pagkakataon ka na titigan ang larawan niya (at tinitigan mo), baka masaktan ka lang. Lalo na kung may pinagdadaanan kayong dalawa. 😥

Ex still part of your life

Sa totoo lang, kahit anong tago ng picture ng ex mo, kung siya at siya pa rin ang nasa isip mo, balewala rin. Hindi lang kasi siya ang nasa larawan, nasa isip at puso mo pa siya.

Kahit anong tago ng picture ng ex mo, “it’s still part of your past and nothing will change.” Except sa status ninyong dalawa. 😥

May bahagi na rin kasi si ex sa puso mo. At dahil diyan, hindi natin basta-basta mabubura ang alaala at feelings mo sa ex, maganda man iyan o hindi. Once na na-meet natin siya, tatatak siya sa ating puso at/o alaala. “Hindi ito parang flash drive o hard drive na puwedeng i-reformat nang ganoon-ganoon na lang”. Unless may amnesia o Alzheimer’s ka. 😄

From the author

Kahit na wala pa akong ex, let me share with you my experience.

Meron akong nagustuhan dati. O sabihin na natin na mahal na mahal ko siya.

At that time, ang tanging paraan para sa akin upang magustuhan niya ako ay maging “aggressive” sa panliligaw sa kanya. May mga moments pa nga na magkasama kami, at sa tingin ko ay nasisiyahan siya. Umasa pa man din ako na baka ma-fall siya sa akin. Pero hindi pala.

Nami-miss ko siya mula nang hindi na sila pumasok. 😦 May gagawin kasi silang magkakaklase. Nang nagkaroon ako ng free time, sinamantala ko na ang pagkakataong iyon para pumunta sa kanila. 😀 Naglakbay pa man din ako ng napakalayo makita ko lang hindi lang sila, kundi pati ang babaeng iyon.

Dumaan ang mga araw, at dumating sa punto na nasira na ang friendship namin. Naputol pa nga. Iyon ang napakalungkot na nangyari sa akin, at iyon ang aking pinagsisisihan hanggang sa mga oras na isinusulat ko ang artikulong ito. Totoo naman na kasalanan ko kung bakit ko ipinilit ang isang bagay na dapat eh inuunti-unti.

Masakit pa rin hanggang sa ngayon ang nangyari. Alam ko na hindi ko na maibabalik pa ang dati naming samahan. At iyon ang napakasaklap. 😥 😥 😥

Pero isang araw, nagkaroon ako ng lakas ng loob na i-download ang kanyang larawan. Hanggang ngayon, may kopya pa ako ng mga larawan niya. Hindi ko ito itinatago o dinedelete.

Meron din akong picture ng mga moments na masaya kaming nag-uusap. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin ito tinatago o binubura.

Iniisip ko na lang kasi na minsan na siyang dumaan sa buhay ko. Masaya man o malungkot ang naging experience ko sa kanya, tatatak pa rin siya sa aking puso at alaala. Iyon na ang starting point ko para simulan ko ang pagbabago sa aking sarili.

Nai-share ko lang ang bagay na ito upang makita at maramdaman mo kung ano ang reyalidad kapag nagdedesisyon ka kung itatago mo ba ang picture ng ex mo o hindi.

Final Words

Since irrelevant na siya sa buhay mo, gamitin mo na lang ang natutunan mo sa past to be “a better person, not a bitter person.”

Actually, puwede mong itago ang picture ng ex mo para hindi ka masaktan. O di kaya, puwedeng hindi itago ang picture niya, kasi dito may matutunan ka sa inyong nakaraan.

Another suggestion: Maaring ibigay sa ex mo ang kanyang mga larawan. Dito hindi ka matutuksong balikan ang kanyang mga larawan na siyang ikasasakit ng iyong damdamin. Isa pa, senyales na ito para sa kanya na natapos na ang inyong relationship. Paraan na rin ito ng pagpapasalamat sa kanya sa mahabang panahon na kayo’y magkasama.

Wanted: Freelance Writers

abscbnnews

Hinahanap Ka Niya!

Ang TweetNewscaster ay isang site na may misyong maghatid ng kuwela at naiibang balita sa buong daigdig. Sa mga nakalipas na buwan, matagal nang hindi nakapag-post ang may-akda ng mga naiibang balita dahil sa trabaho at paghahanda sa nakalipas na eksaminasyon. Upang maging tuluy-tuloy ang paghahatid ng naiibang balita, nangangailangan ang TweetNewscaster ng mga tagapagbalita:


(2) Freelance Writers:

  • Dapat may interes sa pagsusulat. Hobby lang ang pagsusulat. Wala lang. Gagawin lang niya ito dahil nag-eenjoy siya dito.
  • Walang age limit. Bata man o matanda, puwedeng magsulat dito.
  • Ano ang pagkataong dapat niyang taglayin? Dapat makuwela at palabiro.
  • May kakayahang makisabay sa mga uso.
  • May kakayahang magsulat ng tatlong artikulo o higit pa sa isang buwan.
  • Isang advantage ang kakayahang magbigay ng love advice.
  • A caveat: Walang suweldo.

Paano mag-apply?

Requirements:

Sa pag-aapply, ilagay ang mga sumusunod:

  • Pangalan (Real name)
  • Picture/s mo (full body). Puwedeng kasama ang pamilya, syota, ex mo, kaibigan, ka-tropa, at/o iba pa.
  • Ang gusto mong maging username sa site
  • Ang iyong personal e-mail
  • Your skills

Uunahin ng may-akda ang mga may kumpletong requirements. What’s the next step?

  1. Kung kumpleto na ang requirements, bibigyan ka ng may-akda ng isang task na dapat mong gawin sa loob ng isang linggo.
  2. Hintayin ang kumpirmasyon mula sa may-akda.
  3. Kung confirmed na, maari ka nang magsulat sa kanyang site. Puwedeng bigyan ka ng task o magsulat ng iyong sariling artikulo sa site na ito.
  4. Ngayong tapos na ang iyong pagsusulat, paano mo ito isa-submit sa may-akda? I-send mo ito sa e-mail na nakalagay sa itaas.

Siyempre, dadaan din ito sa editing ng may-akda. Ako na ang bahalang mag-publish nito para sa iyo.

Ang mapipiling mga tagapagbalita ay mabibigyan ng pagkakataon na makapagsulat dito sa site na ito. Goodluck and God bless sa inyong lahat. 😀

Ang Bibig ni Duterte (?)

President Duterte with her daughter Veronica. Photo from Kitty Duterte’s Facebook page.

Matagal nang panahon ang nakalipas mula nang huli akong nakapagsulat tungkol sa Pangulo. Sa dami ng trabaho at dahil sa paghahanda sa isang eksaminasyon, nakalimutan kong magsulat tungkol kay Rodrigo Duterte. Subalit hindi dito magtatapos ang lahat. Ngayong tapos na ang eksaminasyon, may panahon na ang may-akda na makapagsulat ng mga artikulo. Bilang patunay, may sagot ang may-akda sa isang isyu na matinding iniuugnay sa Pangulo: ang kanyang pananalita.


From the reader who asked a question via Search Box:

Essay ano ang masasabi mo sa pananalita ng pangulo?

My Answer:

Talagang masakit sa tenga kapag nagmura na ang Pangulo.

Nasanay na kasi tayo sa turo na dapat hindi ganoon ang ugali ng isang lider, lalo na ng pinakamataas na lider sa ating bayan. Hindi na kataka-taka kung bakit nagulat ang marami sa sobrang dami ng maanghang na salitang ibinato niya nang nagtalumpati siya noong isang taon. At lalong hindi kataka-taka na marami ang nadismaya sa inasal ni Duterte.

Pero aminin na natin na minsan napapamura tayo kapag may sobrang nagpapagalit sa atin. Kung gayon, hindi naiiba sa atin si Duterte. Ang maling sistema ang nagpapagalit sa kanya, at dito siya napapamura.

Pangunahing tungkulin ng gobyerno

Ano ba ang masasabi ko dito? Dahil sa mura ni Duterte, nalaman na natin kung sino talaga ang totoong disente at mga nagde-desente-desentehan. Ngayon, alam na natin kung ano ba talaga ang pangunahing tungkulin ng gobyerno.

Bakit? Pangunahing tungkulin ba ng gobyerno ang maging absolute role model sa madla (lalo na sa mga bata)? Sa totoo lamang, pangunahing tungkulin ito ng DepEd. Pero ang pagiging absolute role model ang pangunahing tungkulin din ng mga nakakatanda pati na ng mga artista. Tanong lang: Ginagawa ba ito ng mga nakakatanda pati na ng mga artista? Kayo na ang sasagot niyan.

Dahil sa kanyang pananalita, unti-unting lumalabas ang pagiging inutil ng mga nag-aangking “disente” sila pagdating sa pagtulong sa kapwa at sa bayan. Lalo na noong Zamboanga siege, lindol sa Bohol, sa panahon ng bagyong Yolanda, paglaganap ng krimen sa Kalakhang Maynila, at sa marahas na pagsupil sa protesta sa Cotabato na nangyari sa taong ito. Na binigyan na sila ng panahon para tumugon sa isyung ito, pero dahil sa sobrang disente nila, ayaw nilang madumihan ang kanilang damit sa pagtulong sa kapwa at sa bayan.

Mahirap umintindi

Sa pananalita ni Duterte nasusubok ang kakayahan ng Pilipino na unawain ang kanyang kababayan. Lalo na sa mga Bisaya.

Dito din nasusubok kung aasa na lang ba sila sa ipinapakita ng media tungkol sa kanyang pananalita o iintindihin ang buong pahayag niya at ang kuwento sa likod nito bago humusga.

Tulad halimbawa ng isyu sa kanya tungkol kay Leni Robredo. Pinuna ni Duterte na makinis ang tuhod ni Leni. Palagay ni Leni at ng iba, isa itong anyo ng pambabastos sa mga babae, na hindi naman totoo. Feeling nila kasi, makinis ang hita ni Leni gayong malinaw na sinabi ng Pangulo na tuhod ang makinis.

Sa totoo lamang, ang pinupunto dito ni Duterte ay hindi naman masyadong nagtatrabaho ang pangalawang pangulo kaya ganoon na lamang kakinis ang tuhod (at dahil dito ay binigyan si Robredo ng deadline hanggang sa Disyembre para tapusin ang iniatas sa kanya). Pero ang tingin ng iba, tuhod = hita, na feeling eh parang mas magaling sila sa anatomy, tulad na lang ng kay Risa Hontiveros:

Kung ganoon, eh bakit hindi nila punahin ang kantang Legs?

Tanggap ba ng mga tao?

Nasusubok din ng kanyang pananalita kung hanggang saan siya maaring tanggapin ng taumbayan. Nasusukat din sa kanyang pananalita kung sino talaga ang sumusuporta sa kanya.

Dahil din sa mura niya, unti-unti siyang tinanggap ng mga tao. Wala na silang pakialam kung ganito siya, basta gampanan niya ang tungkulin bilang isang Pangulo.

Takot sa kanyang bibig

Ngayon, hindi na magkaintindihan ang ilan sa pananalita ni Duterte.

Isa pa, dahil sa mga pananalita ni Duterte, natatakot na ang mga kriminal.

Bumaba na ang krimen.

May nabasa ako dati na maaring ganoon ang bitiwan niyang salita, pero alam niya kung ano talaga ang dapat gawin.

Halimbawa, lagi niyang sinasabi sa mga sangkot sa droga, “Papatayin ko kayong lahat.” Pero ang binabanggit niya ay ito: “Palabanin mo muna, bago patayin.”

“Kapabayaan” sa Pilipinas

Dahil sa kanyang mga salita, nakita na natin kung gaano katindi ang “kapabayaan” ng Amerika sa ating bayan, lalo na sa usapin sa West Philippine Sea. Na kung kailan unti-unti nang babawasan ang pagiging palaasa sa Amerika, saka lang sila aangal.

Sa mga salita ni Duterte, nakita kung gaano katindi ang kawalang-respeto ng ibang bansa sa atin dahil masyadong kumikiling tayo at sumusunod tayo (at least dati) sa Kanluran.

Ang mga salita ni Duterte ang nagtulak sa ibang bansa upang hangaan at igalang tayo, bagay na hindi nila ito nagawa dati sa atin.

Gising ang bayan

Ang pananalita rin ni Duterte ang nagpapagising sa pagkamakabayan ng mga Pilipino.

Saan ka nakakita ng mga tao na handang magtiis ng ilang oras para mapakinggan ang kanyang mga talumpati?

Ganito ang nangyari noon sa panahon ng kanyang kampanya.

Makikita sa kanyang pananalita na tapat ang kanyang hangarin na paglingkuran ang bayan.

Sa totoo lamang, hindi na bago sa akin ang naturang istilo ni Duterte. Bago pa man siya tumakbo, ito na ang turing sa kanya.

Ito ang isang dahilan kung bakit ayaw ko sa kanya dati. Pero ito na ngayon ang dahilan kung bakit mataas pa rin ang respeto ko sa kanya hanggang sa mga oras na ito.

Love Advice No. 59

abscbnnews

From the reader who asked a question via Search Box:

Ano ang dapat gawin para sa taong naguguluhan kung sino sa dalawa ang pipiliin niyang mahalin?

My Answer:

Tulungan mo siya sa kanyang pagdedesisyon.

Salamat sa iyong malasakit, kung ganoon. Base sa aking personal na karanasan, mahirap talagang magdesisyon kung sino sa dalawa ang kanyang mamahalin. Kaya isang malaking bagay kung tutulungan mo siya.

The Process…

Maari mo itong ipasulat sa kanya: Isang papel para sa isang mahal niya, at isa namang papel para sa isa pa. Isusulat niya ang mga magaganda at hindi magandang katangian ng dalawa. Una sa lahat, siya kasi ang mas nakakakilala sa dalawa.

Ikaw bilang kaibigan niya ay puwedeng tumulong sa kanya. Ikaw kasi bilang katropa niya ay may pagkakataong kilalanin ang kanyang (mga) mahal.

Sa pagsusuri sa pagkatao ng dalawang mahal, makakatulong ka (pati na ng ibang mga kaibigan ninyo, mga kaanak nila, at mga kaibigan nila) sa prosesong ito para matulungan siya sa kanyang desisyon.

Ang mahalaga dito, makita niya (at makita mo) kung sino sa kanilang dalawa ang mas lamang. Patagisan na ito ng mga mahahalagang katangian na dapat taglayin ng isang lalaki (o babae).

…Used by author

Bigyan kita ng halimbawa. Noong nasa high school pa lang ako, meron akong gusto. Kaya nga lang, consistent honor student siya pagdating sa pagsasabi niya na hindi niya ako gusto. Meron namang isa na gusto ako. Na kulang na lang ay sabihin niya sa akin na mahal niya ako.

Siyempre, litung-lito ako kung sino sa kanilang dalawa ang pipiliin ko. Upang magabayan ako sa aking pagdedesisyon, nagsulat ako sa isang papel ng mga katangian nila base sa pagkakilala ko sa kanilang dalawa.

Gabi na noong mga panahong iyon, at hindi talaga ako makatulog. Kinailangan ko kasing tapusin ang aking pagsusulat para makapagdesisyon nang maayos. Nang matapos ang aking pagsusulat, buo na ang aking desisyon. Pipiliin ko na ang isa na may gusto sa akin. Bakit? Nakita ko na mas maganda ang kanyang ugali. Isa pa, inamin nga niya na gusto niya ako. Iiwan ko na ang isa dahil minsan, sobra akong nasaktan sa ginawa niya sa akin.

(Ang kaibahan nga lamang, hindi ako humingi ng tulong sa kanilang mga kaibigan o sa kanilang kakilala dahil awkward para sa akin na gawin ito. Isa pa, talagang malalaman ng “lahat” ang prosesong ito kung hihingi pa ako ng tulong sa kanila. Kumbaga, mas madaling kakalat ang naturang tsismis. Turing ko pa nga sa sarili ko ay artista pagdating sa ganyan, dahil iyon ang totoo.)

Sana kahit paano ay natulungan ko ang kaibigan mo sa prosesong ito. Maraming salamat sa pagtatanong. 😀

Sass Sasot starts online dare re password

Sass’ screenshot of notifications she received regarding her password. Photo from Sass Rogando Sasot’s Facebook page.

THE HAGUE, The Netherlands – What’s the password?

The famous line from a chocolate stick commercial many years ago had found an echo in one of the recently-known personalities in Facebook known as Sass Rogando Sasot. Being popular in Facebook, the social media celebrity had not been spared not only from various criticisms but also from Internet security issues. This dare, for Sass, is her response to various situations that pull her down.

Change is coming

The online dare started when Sass noticed that an unknown user had tried to change her password.

According to Sass,

Today, I received THREE notifications from FB, alerting me that someone is requesting to change my password. These people have been doing this since July 6; I have kept all these notifications.

She later expounded that these things does not include the alerts she received via text message. These things reminded her of somebody who are attempting to hack her Facebook since July.

Mechanics

As a sarcastic reply to those who wanted to take her down, Sass had started an online dare on her password. To officialy open up the said challenge, she had finally disclosed her password:

I’ve changed my password to:

Lopadotemachoselachogaleokranioleipsanodrimhypotrimma
tosilphioparaomelitokatakechymenokichlepikossyphophatto
peristeralektryonoptekephalliokigklopeleiolagoiosiraiobaph
etraganopterygon

The game starts with the said phrase. Sass added, “It will be up to the hackers if they want to verify if that password is true or not. I know of a famous person who developed the ‘I Love You’ virus. If he can do it, why can’t they?”

“It is up to them if they can decode the secret code.”

Rewards for those who can guess the password include unlimited saging na saba (De Lima’s banana), a plaque of appreciation, a sash, and a free ticket for upcoming Metro Manila Film Fashion movie Frailities of a Woman. Aside from this, the hacker who can crack the code will be given free membership and admission to Anonymous Philippines.

Another strategy

She further told that the hackers can devise various strategies on how they can decode the password.

“In fact, meron akong kakilala na gumastos nang malaki para alamin iyon. Yung isa, bili na nang bili ng iba’t ibang keyboard. Eh magkano ba ang isang desktop keyboard? I kennat!” (In fact, I know someone who spent much to know that. He bought various keyboards, and imagine how much is a piece of desktop keyboard.)

Sabi niya, Bakit nung ginamit ko ang German keyboard, sinasabi ng Facebook, “Incorrect password?”’ Iba-iba ang kanyang binili: French keyboard, Spanish keyboard, American keyboard, British keyboard pero wala pa rin.” (He told, “When I use German keyboard, Facebook says, ‘Incorrect password.’ Why?” He tried to buy French, Spanish, American, and British keyboards, but still in vain.)

Hindi ko alam kung nalaman ba niya ang password ko.” (I do not know if he had knew already my password.)

Password description

When asked what the password is all about, she retorted, “Ito kasi ay alphanumeric with special characters, na ang gamit ay German keyboard. Puwedeng yung symbols na nakikita ninyo sa Word. At may halu-halo ring iba’t ibang characters ng mga Intsik, Hapones, Koreano, Arabo, Hebreo, at mga Ruso.” (It is alphanumeric with special characters, using a German keyboard. It can be symbols found in Microsoft Word. And this includes different Chinese, Japanese, Korean, Arabic, Hebrew, and Russian characters.)

As of this writing, no one had ever broke the secret code.

And to those who are still scrambling for that message, Sass told them, “Good luck!”


WARNING: This article is a joke, is intended to be read for enjoyment, is intended for fun, and this should not be read seriously. TweetNewscaster is not responsible for any loss or injury associated in believing that this article is very real.

Love Advice No. 58

abscbnnews

From the reader who asked a question via Search Box:

Kung tatanungin ka ng boyfriend mo kung bakit mo siya sinagot, ano ang sasagutin mo?

My Answer:

Kung ano ang nasa puso mo, iyon ang dapat mong isagot sa kanya.

At dapat mong sabihin ang totoo.

Mahirap kasi na itago ang totoong dahilan kung bakit mo siya sinagot.

Sa totoo lang, maraming puwedeng pagpiliang sagot sa tanong na iyan. ^_^

Balikan mo ang moment na sinagot mo siya. Nasuri mo na ba ang mga katangian niya? Gaano mo siya kilala? Meron bang isang bagay na nasa kanya na nagustuhan mo? Ang lahat ng iyan ang puwede mong ikonsidera upang makapagbigay ka ng sagot sa boyfriend mo.

Pero kung wala ka talagang maisagot, ito ang puwede: “Meron kasing kakaibang feeling dito sa puso ko eh kaya sinagot kita.” Mukhang reasonable ito dahil mararamdaman mo rin naman na siya talaga ang dapat mong piliin na maging boyfriend. Maraming salamat sa pagtatanong. 😀


From the reader who asked a question via Search Box:

Ano kayo ng manliligaw mo kapag naghintay siya sa sagot mo?

My Answer:

Baka ang ibig mong sabihin ay ito: “Ano ang status ninyong dalawa habang naghihintay siya sa sagot mo?”

Simple lang. Maaring kayo’y “Relationship pending,” “Relationship-in-process,” “Feeling mag-on pero hindi,” “Relationship in transit,” o di kaya ay “M.U.” Puwede ring “Sweet daw pero kulang sa tamis.” Haha. Sa totoo lang, hindi pa talaga kayo. Yun lang. 😀


From the reader who asked a question via Search Box:

Bakit namimiss ng lalaki ang kanyang ex-girlfriend?

My Answer:

Hindi kasi basta-basta mabubura ang pag-ibig niya sa kanyang ex.

Ang relationship kasi, puwedeng basta-basta putulin. Pero hindi basta-basta mabubura ang feelings nila sa isa’t isa. Bakit, porke ba split na sila, wala na sila agad feelings? Nagmamadali ka?

Maaring namimiss niya ang kanyang ex-gf dahil may mga alaala na gusto niyang balik-balikan, mabuti man o hindi. Siyempre pa, ito ang nagpapasaya sa kanya o nagpapaalala sa kanya ng mga bagay na dapat niyang matutunan.

Sa panahon na sila’y magsyota pa, unti-unting nabubuo ang samahan sa isa’t isa. Kaya kapag dumating sa punto na mangyayari ang hiwalayan, siyempre hahanap-hanapin niya ang ganitong klaseng samahan. Wala kasi itong katulad. Iba ang pakiramdam kapag kasama niya ang kanyang ex.


From the reader who asked a question via Search Box:

Ibig sabihin kapag kinuwento ng bf ang kanyang ex sa kanyang current gf

My Answer:

Wala siyang itinatago sa current gf.

Ibig sabihin nito, normal lang para sa kanya na ikuwento ang kanyang karanasan.

Isa ito sa mga bagay na gustong gawin ng lalaki para kilalanin siya ng kanyang current gf.

Puwedeng gusto niyang i-share ang mga magagandang katangian ni ex na puwedeng (o dapat) taglayin ng current gf.

O di kaya, isa itong pahiwatig o hamon na hindi uulitin o gagawin ng current gf ang naging pagkakamali ng ex niya sa lalaki.


From the reader who asked a question via Search Box:

Pag ang lalaki ba nag-alok kaagad ng halik kahit hindi pa matagal ang relasyon, tunay ba ang nararamdaman niya para sa iyo?

My Answer:

Depende na iyon sa lalaki.

Maaring tunay ang kanyang nararamdaman. Maaring hindi.

Ano’ng meron kapag nalagay ka sa ganitong sitwasyon? Ito kasi ay isa sa mga paraan kung paano niya ipapadama na mahal ka niya.

Inalok ka lang ng halik, nag-alinlangan ka pa? Pero wag kang mag-alala. Makikita mo sa kanyang sinasabi at ginagawa kung tunay ba ang nararamdaman niya sa iyo.

In actual practice, may mga magsyota na naghahalikan kahit na hindi pa matagal ang kanilang relasyon. Makikilala mo sila, basta lumingon ka lang sa paligid. Maraming salamat sa pagtatanong. 😀


From the reader who asked a question via Search Box:

Mga ahensya na dapat lapitan laban sa tiwaling pulis

My Answer:

Maghanda muna ng ebidensya na gagamitin laban sa kanila. Ano pa ang dapat mong gawin?

Maaring lumapit sa isang abogado para mag-asikaso ng isasampang kaso laban sa mga tiwaling pulis.

Maari ding magreklamo sa pulisya, o ireklamo ang naturang pulis sa 8888.


From the reader who asked a question via Search Box:

Paano ba matatagpuan ang iyong forever?

My Answer:

Hanapin mo siya.

Mukhang may sense ang kasabihang “Huwag hanapin ang pag-ibig, ito’y darating sa iyo.” Kasi naman, may mga bagay at pangyayari na hindi natin inakala o inaasahan. Baka sa isang iglap lang, ang dating kaaway mo eh yun pala ang taong para sa iyo.

Pero siyempre, hindi ibig sabihin nito ay tutunganga ka na lang at maghihintay ng grasya. Dapat pagsikapan mo din na matamo ito. Hanapin mo siya. At huwag mo nang hintayin na siya pa ang maghanap sa iyo.


From the reader who asked a question via Search Box:

Kung hindi ka pa rin tutugon english translation      

My Answer:

Ito ang salin sa wikang Ingles:

If you still don’t respond/reply

Sana natulungan kita sa pagsasaling ito. Maraming salamat sa pagtatanong. 😀

Love Advice No. 57

abscbnnews

From e-mail:

Hihingi lang po ako ng payo kung ano ang dapat kong gawin.

Ganito po iyon: May kaibigan akong babae. Naghiwalay sila ng boyfriend niya tapos agad ko naman siya kinomfort. [Makalipas] ang limang araw, naging maayos na siya. Tinanong ko siya kung pwede ko siyang ligawan. Pumayag siya.

Kaso, sabi [niya na] kapag tuluyan na siyang naka-move on ay saka siya papayag. Lagi ko siyang ka-chat. Minsan, niyaya ko siya na gumala at pumayag naman siya.

Kinabukasan, hindi na niya ako kinakausap. Madalang na siyang mag-chat sa akin, hindi na yung tulad ng dati na lagi kaming nag-uusap. Naguguluhan na kasi ako sa pinaparamdam niya [sa akin].

Gusto ko sana siyang tanungin na kung naka-move on na siya, may pag-asa ba ako sa kanya? Ano po ang dapat kong gawin? Maraming salamat po. More power sa inyo.

My Advice:

Maghintay ka sa kanya.

Hindi kasi komo nag-break up na silang dalawa, ay puwede mo siyang ligawan agad-agad. Walang ganoon. Ano iyon, ayaw mong pagpahingahin ang dalaga? Kailangan din niya ng pahinga. Hindi puwede ang kasabihang “Walang tulugan.”

May pag-asa ka ba sa kanya? Meron naman. Maliit nga lang. Lalo sa sitwasyon ninyo ngayon. Pero huwag mag-alala. Makinig ka muna. 😀

Hard system

Iyan ang mahirap sa sistema ng panliligaw sa atin ngayon. Hindi mo alam kung gusto ka ba ng babae o hindi. Iyan ang isang bagay na natalakay ko na sa nakalipas na love advice. At kapag nasabi na natin na gusto natin siya, o kapag natanong natin siya kung puwede na ba siyang ligawan, hindi natin maintindihan kung ano ba ang magiging reaksyon ng babae. Ito ang isa sa ikinasasakit ng ulo at ikinapapraning nating mga lalaki.

Lalong hindi natin maiintindihan kung ano ba ang mangyayari sa inyong dalawa matapos mong tanungin ang bagay na iyan o sabihin ang feelings mo sa kanya. Maaring iwasan ka niya. Maaring iyon pa rin ang turing niya sa iyo at hindi na iyon magbabago. Maaring i-zoned ka niya. O di kaya tanggapin niya iyon dahil naappreciate niya iyon.

Don’t assume

Mahirap ang umasa. Bakit ko ito nasabi? Sinasabi ba niya o pinaparamdam ba niya sa iyo na gusto ka niya? Base sa sinabi mo, hindi naman niya pinaparamdam na may gusto siya sa iyo.

Isa pa, hindi komo lagi kayong magka-chat, eh ibig sabihin nito gusto ka nga niya. Sa nakikita ko, hindi pa handa ang dalaga na umibig pa ulit. Maaring masakit para sa kanya na maghiwalay sila, pero hindi ito ibig sabihin na desperada siyang maghanap ng bago.

Kung puwede lang sana, hayaan natin ang mga babae na magsabi ng kanilang nararamdaman sa lalaki. Para quits lang. Bahala sila kung kikilos sila para ligawan sila ng napupusuan nila. Dapat nga eh saka na lang tayo mag-eeffort kapag nasabi nila ang nararamdaman sa atin, di ba?

Kapag tuluyan na siyang naka-move on, saka mo pa lang siya ligawan. Siya na mismo ang nagsabi. At paano mo naman malalaman kung nakamove-on na siya? Maari mo siyang tanungin ng mga bagay na related sa ex niya. Kapag iyon ay kanya pang iniyakan, at hindi pa rin siya masaya sa kanyang ginagawa o sa trabaho, malaki ang posiblidad na hindi pa siya nakakamove-on. Isa pa, kung nakikita mo sa kanya na ginagawa niya ang isa sa mga tips na ibinahagi ko sa Love Advice No. 3, ibig sabihin nito eh unti-unti na siyang nakakamove-on.

Final Words

Isa pang bagay: Hayaan mong makita niya ang halaga niya sa iyo bilang kaibigan. Malay mo, baka dahil dito, unti-unti siyang ma-in love sa iyo. The mere fact na kino-comfort mo siya ay isang magandang simula. Ibig sabihin nito, nang nahulog ang dalaga, sinalo mo siya. Ang problema nga lang ay kung paano mo siya patuloy na sasamahan. Dito niya matatanto na “habang iniwan ako ni ex, nandiyan siya para sa akin.”

Maraming salamat sa pagtatanong. Sana nakatulong ang aking payo. More power din and God bless sa iyo. 😀

Love Advice No. 56

abscbnnews

Magandang araw! Pasensya na po kung sa tinagal-tagal ng panahon ay hindi ako nakasasagot sa inyong mga tanong. Sa totoo lamang, sa loob ng mahabang panahon ay naghahanda pa ako noon para sa isang eksaminasyon. Dahil dito ay hindi ko na masyadong naasikaso ang site na ito.

Subalit ngayong tapos na ang eksaminasyon, nagkaroon na ako ng oras para sagutin ang ilang tanong na ibinabato ninyo sa akin. Salamat. 😀 Maikli lang ang aking isasagot, pero sapat na ito para mapunan ang inyong pagkamausisa. Muli, maraming salamat sa inyong pagtatanong. Simulan na natin!


From the reader who asked a question via Search Box:

Advice tungkol sa manliligaw na may anak na

My Advice:

Acceptance is the key.

Sa pagtanggap mo sa kanya, dapat kasama na rin ang kanyang anak.

At this stage, dahil nanliligaw pa lang siya sa iyo, dapat magkaroon ka rin ng background investigation sa kanya. Mahirap na kung sasagutin mo siya, tapos isang araw malalaman mo ang masakit na katotohanan. Baka yun pala, mahal din niya ang kanyang ex.


From the reader who asked a question via Search Box:

Ano ang isasagot sa tanong niya kung may tiwala ako sa kanya?

My Advice:

Sabihin mo ang totoo.

Mahirap kasi kung sinagot mo siya ng “oo,” kung sa nakikita at nararamdaman niya ay wala kang tiwala sa kanya.

Mahalaga ang tiwala sa relationship ninyong dalawa. Dahil dito, baka maisip mo na kung tanungin ka niya ng ganito, mapapa-oo ka na lang. Pero kung wala ka talagang tiwala sa kanya, sabihin mo na rin.

At hindi lang iyan ang dapat mong sabihin. Dapat talakayin ninyong dalawa kung paano niya maibabalik ang tiwala mo sa kanya. Sa ganitong paraan, kung may trust issues na namamagitan sa inyong dalawa, maaayos iyan sa usapan. Maraming salamat sa pagtatanong. 🙂


From the reader who asked a question via Search Box:

Simpleng bagay na gusto mo ipagawa sa bf mo para makita mo ang effort niya  

My Advice:

Narito ang mga simpleng bagay na puwede mong ipagawa sa iyong boyfriend:

  1. Tumira sa bahay kasama ang iyong mga magulang. Dito mo makikita kung paano siya makaka-reach out sa mga magulang mo. Dito mo rin makikita kung paano siya nag-eeffort para maging maganda ang relasyon niya sa mga magulang mo.
  2. Ipagawa sa kanya ang mga gawaing-bahay.
  3. Magtrabaho siya. Preferred siguro na ipadestino siya sa malayong lugar para makita mo kung gaano siya nag-eeffort para mapanatili ang inyong relationship. Meron kasing mga real-life cases na kung saan nasisira ang relationship dahil magkalayo ang agwat, gagawin ang lahat, mapasaiyo lamang… De. Joke lang! Pero seryoso na ito. Dito mo rin malalaman kung gaano siya kahanda na magtiis para sa iyo.
  4. Mag-aral siya. Dito mo makikita kung gaano siya kaseryoso na paghandaan ang kinabukasan ninyong dalawa. Sabi nga nila, edukasyon ang susi sa magandang kinabukasan.

From the reader who asked a question via Search Box:

Paano ipadama ang pagmamahal sa isang pagtatalik?

My Answer:

Baka ang ibig mong sabihin ay, “Paano mo maipapadama ang pagmamahal sa pamamagitan ng pagtatalik?”

Well, depende na iyan sa desisyon ninyong dalawa, sa totoo lang.

Mas maigi sana kung kasal kayo. Sa lagay na iyan, magiging natural na ang pagtatalik ninyong dalawa. Nasa sa inyong dalawa kung paano ninyo gagawing kasiya-siya ang bagay na iyan. Gamitin na lamang ang inyong pagmamahal sa isa’t isa upang maging masaya ang karanasan na ito.


From the reader who asked a question via Search Box:

Ano ang ibig sabihin kung nagsabi ang lalaki na sa right time siya manliligaw?

My Answer:

Hindi pa siya handa.

Alam man niya o hindi kung paano siya manligaw, sinasabi niya sa iyo na hindi pa siya handa. Naghahanap pa kasi siya ng tamang panahon para ligawan ka.

Maaring palatandaan din ito na kailangang maging handa ka sakaling i-push niya ang panliligaw niya sa iyo.

Isa pang ibig sabihin nito ay handa rin siyang maghintay sa iyo.


From the reader who asked a question via Search Box:

Ibibigay mo ba ang iyong number sa ex mo?

My Answer:

Well, kung iyan pa rin ang number mo before and after kayong maghiwalay, mukhang nililimitahan mo na ang pag-uusap ninyo nung time na magsyota pa kayo. Pero kung iyan na ang bagong number mo, sarili mo nang desisyon kung ibibigay mo ba iyan sa ex mo. Ikaw kasi ang mas nakakakilala sa kanya.

Normal na sa ating mga tao na makipag-usap sa kapwa. iyon ang isang dahilan kaya maari mong ibigay ang iyong number sa ex mo. Walang problema kasi in the first place, past is past. Alam mo na sa sarili mo na hindi mo na siya maaring balikan pa.

Isa pang dahilan ay baka may nais siyang sabihin o dahil feel niya ay may dapat na ayusin sa inyong dalawa. Baka sakaling dahil dito ay magkabalikan kayo. 😀

Walang problema kung ito ay may kinalaman sa inyong trabaho o anumang pinagkakaabalahan ninyo. Nagkataon lang kasi na pareho kayong nagtatrabaho o pareho kayong magkasama.

Mas maiging tanungin siya kung para saan niya ito gagamitin. Dito mo kasi malalaman kung sinasamantala niya ang pagkakataong kuhanin ang number mo o hindi. Anyway, kung feel mo na ginagamit niya ito sa paraan na ayaw mo, tulad ng sobrang pang-iistalk, puwede namang magpalit ng number.


From the reader who asked a question via Search Box:

Masama po bang magkaroon ng crush sa pinsan?

My Answer:

Walang masama dito.

Iyon ay kung hindi mo siya first cousin.

Crush is paghanga. Wala talagang problema dito, kaya huwag ka nang mag-alala.

Pag-ingatan mo lang na huwag ma-develop sa first cousin mo, dahil labag sa batas iyan.

Senyora launches first book, plans for sequel

Cover of Senyora’s first book, “Lakompake”. Photo from Senyora’s official Facebook page.

DUBAI, United Arab Emirates – Magbunyi! (Rejoice!)

This was the expression of one of most-followed personalities in Facebook, Senyora Santibañez, after publishing her first-ever book entitled as Lakompake (I Don’t Care). After its publication, her followers swarmed over various bookstores in the country hoping for them to get their own copy, leading to the success of Senyora’s book sales.

Book opened

Lakompake is her first book describing the various journeys in her hacienda. It also contains her love advices coming from different experiences she faced. The book includes practical tips that are extremely helpful for her followers.

According to Senyora:

Lahat ng pwede kong maisulat ay naisulat ko na para MASAKTAN ko lang ang mga DAMDAMIN n’yo. Hindi ito recommended sa mga mahihina ang puso at mga takot harapin ang reyalidad. MASASAKTAN lang kayo. Wag mag expect na may ginintuang aral dito. PWE

(All [my thoughts] that I wanted to write [here in this book] have been written by me to hurt your feelings. This is not recommended for those who have weak hearts and those who are afraid to face the realities of life. You will be hurt. Don’t expect some important lessons here.)

In a separate interview, Senyora was given the chance to promote her book, but she replied: “Sa sobrang sama ng ugali ko, hindi ko sasabihin ang lahat ng nilalaman ng libro ko. Bahala na kayong basahin iyan pwe.” (With my very bad attitude, I will not tell all the contents of my book. Just read that.)

Dubai vacation

Instead of promoting her book, Senyora disclosed that she had gone on a vacation to Dubai to escape the stress.

Dahil ang dami ko na namang nauto, yehey! May pang-bakasyon na ako. Dahil sa libro ko, makakabili na rin ako ng malawak na hacienda sa Dubai. Mas magiging malawak pa ito kaysa sa aking hacienda sa Pinas pwe.” (Because I have fooled many, yehey! I have now money for my vacation. Because of my book, I can buy too a wide estate in Dubai. It will be wider than my estate in the Philippines.)

She told that being bored in the Philippines was another factor that pushed her to go out of the country and meet Arab friends. “Naghahanap din po ako ng mga Arabo na susuporta sa akin. Hindi lamang si Anurag ang puwede kong kaibiganin pwe. It’s so evergreen na kasi.” (I am also searching for Arabs who will support me. Anurag is not my only friend. It’s because it is so evergreen.)

Second book planned

To support further her plans to buy various haciendas around the world, and to extend further her vacation, Senyora is working on crafting another book to be titled as Lakongdede (I Have No Breasts).

Tutal, kada post ko, lagi nilang sinasabi sa akin na wala akong dede. Bakit nila totoong pinoproblema ang dede ko? Kakaasar pwe. Sa second book na ito makikita nila ang sagot ko sa mga tanong nila pwe.” (Anyway, everytime I post, they always tell me that I have no breasts. Why do they really have to take my breasts as their problem. So annoying. In this second book they will see my reply to their questions.)

Sinasabi nila na iyon at iyon din ang dress na lagi kong sinusuot. Truelaloo iyon. Kailangan kasing naka-uniform kapag haharap ka sa mga alipin mo, di ba? Nagpakita pa nga ako ng cleavage para maniwala sila na hindi flat ang dede ko, pero anyare? Photoshopped daw. My gad. I hate frogs.” (They tell me that I always wear the same dress. That’s true. I need to be in uniform when facing my servants, won’t I? I even showed my cleavage to make them believe that my breasts aren’t flat, but what happened? They thought my picture was edited.)

Always out of stock

When Lakongpake had been first published, many of her followers had expressed interest in buying its copies. Some had travelled to various places in search of her books but to no avail, stockouts being the main reason.

When asked about those various persons who wanted to buy a copy of the book and yet had not given one, Senyora replied,

Sa mga nais magsend ng entry mag message or email lamang. EMAIL na lang dahil minsan di ko nababasa sa fb pwe
—–
Sa mga nais magpadelete ng entry email lang.

Pwe

(For those who want to send their entries, just message or e-mail me. E-MAIL only since sometimes I can’t read your requests in Facebook.

For those who want to delete their entries, just e-mail me.)

LakompakeBook@gmail.com

Her final message to her followers was “Lakompake kung nakabili man kayo ng libro ko o hindi. Basta bumili kayo pwe.” (I don’t care if you have bought my book or not. Just grab a copy.)


WARNING: This article is a joke, is intended to be read for enjoyment, is intended for fun, and this should not be read seriously. TweetNewscaster is not responsible for any loss or injury associated in believing that this article is very real.

Happy Second Anniversary with TweetNewscaster: Ulat sa Bayan

Mahal naming mga mambabasa:

Para sa kaalaman ninyong lahat, ngayon ay nasa ikalawang anibersaryo na ng paglalathala ng blog na ito.

Maraming salamat sa pakikiisa sa pagdiriwang ng Ikalawang Anibersaryo kasama ang TweetNewscaster!

Mula nang ilathala ang blog na ito, lalong lumawak at dumami ang mga artikulong naililimbag ng may-akda. Sa loob ng ikalawang taon, napanatili at nalinang ng may-akda ang paggawa ng naiibang balita.

Sa loob ng ikalawang taon, lalong dumami ang mga tao na nagbabasa ng site na ito. Maraming salamat sa pagbabasa at pagbabahagi ng naiibang balita sa buong mundo. Sana tuluy-tuloy ang ating samahan at sana patuloy nating isabuhay ang misyon ng site na ito.

Narito ang ulat ng may-akda sa bayan:

  • 21 ang followers ng TweetNewscaster noong isang taon. Ngayong 2016, mahigit sa 40 na ang ating mga followers. Dahil dito, mas lalo nating maipapaabot sa buong mundo ang naiibang kulay ng balita. Sa mga followers, maraming-maraming salamat po!
  • Nakapaglimbag na kami ng 280 artikulo, hindi kasama ang artikulong ito at ang artikulo tungkol sa pagdiriwang natin noong isang taon. Mas maraming artikulo ang nailimbag noong 2016 kaysa noong 2015: 177 para sa taong ito, at 103 noong isang taon. Ang pagdami ng mga artikulong naililimbag ay dulot din ng mainit na pagsuporta sa ngayo’y Pangulo na si Rodrigo Duterte.
  • [Leave this space for most viewed articles].

Pancit Hugot Recipe

sddefault

sddefaultGood day, readers! Noong una ay nakapagluto na tayo ng pancit canton the usual way. Ngayon naman, magluluto ulit tayo ng Pancit Canton. This time, gagamit tayo ng hugot upang mas maluto nang husto at manuot ang sarap ng niluluto natin.

Iyan ay ibinahagi sa atin ng isang netizen, at nagdagdag na lang ang may-akda ng ilang detalye, so enjoy kayong lahat habang niluluto natin ito.


Paano magluto ng Pancit Canton?

  1. Bumili ka muna ng pancit canton. Ikaw na bahala kung ilan, tutal, hindi ka naman marunong makuntento sa isa.

Sige, damihan mo pa. Hindi ka mabubusog sa isa? 😡

Sige, kuha pa. Tutal, diyan ka naman magaling. 😡

Saka, yung bago, ha? Hindi yung gaya ng malapit nang ma-expired gaya ng ipinalit mo sa akin. Alam mo naman na change is coming, ika nga. Saka, malalason ka niyan kapag nag-stick ka pa sa malapit nang ma-expired.

  1. Buksan mo nang paisa-isa. Pero dahil sanay ka namang pagsabay-sabayin lahat, buksan mo na lahat. Tutal, pinagmamalaki mo naman sa buong mundo na ikaw ay isang multi-tasking na tao. Lahat nagagawa mong pagsabay-sabayin, pati mga babae. Doon ka naman magaling, hindi ba?
  2. Ihulog mo ang pancit canton sa kumukulong tubig. Yung kasing-init ng pagkulo ng dugo ko nang nakita ko ang kabit mong mukhang homo erectus. At hindi lang mukhang homo erectus. Mukha pa siyang Australopithecus!

Mas lalo pang uminit ang dugo ko nang nakita na nga ninyo ako, naghahalikan pa kayo at ang torrid pa. Aba, sa sobrang kulo ng aking dugo, mas nanaisin ko pang ihulog kayong dalawa sa dagat. Doon na lang kayo maghalikan, yung pang-Titanic ha? 😡

  1. Patayin mo na ang apoy after three minutes, kasingbilis ng pag-iwan mo sa akin. Maganda na nga ako, mas pinili mo pa nga yung pangit. Choosy lang ang peg?

After some moments of our relationship, basta-basta mo na rin pinatay ang feelings mo sa akin. Pinatay mo na rin ang relationship natin para lang sa pangit na iyan.

  1. Panghuli, halu-haluin mo hanggang sa maging okay. Tapos, kapag okay na ang lahat, iwan mo na. Kasi may nakita ka nang iba.

Nice try, umasa ako na magsasalu-salo tayo sa pag-ibig, pero yun pala iiwanan mo din naman ako.

Sanay na sanay ka naman diyan, hindi ba? Mabulunan ka sanang hinayupak ka! 😄

Duterte Serye: Bakit Ba Si Duterte?

13015335_10156816085965425_3238048094898789036_n

By: TweetNewscaster

Matagal ko nang isinulat ang isang artikulo tungkol kay Duterte. Ang kakaiba nito, isinulat ko ito sa paraan ng pagsasalita ng mga Batangueño. Kung hindi mo maintindihan ang artikulong ito, “isinalin” ko na ito sa normal na paraan ng pagsasalita natin para maintindihan mo. Para sa orihinal na artikulo nito, paki-click dito.


Nag-Duterte na po kami. Kayo ba?

Mag-usap naman tayo.

Salamat naman kung nababasa mo ang artikulong ito. Makakausap naman kita ngayon.


Nasaksihan naman natin ang maraming gulo sa ating bansa.

Sino ba namang hindi mayayamot sa pagkarami-raming kalokohan na ito?

Nakakatulo ng pawis, at hindi ka makangiti sa lagay na ito.

Natatandaan ko pa nga nang minsang dinukot ng mga lalaki ang ilang bata dito sa Batangas. Sabi ba naman ng ilan, “Rody, daan ka naman dito at napakagulo dito! Tulungan niyo naman kami dito!” Hindi naman maaring pakialaman iyan ni Lolo Rody, dahil Davao lang naman ang hawak niya.


Dati ay nakakatiis tayo sa sistemang ito. Ngayon ay gutom na gutom na ang mga tao sa pagbabago dito sa bansa.

Sino naman kung ganoon ang magiging instrumento upang akayin tayo sa pagbabagong hinahangad natin?

Sino ba ang maglilinis ng mga alikabok at kalat sa ating bayan?


Gusto lang ni Duterte na magpahinga sa kanyang bayan.

Pero mga taong ito, napakakulit. Pinilit pa si Duterte na tumakbo, gayong wala nga siyang pera.

Ang ending, taumbayan na ang gumastos para sa kanya. Di ba?


Alam naman natin na tayo’y barako. Anong magagawa natin? Aminin na lang natin iyan.

Ngayon, kung tayo’y barako, di ba’t ang lider na kailangan natin ay barako din? Di ba?


Ang tanong: Sino ba si Duterte?

Simple lang. Si Duterte ay barako, parang Batangueño.

Ang kanyang istilo ay barakong-barako.

Inilalarawan niya ang kanyang sarili sa kasabihang laganap na sa ating mga Batangueño: “Di baleng mawala ang yaman, huwag lamang ang yabang.”

Kahit papaano naman ay may maipagyayabang naman si Duterte. Hindi ko na sasabihin, basta ikaw ay pumunta ng Davao at tingnan ang buhay doon.


Sinasabi naman na papatay daw siya, subalit ang totoo naman ay ipinipirmi niya ito sa tama. Hindi masama ang kanyang ugali na mabilis kung makapatay ng tao. Inuunti-unti niya at ng mga pulis ang proseso bago gawin iyan. Ika nga niya, “Palabanin mo muna, bago patayin.”

Sinasabi naman na siya’y bastos pagdating sa mga babae. Ngayon, eh ano naman? Sa totoo lamang ay pinoprotektahan pa nga niya itong mga babae sa lungsod. Itong mga pulitiko, gaya ni Estrada, di ba’t bastos din nila, ano?

Sinasabi naman nila na siya’y komunista, NPA, kinokompromiso ang pag-aangkin ng Pilipinas sa teritoryo nito. Jesus na mahabagin. Eh kung ganoon nga. Ano’ng gusto ninyo, mag-aaway na lamang nang mag-aaway tayong mga Pilipino? Handa ba tayo kung tayo’y susuntukin din ng China? Awayin mo na lang ang sarili mo kung ganoon ang katuwiran mo.

Sinasabi nitong iba na sila’y disente. Pati na ng ilang “banal” na kulang na lang ay laging pupunta sa simbahan. Patawarin [nawa sila]! Ewan naman kung ang mga taong ito ay mas masahol pa sa bastos. (Lalo na si Villegas, na mabilis din ang tabas ng dila. Na akala mo ay kung sinong hindi masama ang ugali.)


Isa sa mga gustong ipatupad ni Duterte ay ang paglilimita sa paglalasing at kantahan, lalo na sa madaling araw. Kahit na ikaw ay inom nang inom, kailangan ding magpahinga. At ang videoke, kapag gabing-gabi na at napakaingay, abot [ang lakas] hanggang sa kapitbahay, kaya hayan! Hindi na sila makaharok.

Minsan, kung hindi pa dadaan ang kapitbahay para sabihing tumigil na, hindi talaga titigil at tuloy pa rin [ang kasayahan]. Buti na lamang kung hindi ka ganoon.


Si Duterte ay isang Lolo na hindi naging diktador sa kanyang lungsod sa pagpapatigil sa mga gumagawa ng kalokohan.

Si Duterte ay isang Lolo na kahit na papaluin nang ganoong katindi ang mga pasaway, may pagmamahal din sa mga taong sumusunod sa batas.

Si Duterte ay isang Lolo na kahit mayabang ay handang tumulong at ipagtanggol ang mga tao.

Si Duterte ay isang Lolo na hindi tatanga-tanga at ubod ng tamad sa pagresponde sa mga nangyayari dito sa ating bayan.

Si Duterte ay isang Lolo na kikilos muna bago magsalita.


Kung aakyat si Duterte sa Malakanyang, susunod ba tayo sa batas? Kaya ba natin ang disiplina sa ating mga sarili?

Malilinis ba ni Duterte ang maraming alikabok sa ating bayan?

Aba’y siyempre naman, hindi naman niya iyon kaya nang mag-isa. Eh di tulungan natin siya.

Uunti-untiin natin ang pagbabagong gusto natin.

Hala, huwag nang maging pasaway!


Featured Image Credit: Si Duterte kasama ang maraming tao dito sa Batangas.

Fried Chicken Recipe

Nandito na naman tayo sa isa pang serye ng pagluluto kasama ang may-akda. Ngayon, magluluto tayo ng Fried Chicken. Yes, ang malutong at malinamnam na Fried Chicken ang lulutuin natin. Ito ang recipe na ibinahagi sa atin ng isa pang netizen para turuan tayo kung paano magluto nito.

Ingredients:

  • Manok. Siyempre pa, paano tayo magluluto ng fried chicken kung wala nito? At kung magluluto tayo kahit walang manok, eh ano ba ang tawag natin sa dish na iyan? Isa pa, huwag ka nang makulit sa pagsasabing isda, baboy, o baka ang gagamitin natin. Kaya nga fried chicken eh.
  • Toyo. Bumili ka na lang sa kapitbahay.
  • Suka. Bilhin mo din iyon sa kapitbahay.
  • Kalamansi. This will give a twist sa fried chicken na lulutuin natin.
  • Asin. Huwag yung banda na umawit ng “Anak ng Pasig” at “Cotabato,” unless gusto mo silang kainin.
  • Mantika. Dapat umiinit ang mantika kapag inilagay sa kawali at nakasalang ang apoy. Matatawa na lang ako kung buhay ang apoy at mainit ang kawali, pero hindi pa mainit ang mantika. Manhid siguro. 😛
  • Itlog. Mas maganda ang mga itlog na bilog at hindi square o rectangle.
  • Harina. Kung walang harina, dahil inuubos na iyon ng kapitbahay mo para gumawa ng tinapay, alternative choices mo na lang ang chicken breading o breadcrumbs.

Handa na ba tayo? Kung oo, ito na ang paraan ng pagluto ng pritong manok:

  1. Ibabad ang manok sa toyo, asin at katas ng kalamansi nang 1 oras o magdamag.
  2. Painitin ang mantika sa kawali. Kung ayaw mo namang mababad sa mainit na mantika ang manok mo, eh di kainin mo nang hilaw!
  3. Budburan ng arinang tinimplahan ng asin at paminta ang manok. 🙂
  4. Igulong sa binating itlog at pagkatapos ay sa breadcrumbs. O di kaya diretso na sa chicken breading kung wala ka nito.
  5. Iprito hanggang maluto ang manok at lumutong. Mas malutong, mas masarap.
  6. Patuluin ang mantika ng bawat piraso ng pritong manok sa paper napkin, paper towel, o tissue paper.
  7. Ihain kasama ng ketchup, o gravy bilang sawsawan.
  8. Kunin ang ginamit na mantika at ilagay sa loob ng baso, sabay inom. 😀

Sana nagustuhan niyo ang mga tips kung paano magluto ng pritong manok. Sabi pa ng nagturo sa atin, susunod naman niyang ituturo sa atin kung paano magluto ng pancit canton. For me, no need na. Kasi, may nagturo na kung paano lutuin iyan. Paano ba iyan? Enjoy your meal and happy cooking! 😀

Duterte Serye: Eagle’s Weakness

By: Jo Barredo

Palagay ko, alam ng lahat ang ganitong uri ng kanyang kahinaan [at ito ay ang mga] bata. Oo, upang patunayan iyan, matindi ang malasakit ni Mayor Duterte sa mga bata kaya habang isinusulat ko ang seryeng ito, natanto ko na ang lahat ng kanyang mga programa sa Lungsod ng Davao ay nakatuon sa pagpapabuti ng buhay ng mga bata.

Tingnan natin ang ilang halimbawa. Una, ang Bahay ng Pag-asa. Ito ang “nakatagong mansiyon” ni Mayor Duterte. Sa madaling salita, ito ang isa sa dalawang bahay na pag-aari ni Mayor sa Lungsod ng Davao…. Ito ay nasa Bajada, malapit sa Southern Philippines Medical Center (SPMC). Ito ay ibinigay ni Mayor Duterte upang magsilbing tahanan para sa lahat ng mga pamilya na may mga batang nagdurusa sa cancer.

Sa totoo lang, nagsimula ang kuwento sa tuwing pupunta si Mayor Duterte sa children’s ward para sa mga pasyenteng may cancer sa SPMC. Kahit na pinakabago ang mga pasilidad ng ospital na ito sa buong rehiyon, ito pa rin ay isang institusyon ng gobyerno at lagi itong napupuno [ng mga pasyente]. Ito ang nag-udyok kay Mayor Duterte na ibigay ang kanyang bahay sa ospital upang magsilbing tahanan para sa mga batang ito. Pansinin, hindi lang mga Dabawenyo ang nakikinabang dito. Ang mga galing sa ibang lungsod at ibang rehiyon ay maari ding tumuloy sa Bahay ng Pag-asa.

Bilang dagdag na kaalaman, alam ba ninyo na ang lahat ng mga multang nakokolekta ng LGU ng Lungsod ng Davao mula sa mga lumalabag sa No Smoking Ordinance ay napupunta din sa mga batang may cancer? Milyong piso ang nagagastos para tustusan ang kanilang panggagamot at pagkain.

Ang halimbawa ng ganitong kahinaan ang isang dahilan kung bakit kakaunti ang mga batang palaboy sa Lungsod ng Davao. At ito ang isang dahilan kung bakit katawa-tawa ang isyu ng mga naninira kay Duterte na pinatay ni Mayor ang lahat ng mga batang palaboy. Inaalagaan ang mga batang palaboy sa CSSDO, ang bersyon ng DSWD sa Lungsod.

Ang mga batang nasa ilalim ng pangangalaga ng tanggapang ito ay palaging binabantayan at ipinapadala nang walang-bayad sa paaralan. Pansinin, ang mga pamilya na talagang nangangailangan at hindi kayang suportahan ang kanilang anak ay maari lamang makakuha ng ganitong serbisyo. Kapag nalaman ng tanggapan na talagang kaya ng pamilya na palakihin ang bata pero tamad naman, pinadadala sila sa tanggapan ni Mayor.

Natatandaan ko pa ang isang insidente na natagpuan ng isang police patrol ang dalawang bata na natutulog sa isa sa mga waiting sheds sa Barangay Obrero. Nang tanungin, sinabi nila na sila’y galing sa Buhangin (at para sa mga hindi galing sa Lungsod ng Davao, malayo ang Buhangin at Obrero sa isa’t isa. Nang dinala sila sa tanggapan ng CSSDO, pinakain at dinamtan ang mga bata nang maayos. Malas nga lamang para sa mga magulang ng mga batang ito at ipinabatid din kay Mayor Duterte ang kasong ito. Ipinatawag ni Mayor Duterte ang mga magulang at pinagsabihan sila. Madalas, ang sagot ni Duterte sa mga kasong tulad nito:

“Anak kayo nang anak, pero hindi ninyo sila kayang buhayin.”

“Kawawa ang mga bata.”

“Sinabi ko na libre ang pa-ligate at vasectomy dito, bayaran pa kita kung gusto [mong sumailalim diyan.]”


Translated by: TweetNewscaster

Sisig Recipe (for Dogs)

Hello, dear readers! Narito na naman tayo sa isang naiibang serye ng pagluluto. Sa ngayon, ang Sisig para sa mga aso ang ating lulutuin. Yes, sa kauna-unahang pagkakataon, magluluto tayo ng pagkain na hindi para sa tao, kundi para sa isang aso. Ang naturang recipe ay nagmula sa isang netizen na gustong magbahagi ng paraan ng pagluluto nito. Handa ka na ba? Kung oo, ihanda na natin ang mga ingredients! 😀

  • Pisngi ng baboy. Sakali mang hindi ka makahanap ng pisngi ng baboy, maari kang kumuha ng taba at laman ng baboy, with 1:1 ratio by weight.
  • Asin. Sinabi niya na kaunting asin lang ang ilalagay diyan sa sisig. Pero kung gusto mong timplahan ng maraming asin ang sisig (dahil hindi naman ikaw ang titikim niyan kundi ang aso), walang basagan ng trip! 😀
  • Reno Liver Spread. Take note, liver spread. Hindi sandwich spread o peanut butter spread. Otherwise, mag-iiba ang lasa kung ipipilit mo ang gusto mo.
  • Kalamansi.
  • Sibuyas.
  • Sili.

Paraan ng pagluluto:

  1. Hugasang mabuti ang pisngi ng baboy.
  2. Ilagay sa kaldero, ibuhos ang tubig, at pakuluin sa mahinang apoy.
  3. Lagyan ng kaunting asin. Kung matabang ang lasa na iyan para sa iyong aso, sige damihan mo. Go ahead. 🙂
  4. Tingnan kung malambot na ang baboy. Paano? Siyempre, tutusukin mo iyon ng tinidor. Gusto mo, pisilin mo pa iyan?
  5. Kapag malambot na, hanguin ito at ihawin. Huwag hayaang masunog. Otherwise, kawawa ang aso mo kapag kinain niya iyan.
  6. Habang nakasalang sa ihawan, lagyan ng Reno Liver Spread, kalamansi, sibuyas, at sili.
  7. (Optional) Tikman kung masarap. Kung okay na ang lasa, the Sisig Recipe for Dogs is now ready to be served.
  8. Ipakain sa aso. But if you look like a dog, puwede mong kainin iyan. 😛

Sana nakatulong ang naturang netizen sa kanyang pagbabahagi sa atin ng espesyal na dish na ito para sa mga aso natin. Ang mga aso natin ay “man’s best friend,” kaya mahalaga na mapakain din natin sila nang maayos. Sana ang pagbabahagi niya ng recipe na ito ay malaking tulong upang iparamdam na mahal natin ang mga aso.

Sinabi pa ng isang netizen na gagawa siya ng pastillas na gustung-gusto naman ng pusa. Sige, hihintayin natin ang recipe na iyan. (Pero baka hindi na niya ito ibahagi sa atin.) Sana nabusog kayo, este, ang aso. Happy cooking! 🙂

Duterte Serye: Drug Pushers in Davao City

By: Jo Barredo

Alam ng marami sa buong bansa na kapag ikaw ay pusher o adik sa droga, o druglord, at napadpad ka sa Lungsod ng Davao, mapapatay ka doon. Medyo totoo ito, kahit paano, para sa mga gumagamit ng ipinagbabawal na gamot. Kung ikaw ay drug lord o nagtutulak ng droga, at pumalag ka [sa pag-aresto sa iyo], patay ka. Pero may pagpipilian ang mga gumagamit ng droga. Dito pumapasok ang “mala-resort” na lugar sa Lungsod ng Davao para gamutin at ipa-rehab ang mga tulad nila (sa Davao City Treatment and Rehabilitation Center for Drug Dependents o DCTRCDD).

Sinumang lulong sa droga na gustong tuluyang magbago ay dinadala doon sa DCTRCDD. Sa simula, ito ay nasa pamamahala ng DSWD Region 11, pero naibigay ang pamamahala sa LGU ng Lungsod ng Davao noon pang 2001. At salamat sa Diyos at nangyari iyon. Bakit? Kasi nabigyan na ng pansin ang naturang pasilidad nang ito’y pamahalaan ng Lungsod.

Nabanggit ko sa unang talata na ang pasilidad na ito ay parang isang resort. At mukha talaga itong resort sa loob. Nandoon ako noong ako’y nasa kolehiyo pa nang nagpunta ang aming klase para sa isang field study (na ilang kilometro lang ang layo sa UP Mindanao). Labing-anim na kilometro ang layo nito sa Downtown area, punung-puno ng mga lugar para maglaro (kasama na ang swimming), mga punong nagbubunga, mga magagandang halaman, isang covered court, kiosks, at hindi pa kasama dito ang mga marurunong at napakamagiliw na mga staff, ano pa ba ang hindi magugustuhan dito?

Natatakpan ang [mga magagandang bagay na ito] ng pagmamalabis ng mainstream media sa ulat na napapatay doon ang mga gumagamit ng droga. Mukhang higit na nakatuon ang media sa pagiging patay nila at hindi binanggit ang katotohanan na binigyan sila ng pagkakataon na magkaroon ng napakagandang buhay (o mamatay). Palagay ko, hindi patas para kay Mayor Duterte at sa LGU ng Lungsod ng Davao na hindi kilalanin sa ganitong pagsisikap na tulungan ang mga nagtutulak ng droga na gustong magbago.

Nandito ang buhay sa Lungsod ng Davao. Pero kung ayaw mong magbago, at pinili mong ituloy ang iyong masamang gawain, dito nagtatapos ang iyong buhay.


Translated by: TweetNewscaster

Sinigang na Baboy Recipe

Good day, readers! Isa na namang katakam-takam na dish ang lulutuin ng may-akda. Sa araw na ito, magluluto tayo ng sinigang na baboy.

Ibinahagi ito ng isang netizen na walang masabi kaya ituturo niya sa atin kung paano magluto ng sinigang na baboy. Ngayon, handa ka na ba? Kung oo, simulan na natin! 😀

Narito ang mga sangkap sa pagluluto ng katakam-takam na sinigang na baboy.

  • Isang kilong laman ng baboy. I repeat, isang kilo lang. Sapat na ito para sa iyong agahan, tanghalian, o hapunan. Pero kung gusto mong dagdagan pa, go ahead. Preferred ang fresh pork para mas maging masarap ang ating dish.
  • Isang tasang sampalok. Dapat maasim ang sampalok na gagamitin mo. Kung hindi, paano kaya magiging sinigang ang “sinigang”? Matamis na sinigang? Eh dapat nga maasim ang dish natin.
  • ½ kutsaritang asin. Sa totoo lamang, depende na iyan sa panlasa mo. Kanya-kanyang trip lang iyan eh. Kung gusto mo ng isang kutsaritang asin, aba, walang basagan ng trip.
  • Apat na pirasong kamatis, hiniwa-hiwa.
  • Isang taling petsay.
  • Isang taling kangkong, pinutol sa 2” ang haba. Huwag ka nang mag-inarte, dapat putulin sa ganoong sukat ang okra. Kung mapilit ka pa rin, wala na akong magagawa.
  • Isang taling sigarilyas, pinutol sa 1 pulgada ang haba. Sundin mo na lang kasi ang recipe.
  • Tatlong pirasong gabi. Puwede mo itong pagputul-putulin.

Ngayong handa na ang ating mga sangkap, magluto na tayo!

Paraan ng pagluto:

  1. Ilagay ang karne sa tubig. Isama ang kamatis at sampalok.
  2. Pakuluin at palambutin ang karne. Siyempre. Anong gusto mo, patigasin pa ang karne? Well, good luck sa ngipin mo kapag ginawa mo iyan. Haha. 😀
  3. Kapag lumambot na ang karne ay ihulog ang gabi.
  4. Kapag malambot na ang gabi ay ihulog ang sitaw, kangkong, sigarilyas at okra.
  5. Hanguin ang sampalok at ligisin ito sa pinaglagaang tubig at salain bago itimpla sa sabaw ng sinigang.
  6. Isama ang asin ayon sa alat at asim. Tutal, ikaw naman ay may sarili nang panlasa. Go ahead.
  7. Serve hot and enjoy. The Sinigang na Baboy is now ready to be served.

Maraming salamat sa pagbabasa ng artikulong ito. Sana nakatulong ang netizen sa pagbibigay niya sa inyo ng tips sa pagluto ng sinigang na baboy. Tamang-tama ito, yamang malapit na rin ang tag-ulan, at unti-unti na ring lumalamig ang panahon. Have a good appetite ang happy cooking! 😀

Bagoong Alamang Recipe

Good day, readers! Pagkatapos nating magluto ng pancit canton, ngayon naman ay maghahain tayo ng panibagong dish para sa site na ito. Ngayon, maghahanda tayo ng Bagoong Alamang.

Ibinahagi ito ng isang netizen dahil uso na daw ang mangga ngayon. Sa totoo lamang, hindi ko alam kung tag-mangga na din ba ngayon. But anyway, hindi lang ito puwedeng ipangsawsaw sa mangga. Perfect na kapartner nito ang tuyo. De, joke lang! 😀 Bahala ka na kung anong pagkain ang gusto mong ipares diyan, pero mas maganda kung ang kapares nito ay hindi masyadong maalat. B-)


Ito ang basic recipe sa paggawa ng matamis na Bagoong Alamang. Ihanda na natin ang mga ito:

  • ½ kilo salted bagoong alamang. Actually, puwede kang bumili ng bagoong na alamang kahit na hindi salted. Kung ganoon ang nabili mo, saka mo na lang siya lagyan ng asin. Matatawa na lang ako kung salted na nga, eh lalagyan mo pa ng asin. 😀
  • Dalawang kamatis. These should be diced. Pero kung pa-star, pentagon, octagon, o kung anuman ang shape na gusto mong gawin sa kamatis na iyan, bahala ka na sa buhay mo! 😡
  • 4 cloves garlic. These should be diced too. Same instructions as with tomatoes.
  • 2-3 kutsarang puti/pulang asukal. Tanong lang: Bakit kaya pula ang tawag sa brown sugar, eh hindi naman pula ang kulay ng asukal na iyon? Ibig sabihin ba nito na color-blinded ang ilan? 😛
  • Siling labuyo, diced. Hindi na bale kung kulay luntian o pula ang sili na gagamitin sa dish na ito. Sa ngayon, imposibleng gawing dice-shaped ang sili, kaya gagawin nating pabilog ang hiwa.

Sige, lutuin na natin ang ating special dish!

  1. Sa mainit na kawali na may mainit na mantika, igisa ang bawang at kamatis. Anong gusto mo, sa malamig na kawali na solid ang mantika? Kung oo at kaya mong gawin iyan, eh di magaling!
  2. Ilagay ang bagoong.
  3. Ilagay ang asukal, siling labuyo, at suka.
  4. I repeat, pakuluin. Gusto mong ulitin ko pa?
  5. Dagdagan ang suka kapag naaalatan pa rin. The special Bagoong Alamang recipe is now ready to be served.

Perfect ang dish na ito sa kare-kare at sa singkamas!


Maraming salamat sa pagbabasa ng artikulong ito. Sana naaliw kayo sa isa na namang serye na puno ng kuwela at naiibang balita mula sa may-akda. Salamat din sa netizen na nagbahagi ng recipe na ito. Happy cooking! 🙂

Duterte Serye: Awit ng Davao

By: Jo Barredo

Ang seryeng ito ay iba sa lahat dahil hindi ito direktang nakatuon kay Mayor Duterte kundi sa kung ano ang Lungsod ng Davao. Lilinawin ko lang, ang pinakamagandang argumento na maari nating ibato laban sa mga naninira kay Duterte ay ang mga natamong karangalan ni Mayor Duterte at ng LGU ng Lungsod ng Davao upang [ilagay] ang Lungsod ng Davao sa kinatatayuan nito ngayon.

Nagdesisyon akong isulat ang artikulong ito nang marinig ko ang awiting iyan nong isang gabi sa isang local scouting encampment sa distrito ng paaralang pinaglilingkuran ko. Wala itong epekto sa akin noon pero ikinukuwento ng awiting ito kung anong klaseng lungsod ang Davao. At ipinakikita nito kung paano ito pinamahalaan [nang maayos] sa kabila ng pagiging isang lungsod na may halu-halong kultura. Nasasabik na akong sumulat tungkol dito, pero habang isinusulat ko ito, hindi ko mahanap ang angkop na mga salita upang sabihin kung ano ang aking nararamdaman. Mas mabuti ngayong magbanggit ng ilang linya at makinig dito:

“Halina’t sumama, tayo ay iisa
Tulad ng bahaghari, tayo ay pinag-isa
Sari-saring kulay, di nagkakahiwalay
Tungo sa maunlad at payapang buhay”

“Dito sa lupain ng sari-saring lahi
Sa pamumuhay tayo ay magkabahagi
At sa mga mata ng Dakilang Ama
Tayong lahat ay iisa…”

Siyanga pala, ang awiting ito ay maaring magsilbing buod ng lahat ng nilalaman ng Duterte Serye:


Translated by: TweetNewscaster

Duterte: Happy to be called Mayor

By: Monching Lumantas

Nagpatawag ng presscon si Duterte ng hapong ito sa Matina Enclaves sa Lungsod ng Davao. Ginulat niya ang mga nakikinig sa kanyang mga bagong patalastas:

“Magiging masaya ako kung tatawagin lang ninyo ako na Mayor. Ako ay isang lingkod-bayan lamang.”

Sa mga tiwaling tauhan ng pulis at militar: “Mag-resign o magretiro na. Ayaw kong ipabatid ang inyong pangalan sa publiko. Sa mga may kaso, lumayas kayo!”

“Dapat may curfew sa mga menor de edad. Hindi dapat arestuhin ng mga pulis ang menor de edad, sa halip ay arestuhin ang kanilang mga magulang.”

Sa susunod na Hepe ng PNP: “Tatlo ang pagpipilian: Apolinario, Dela Rosa at Aspera.”

“Makukuha ni Atty. Art Tugade ang DOTC. Magaling siya.”

“Huwag hihingi ng endorsement galing sa mga senador, kongresista, gobernador, o sa kahit sino.”

Kay Senator Alan Peter Cayetano:

“Maari niyang piliin na maging miyembro na lang ng Senado, kung saan igagalang ko ang kanyang pasya. Ikaw pa rin ang aking Pangalawang Pangulo.”

(Mga larawan sa kagandahang-loob ni Richard Reyes.)


Translated by: TweetNewscaster

Duterte Serye: Pugoy Part 2 (Metrodiscom)

By: Jo Barredo

Kung hindi mo pa nababasa ang unang bahagi ng kuwentong ito, inirerekomenda ko na puntahan mo muna iyon bago basahin ito. Kung hindi, maaring hindi mo maintindihan kung ano ang nangyayari.

Ilang araw matapos ibalik ang mga hostage takers, kasama ang kanilang lider na si Felipe Pugoy, sa Davao Penal Colony (Dapecol) dahil sa pagsisikap ng Davao City Police at ni Mayor Duterte, sinubukan nila ulit na makatakas. Sa oras na ito, sinamantala nila ang pag-aaral ng Bibliya na ginanap para sa kanila upang makakuha ng bihag. Ito ang ikalawang bunga ng utos ni Pangulong Cory Aquino.

Ayon sa balita, nagsimula ang insidenteng ito nang nilinlang at nahigitan nila ang lakas ng mga guwardiya ng kulungan na nagbabantay sa kanila habang nag-aaral ng Bibliya. Saka sila nakapunta sa barracks at nakakuha ng mga armas. Sa madaling salita, mas mapanganib sila kaysa noong una nang sinubukan nilang kumuha ng mga bihag.

Nang malaman ito ni Mayor Duterte, sinubukan niyang makipagnegosasyon ulit. Pero ayaw nang sumuko ng mga preso. Ito ay maaring dahil nalinlang sila noon ni Mayor Duterte. Ang kailangan na ngayon ng mga kriminal ay ibigay ang kanilang hinihiling.

Nagtagal ang insidente nang tatlong araw… at sa panahong iyon napatay na ang mga bihag. Napuno na ang pasensya ni Mayor Duterte. Inutusan niya ang kanyang mga tauhan na sugurin at patayin ang mga hostage takers. Nakisali na rin mismo si Mayor Duterte sa pagsugod [sa kanila].

May barilan. Sinabi ni Mayor Duterte sa “Gikan sa Masa, Para sa Masa” na ito na lang ang maaring pagpilian. Papatayin na ng mga hostage takers ang mga natitirang bihag.

Nang matapos na ang barilan, naging malinaw na ang resulta. Dalawampu’t isa ang patay, kasama na rito ang labing-anim na preso at limang bihag. Ang mga limang bihag na pinatay ay sinasabing binaril ng mga nakakulong bago ang pagbihag, kasama na rito ang isang siyam na taong gulang na bata at ang dayuhang misyonaryo na nagsagawa ng pag-aaral sa Bibliya. Sampung bihag ang nasagip at ligtas. Pero, ito ay isa ding madugong katapusan.

PS:

Habang isinusulat ko ang seryeng ito, may natanto lang ako. Paano kung hindi pinigilan ni Pangulong Cory Aquino si Mayor Duterte sa kanyang unang plano na gamitin ang mga snipers upang patayin ang mga hostage takers sa unang insidente? Ganoon din kaya ang magiging resulta? Palagay ko hindi. Naniniwala ako na kung ginawa iyon ni Mayor Duterte sa simula pa lang, walang inosenteng buhay ang masasayang. Pero sa ngayon, hanggang “paano kung” na lang ito. Hindi na maibabalik pa kung ano ang nangyari noon.


Translated by: TweetNewscaster

Duterte Serye: Pugoy Part 1 (Dapecol)

By: Jo Barredo

…Nangyari ito noong 1989. Dalawang taong gulang pa lang ako kaya ang mga pangyayari na ikukuwento ko sa iyo ay base sa sinabi sa akin ng nanay ko at sa aking nasaliksik. Idinagdag ko rin ang impormasyon na ibinahagi mismo ni Mayor Duterte sa kanyang programang Gikan sa Masa, Para sa Masa noong isang buwan.

Sa totoo lamang, dalawa ang mahalagang insidente [na ang una ay sa Dapecol sa Panabo at ang ikalawa ay sa Metrodiscom sa Lungsod ng Davao]. Upang maging malinaw ang kuwentong ito, hahatiin ko ito sa dalawang bahagi.

Nagsimula ang kuwentong ito sa tangkang pagtakas sa Davao City Penal Colony (Dapecol) noong 1989. Sinimulan ng grupo ng mga preso, na pinamunuan ni Felipe Pugoy, ang isang riot upang makatakas sa kulungan. Nang sila’y pinigilang makatakas, saka sila kumuha ng kanilang mga bihag, pangunahin na ang mga bumibisita sa ibang nakakulong. Nagdemanda sila ng isang trak bilang kapalit ng pagpapalaya sa mga bihag.

Sa panahong ito, ipinaalam ng Davao City Police [ang naturang insidente] kay Mayor Duterte. Ang unang naisip niya ay gamitin ang mga snipers para patayin agad ang mga bumihag. Ang paniniwala niya, tatlong minuto lang ang kailangan para patayin sila at iligtas ang mga bihag. Pero hindi nangyari ang inaasahan.

Bago gawin ni Mayor Duterte ang kanyang plano, nakatanggap siya ng tawag mula sa Palasyo ng Malakanyang, ayon kay Duterte. Gusto ng dating Pangulong Cory Aquino na lutasin ito ni Mayor Duterte nang walang pagdanak ng dugo. Tandaang mabuti ang bahaging ito dahil dalawa ang resulta nito, na ikinukuwento sa atin ng media.

Kailangang baguhin ni Mayor Duterte ang kanyang plano. Kaya pinili niyang makipagnegosasayon. Nang nakausap na niya si Pugoy, nadama niya na nagsisimula nang mabaliw ang kriminal na ito. Nakita din ni Mayor Duterte na natatakot ang mga bihag. Kasama na dito ang isang apat na taong gulang na bata (na hindi ako sigurado sa gulang na iyon). Saka inalay ni Mayor Duterte ang sarili bilang kapalit [sa pagpapalaya] ng mga bihag. Ito ang unang malaking hakbang na isang tuwirang bunga ng utos ni [Pangulong Cory Aquino].

Nakalaya na ang mga bihag. Pero patuloy pa rin ang negosasyon. Saka nakumbinsi ni Mayor Duterte ang grupo ni Pugoy na iwan ang kulungan at pumunta sa city hall para hintayin ang kanilang hiling.

Ang hindi alam ng mga bumihag, mayroon nang grupo si Mayor Duterte na naghihintay sa City Hall. At nang makapasok sila, nadaig sila ng lakas at saka pinosasan ng mga pulis.

Tagumpay ang bahagi ng kuwentong ito. Naibalik na ang mga bumihag sa kulungan at nailigtas ang mga binihag. Pero sa kasamaang palad, merong nangyari pagkaraan ng ilang araw.


Translated by: TweetNewscaster

Duterte Serye: Ben Tambling

By: Jo Barredo

Sa seryeng ito, babalik tayo sa 1998 at 2002. Maaring alam ito ng ilan, pero hindi talaga naglingkod si Mayor Duterte sa loob ng 22 taon nang tuluy-tuloy bilang Alkalde ng Lungsod ng Davao. Naniniwala akong alam ng lahat na naging Vice Mayor siya sa kanyang anak [na si Inday Sara] noong 2009. Pero nagsilbi din siya bilang kongresista sa unang distrito ng Lungsod ng Davao noong 1998.

…Sa ngayon, ituon natin [dito] kung bakit pinagsilbihan nang matagal na panahon ni Mayor Duterte ang Lungsod ng Davao.

Noong 1998, matapos ang kanyang ikatlong termino, nagdesisyon si Duterte na magretiro sa pulitika. Iyon ang dahilan kung bakit naging isang sorpresa ang pagtakbo niya bilang kongresista noon. Ipinasa niya ang sulo ng pamumuno sa Lungsod ng Davao sa kanyang Bise Alkalde na si Ben de Guzman.

Nangampanya si Mayor Duterte para kay De Guzman. At naging mahirap ang labanan sa halalan nang nakuha ng karibal nila na partido ni Nograles ang momentum dahil hindi nila kalaban si Duterte sa pulitika noong mga panahong iyon.

Pero sa tulong ni Mayor Duterte, nanalo si De Guzman. At iyon ang naging simula ng kuwento ni Ben Tambling (tulad ng taguri sa kanya ngayon ng mga Dabawenyo).

Ibinigay ni Mayor Duterte ang kanyang buong tiwala kay De Guzman. Inaasahan din ng lahat ng mga taga-Davao na itutuloy niya kung ano ang nasimulan ni Mayor dahil nailagay na ang Davao sa isa sa mga pinakamainam na lugar na tirhan sa Asya (livable place in Asia) noong mga panahong iyon. Saka lumabas na nagkamali kaming lahat ng akala kay De Guzman.

Matapos maupo nang ilang buwan, tuluyang nahinto ang anumang sinimulan ni Mayor Duterte. Nagsimulang gumala ulit ang mga kriminal sa lungsod. Meron ding katiwalian sa mga multong empleyado (ghost employees). At ang pinakamalaking dagok sa ekonomiya ng Lungsod ng Davao ay ang utang nito upang pondohan ang Artica Sports Complex sa Buhangin, Lungsod ng Davao.

Naiwala ng Davao ang ranking nito bilang isa sa mga pinakamainam na tirhang lungsod noong 1999, isang taon matapos umalis sa puwesto si Mayor Duterte. At nagkasira-sira na ang lahat.

Noong 2002, nagsawa na ang mga tao sa Lungsod ng Davao sa kung ano ang nangyayari sa paligid at nagsimulang kalampagin si Mayor na tumakbo ulit bilang Alkalde. Tumakbo nga siya at dito nagalit si De Guzman.

Ginamit ni De Guzman ang lahat ng meron siya upang manalo sa halalang iyon.

Dumating ang araw ng eleksyon, at halata na ang pamimili ng boto. Pero binoto pa rin ng mga tao sa Lungsod ng Davao si Mayor Duterte kahit na hindi siya gumastos ng anumang pondo para mamili ng boto. Abot-abot na ang tagumpay. May ilang kuwento na nagwala si De Guzman sa kanyang mansyon matapos ihayag ang resulta, na tinatapon ang anumang bagay na mahawakan niya.

Nang bumalik si Duterte bilang alkalde noong taon ding iyon, saka lamang nabatid ng mga tao sa Lungsod ng Davao kung ano ang nangyari. Baon ngayon sa utang ang lungsod dahil sa pangungutang sa bangko. Ang mas malala pa, hindi na magagamit ang sports complex dahil nakatayo ito sa tabi ng bangin na may active fault line na tumatagos sa ilalim nito. Hindi pa kasama dito [ang ulat na] lahat ng mga materyales na ginamit ay walang kalidad (substandard).

Ang pagbalik ni Mayor Duterte ay nangangahulugang kailangang magsimula ulit sa wala. Iyon ang dahilan kung bakit hindi tamang sabihin na inabot siya ng 22 taon para paunlarin ang Lungsod ng Davao sa kinalalagyan nito ngayon. Sinimulan niya ulit ang trabaho noon pang 2002.

Magmula noon, kontento na ang mga tao sa Lungsod ng Davao. Duda na kami sa paglalagay ng isa pang apelyido bilang pinuno ng lungsod. Iyon ang dahilan kung bakit hindi lang basta political dynasty ang mga Duterte. Ang mga tao sa Lungsod ng Davao ang naglagay sa kanila [sa mga posisyong iyan]. Hindi kami basta-basta nagtitiwala sa kahit sino. Ang tatlong taon na walang isang Duterte bilang lider ay sobra nang paghihirap para sa amin. Tatlong taon ng katiwalian na nagpahirap sa buong lungsod. Siguradong natuto na kami at hindi na namin iyon uulitin. Iyon din ang iniisip ni Mayor Duterte nang hilingin niya sa lahat na suportahan si Inday Sara noong 2009.


Translated by: TweetNewscaster


Featured Image Credit: Ben De Guzman

Duterte Serye: Extrajudicial Killings

By: Jo Barredo

Susubukan kong sagutin ang isyu ng tinatawag na extrajudicial killings sa Lungsod ng Davao. Ito ay isang alamat na ikinalat at naging sikat anupa’t naniniwala maging ang CHR (na mukhang inutil sa pagsasagawa ng imbestigasyon) ay naniniwala na totoo ito. Narito ang mga punto kung bakit ko nasabi ito:

  1. Ang Davao Death Squad ay itinatag ng mga Alsa Masa noon pang dekada 80 upang labanan ang Sparrow Unit ng NPA sa Lungsod ng Davao. Pansinin na hindi pa alkalde noong mga panahong iyon si Duterte.
  2. Nang maging alkalde si Duterte noong 1988, ang unang hakbang na ginawa niya ay palakasin ang puwersa ng pulisya upang maging sandata laban sa mga armadong kaguluhan sa pagitan ng DDS at Sparrow Unit. At dahil ang DCPO (Davao City Police Office) ay mas handa na ngayon at inaalagaan na nito ang mga mamamayan, nawala ang layunin ng Sparrow Unit na magsagawa ng pagpaslang sa mga pinaghihinalaang kriminal. At dahil hindi na gumagana ang Sparrow Unit, ang tinatawag na DDS ay hindi na rin kailangan.
  3. Kapag sinabi ko na magaganda ang mga gamit ng DCPO, ibig sabihin nito ay [mayroon silang] mas magagandang baril, mas magandang sistema ng komunikasyon, mas magandang transportasyon, [at] mas magandang suweldo. At dahil naibibigay nang maayos ang kanilang ga pangangailanga, ang mga tauhan ng DCPO ay hindi basta-basta natutukso sa suhol.
  4. Ngayon, tungkol naman sa tinatawag na bersiyon ni Duterte ng DDS, wala ang grupong ito. Hindi na kailangan ang mga vigilante kung sapat ang puwersa ng pulisya upang pigilin ang karamihan sa mga krimen.
  5. Hindi isang kathang-isip lang ang mga kriminal na namamatay sa lungsod. Pero gusto kong bigyang-diin na legal ang paraan ng kanilang pagkamatay. Gaya ng sinabi ni Duterte, kapag gumawa ka ng krimen sa lungsod at aarestuhin ka ng pulis, mas makakabuti sa taumbayan kung manlalaban ka. Ito ang magbibigay ng dahilan sa mga pulis na lumaban din at patayin ka. Ang mga utos ni Duterte ay hindi patayin ang sinuman na nakaluhod o nakatali.
  6. Sa pag-unlad ng command center ng lungsod (kasama na ang mga CCTV sa lungsod), mas nagiging mabilis na para sa mga pulis na hulihin ang sinumang gagawa ng krimen. At sa mabilis na pagresponde ng DCPO (na wala pang 15 minuto), naaaresto ang mga kriminal na nagtulak sa kanila na manlaban at saka dito ipinatutupad ang utos na shoot to kill.
  7. Sa paggiit ng CHR na kasama ang mga menor de edad sa mga napapatay, kung gagawa ka ng sarili mong imbestigasyon, malalaman mo na ang mga menor de edad na ito ay hindi napatay ng mga alagad ng batas kundi ng kapwa menor de edad. Ito ang natitirang problema ng DCPO na hindi nila magawang lutasin dahil nakatali ang kanilang kamay. Bakit? Tingnan ang Juvenile Justice and Protection Law ng dating (walang-kuwentang) Senador Pangilinan na nagpoprotekta sa mga menor na ito [na gumawa ng krimen]. Maging ang mga pulis ay hindi pinapayagan na galawin sila. Paano kaya nila mapipigilan ang mga menor de edad na ito kung ganoon ang kaso? Iyan din ang dahilan kung bakit sinabi ni Duterte na dapat ibasura agad ang batas na ito.

Translated by: TweetNewscaster

Duterte Serye: Jollibee Bolton

By: Jo Barredo

Ito ay tungkol sa aking personal na karanasan kasama si Mayor Duterte. At ito ang aking ikalawang pagkakataong  makita siya nang malapitan. Espesyal ito dahil (mukhang) nakakausap ko siya.

Nasa kolehiyo ako noon, ikatlong taon na at nag-aaral sa UP Mindanao campus. At bilang estudyante ng UP, masuwerte ako na magkaroon ng walong oras na tulog sa gabi lalo na tuwing “linggo ng impiyerno” (examination week). Nangyari ang kuwentong ito matapos tapusin ko at ng aking mga ka-blockmates sa pag-dissect ng kuwento gamit ang Sigmund Freud’s Psychoanalytic Theory.

Matapos ang mahabang oras ng pagtatrabaho, nagpasya kaming maghanap ng makakain. Ala-una na ng madaling-araw. Nasa Mintal kami, at hindi kilala ang lugar na iyon sa pagkakaroon ng mga negosyo na bukas 24 oras. Kaya nagdesisyon kaming lima na pumunta sa Downtown para maghanap ng pagkain.

…Bumaba kami sa Quirino Avenue mula sa sinasakyan naming jeep. At ang Jollibee sa Bolton branch lamang ang alam namin na lugar kung saan siguradong may makakain. Ang naturang fast food branch ay limang bloke lamang ang layo sa amin. Inabot kami ng 30 minuto para makapunta doon. At nang makarating kami sa lugar na iyon, agad kaming umorder ng aming pagkain.

Matapos ang labinlimang minuto o higit pa, napansin ko na dalawa sa aking mga ka-blockmates na malapit sa pintuan noong mga panahong iyon ay hindi napigilang tumingin sa labas. nang tanungin ko sila kung ano ang nangyari, sinabi nila na nasa labas si Mayor Duterte. Alas-dos na ng umaga noon. Nang lumingon ako, nakita ko si Mayor na papunta sa store at dumiresto sa counter. Nag-order siya ng isang hot chocolate. Saka siya umupo sa isang mesa sa tabi namin.

Hindi namin alam kung ano ang gagawin namin at inabot kami ng limang minuto bago namin siya nabati ng magandang umaga. Saka siya tumingin sa amin at nagtanong:

“Umaga na. Saang lugar kayo nag-gimik?”

Isa sa amin ang sumagot, “Hindi kami gumimik, Mayor. Galing kami [doon] para gumawa ng aming project.”

Saka ngumiti ang Mayor at malumanay na tumugon:

“Mabuti at hindi kayo umiinom. Mag-aral kayo nang mabuti.”

Tinanong namin ang mga store attendants kung suki si Mayor dito at sinagot nila na laging pumupunta siya sa branch na ito dalawa o tatlong beses sa isang linggo nang mga alas-dos o alas-tres ng madaling araw. Sinabi nila na ito ang lugar kung saan kumakain o umiinom lagi si Mayor pagkatapos niyang magmasid sa lungsod at bago umuwi.

Hindi ko makakalimutan ang gabing iyon. Ito ang unang pagkakataon na wala akong masabing anuman sa kabila ng pagiging pinaka-masalitang tao sa aming grupo. Ang karisma lang ni Duterte ang nagpanganga sa akin at nakakalula ang kanyang aura. Iyan ang pakiramdam ng pagkakaroon ng isang lider na mas matindi ang malasakit sa kanyang mga kababayan kaysa sa kanyang sarili.


Translated by: TweetNewscaster

Duterte Serye: Firecracker Ban

By: Jo Barredo

Naniniwala akong alam ng lahat na ipinatutupad ng Lungsod ng Davao ang pagbabawal sa pagpapaputok tuwing Pasko, Bagong Taon, at kahit pa sa Bagong Taon ng mga Intsik. Kasama sa naturang pagbabawal ang lahat, kahit pa ang mga maliliit na paputok (watusi) na mabibili sa 15 piso bawat kahon o maging boga. Alam din ng marami ang katotohanan na magmula nang ipatupad ang pagbabawal sa pagpapaputok, naitala ng Lungsod ng Davao na walang insidente ng pinsala o pagkasawi dito. Pero ang hindi alam ng marami, merong taon na halos naiwala ng Lungsod ng Davao ang zero casualty record.

Narinig ko ang istoryang ito mula sa aking kaibigan na personal na nakasaksi nito. Siya ay isang intern nurse noong mga panahong iyon sa Davao Medical Center (ngayo’y SPMC). Kahit na ipinatutupad ang firecracker ban, naka-high alert pa rin ang mga ospital sa Lungsod ng Davao tuwing Pasko at Bagong taon upang pagsilbihan ang mga pasyente na maaring manggaling sa mga katabing lungsod tulad ng Panabo at Samal. Ito ay dahil sa katotohanang pinakabago ang mga pasilidad ng ospital ng Davao sa buong Mindanao. Para mapanatiling malinis ang zero casualty record, lahat ng mga nabiktima ng paputok ay tinatanong kung saan sila galing at saan sila naputukan para alamin ang kumpletong record.

Gayunman, noong bisperas ng Bagong Taon, ginulat ng isang tao ang isang staff ng SPMC. Nang tanungin kung saan siya galing, sinabi niya na siya mismo ay taga-Lungsod ng Davao. Sinabi niya rin na naputukan siya sa loob ng lungsod. Hindi niya ibinigay ang pangalan at anumang detalye kung saan talaga siya nakatira. Mabuti na lang at nagtamo lang siya ng kaunting pasa mula sa paputok na kanyang nilalaro.

Nang hiniling ng doktor sa attending nurse na ikalap nang mabuti ang mga records para maayos na makuha ang impormasyon mula sa pasyente, pabirong sinabi ng doktor:

“Patay ka kapag nalaman ni Digong iyan. Sinira mo ang [mabuting] record ng Lungsod ng Davao.”

Ayon sa aking kaibigan na nakadinig ng pag-uusap na iyan, namutla ang mukha ng lalaking iyon. para bang umalis ang buhay sa kanya. Ang ginawa lang ng lalaki ay magbigay ng isang mahinang ngiti.

Matapos bigyan ng paunang lunas at bago bigyan ng huling lunas, humingi ng permiso ang lalaki kung makakapunta siya sa comfort room. Pinayaga siya ng doktor. Pero hindi na siya bumalik.

Nang iutos ng doktor ang mga nars na hanapin ang taong iyon, hindi na siya mahanap sa ospital. Hindi nakuha sa kanya ang kompletong impormasyon kaya naitala ito bilang si John Doe na walang tirahan.

PS: Maaring isipin ng ilan na ang Pasko at Bagong Taon sa Lungsod ng Davao ay isang karaniwang gabi lang dahil sa pagbabawal sa pagpapaputok. Pero mula nang maipatupad ito, nagbigay-daan ito sa maraming street parties at sa kilala nang “Torotot Festival.” Sa madaling salita, binigyan nito ng pagkakataon [ang lahat] na magsaya pa nang hindi natatakot na mawalan ng daliri dahil dito.


Translated by: TweetNewscaster

Duterte Serye: Inday Sara

By: Jo Barredo

Ito ang pinakasikat na bahagi ng kuwento. Sa katunayan ito ay nakatuon kay Mayor Inday Sara Duterte.

Noon ay umaga matapos ang baha at si Inday Sara ay kasama ni Digong sa NHA Bangkal, Lungsod ng Davao upang tulungan ang mga biktima ng bagyo. Maya-maya may ibinigay na ulat sa kanila na magsisimula na ang demolisyon ng mga informal settlers sa Barangay Agdao.

Bilang Alkalde noong mga panahong iyon, hiniling ni Inday Sara sa tanggapan ng sheriff na itigil pansamantala ang demolisyon sa loob ng isang oras, o hanggang sa makapunta siya sa lugar na iyan upang tumulong sa pagpapatahimik ng mga tao. Sanay na ang mga Dabawenyo na sa tuwing may demolisyon, kusang nagsisialisan ang mga informal settlers sa mga itinakdang lugar ng LGU. Walang karahasang nagaganap.

Ang hindi alam ni Inday Sara at ni Digong, hindi pinagbigyan ng sheriff ang kanilang hiling. Natuloy pa rin ang demolisyon.

Nagbarikada ang mga residente sa lugar at nilabanan ang demolition team. Nagliparan ang mga bato. Nanlaban ang demolition team at marami ang nasugatan. Matindi ang kaguluhan doon. (Sa pagkakaalam ko,) ito na ang unang pagkakataon na mangyayari ito sa Lungsod ng Davao.

Nang dumating si Inday Sara sa lugar, nakita niya ang kaguluhan at napasugod sa kalagitnaan ng away. Dala-dala ang megaphone, sumigaw siya:

“Magsitigil ang lahat!”

At hindi kapani-paniwalang itinigil ng magkabilang panig ang away. Ibinaba ni Inday Sara ang megaphone at lumapit sa mga residente. Muli, sumigaw siya,

“Magsiupo kayong lahat!”

Walang pag-aalinlangang sumunod ang mga residente. Ang sumunod na nangyari ay alam ng maraming tao. Sumigaw sa huling pagkakataon si Inday Sara:

“Nasaan ang sheriff?”

Nang lumapit sa kanya ang sheriff, humingi siya ng demolition order. At saka sinunggaban niya ang sheriff sa kuwelyo at naglabas ng tatlong matinding suntok sa mukha.

Pinalabas ng mga pambansang media na sumigaw si Mayor nang walang dahilan at tinawag ng maraming tao sa labas ng Lungsod ng Davao si Inday Sara bilang isang malupit [na pinuno]. Inakala ng lahat na namuhay sa takot ang mga tao sa Lungsod ng Davao dahil sa naturang insidente.

Pero para sa mga tao sa Lungsod ng Davao, nakita namin ang isang lider na mas inuuna ang kapakanan ng mga tao.

Saka lang namin nalaman na si Inday Sara (bilang isang abugado) ay nagalit nang nabasa niya ang dokumentong ibinigay ng sheriff. Ito ay isang “Notice of Demolition,” na sinasabing may labinlima hanggang tatlumpung araw ang mga tao para umalis sa lugar na iyon. Hindi ito isang “Order of Demolition.”

Malungkot ang araw na iyon, lalo’t dahil nababasa at naririnig ng mga Dabawenyo ang mga negatibong komento mula sa labas ng lungsod. Pakiramdam namin ay wala kaming magawa kasi hindi namin naipagtanggol nang maayos si Inday Sara. Hanggang ngayon, marami pa rin ang hindi nakakaalam ng buong kuwento.

PS: Ako ang isa sa mga nakasaksi sa insidenteng iyon. Kakagaling ko lang sa trabaho at ang aking boarding house ay malapit lang sa kalye kung saan nangyari ang demolisyon.


Translated by: TweetNewscaster

Duterte Serye: Baha

By: Jo Barredo

Laging kilala si Mayor Duterte bilang isang siga. Pero merong mga panahon na nakikita siya na lumuluha. Ang maaring alam ng marami kung pag-uusapan ang pag-iyak ni Duterte ay noong tinulungan niya ang mga biktima ng bagyong Yolanda. Subalit, ang hindi alam ng maraming hindi Dabawenyo, merong isang insidente na pinipigilan niyang umiyak sa isang panayam. Ito ay ang araw ng matinding baha sa Lungsod ng Davao.

Ang kuwentong ito ay maaring hatiin sa dalawang bahagi dahil maaring alam ng maraming tao ang naiibang kuwento nito. Ang kuwentong ito ay nakatuon mismo kay Mayor Duterte na tumutulong sa pagsagip at nagbibigay ng relief goods sa mga apektadong pamilya.

Iyon ay gabi ng napakatinding ulan noong 2010 (o 2011). Hindi ko malilimutan ang gabing iyon dahil ito ang panahon na talagang lumangoy ako sa tubig baha para magtrabaho (dahil noon ako ay isang call center agent). Kumalat ang balita na marami sa mga lugar sa tabing ilog sa buogn Lungsod ng Davao ay matinding naapektuhan ng baha at ang buong LGU ng Lungsod ng Davao kasama ang Central 911 ay nagmamadali para tulungan ang mga biktima. Kasama na dito si noo’y Vice Mayor Digong.

Kinabukasan ng umaga, nang nag-log out na ako sa trabaho, nakita ko ang panayam sa kanya sa lobby ng opisina namin. Mukhang pagod na siya pero siksikan ang mga taga-media sa kanya. Nakalimutan ko kung ano ang tanong pero hindi ko makakalimutan ang sinabi niya habang pinipigil niya ang pagluha:

“Putang ina, wala akong nagawa. Hindi ang ulan o baha ang may sala.”

“Ang problema ay kahirapan. Wala akong nagawa, nangamatay sila dahil mahirap sila.”

“Wala akong magawa. Putang ina. Kung meron lang akong pera, ililipat ko silang lahat.”

Tinukoy niya ang mga informal settlers na nakatira sa tabing ilog.

Ito ang unang pagkakataon na makita kong lumuluha ang aming Mayor. At talagang naramdaman ko na dismayado siya sa sarili na hindi napigilan ang insidenteng iyon.

Matapos ang ilang linggo, nabalitaan ko na bumili ang LGU ng Lungsod ng Davao ng malawak na lupain sa Barangay Los Amigos. Ginawa itong isang malaking relocation area para sa mga informal settler na kailangang ilipat. Meron itong sariling pabahay, tubig, at kuryente. Isa lang ang kondisyon para sa mga taong ililipat at mabibigyan ng pabahay ay huwag ipagbili kung ano man ang kanilang natanggap mula sa LGU ng Lungsod ng Davao.

Tuwing pupunta ako sa Downtown at dadaan sa relocation site na ito, totoong namangha ako kung ano ang hitsura nito. Hindi ito parang low cost housing kundi mukha itong isang Class B subdivision. Ngayon, ang lugar na ito ay meron nang sariling covered court/basketball court. At sa tapat ng kalye ay isa pang malawak na lupain na ginagawang phase two ng relocation site.

Ang kuwentong ito ay hindi napabalita sa mga pambansang media. Mas lalo silang nakatutok sa bahagi ng kuwentong ito pero hindi sinasabi ang buong kuwento nito. Alam ito ng lahat bilang “Tatlong suntok sa mukha ng sheriff.”


Translated by: TweetNewscaster

Lucky Me Pancit Canton Recipe

Good day, readers! Ngayong araw na ito, magluluto na naman tayo ng katakam-takam na recipes mula sa isang netizen. Sa araw na ito, magluluto tayo ng Lucky Me Instant Pancit Canton. Yup, you read it right. Madali lang lutuin ito. 😀

So, handa na ba tayo? Kung oo, eh di sige! Magluto na nga tayo! 😀


Ito ang mga ingredients na dapat mong paghandaan bago tayo magluto:

  • Tubig. Preferred ang pinakuluang tubig para mas madali tayong makaluto.
    Sa totoo lang, puwede ang all types of water. Tatanungin mo naman sa akin, “Anong klaseng tubig?” Kahit ano. Gusto mo, pati yung tubig sa swimming pool, gamitin natin?
  • Dalawang totoong kalamansi. Hindi puwede ang fake na kalamansi na mabibili sa Recto. Otherwise, hindi magiging malasa ang dish natin. Kung walang kalamansi sa bakuran, puwede na ang dalandan, orange, o lemon. Try mo lang din, baka mas masarap pa ang lulutin nating pancit pag ginamit natin iyon.
  • Dalawang pack ng Lucky Me Pancit Canton. Piliin ang green version nito na kung tawagin ay Kalamansi Flavor.

Handa na ba ang ating mga ingredients? Kung oo, simulan na natin!


  1. Kumuha ng dalawang pack at isalang sa kaserola.
  2. Pakuluan ang dalawang pack ng noodles sa isang kaserola sa loob ng dalawang minuto. Bakit ko ito nasabi? Ngayon, ano ang mangyayari kung ibababad mo sa tubig? Eh di wala rin. 😡
  3. Pagkatapos ng dalawang minuto, patayin ang apoy. Kung hindi mo magagawa iyan, at gusto mong kainin ang napakalambot nang noodles, eh di magaling!
  4. Hanguin ang noodles sa tubig at isabak sa hinandang sauce na kasama sa pack.
  5. Lagyan ng isa o dalawang kutsarang tubig sa noodles para kumalat ang lasa.
  6. Paghaluin ang noodle mix at pigaan ng dalawang totoong kalamansi. I repeat, dalawang totoong kalamansi. Kung gusto mo naman ng fake na kalamansi, go ahead. 🙂 At huwag isasama ang buto ng kalamansi, unless gusto mo ring kainin iyan. Haluin nang mabuti. Your Lucky Me Instant Pancit Canton is now ready to be served.

Well, salamat sa inyong pagbabasa ng recipeng ito. Sana nagustuhan ninyo ang paraan natin ng pagluluto nito. Now, enjoy the saucy pancit canton na maasim-asim at maalat-alat. Perfect combo ito sa tirang malamig na kanin. Have a good appetite and happy cooking! 🙂


Featured Image Credit: Pancit Canton

Duterte Serye: MNLF visits Davao City

By: Jo Barredo

…Nangyari ito maraming taon na ang nakalipas. Hindi ko ito nasaksihan nang personal, pero ibinahagi ng kapwa ko guro ang kuwentong ito sa akin nang nag-uusap kami tungkol kay Mayor Duterte.

Siya ay isang estudyanteng guro nang mga panahong hiniling ng MNLF na makapasok sa lungsod upang ipagdiwang ang taon ng kanilang pagkakatatag. Kung ang Lungsod ng Davao ay tulad ng iba pang mga lungsod sa Mindanao, malamang na maglalaban ang mga sundalo ng AFP at MNLF. Pero hindi ito nangyari.

Pinayagan ni Duterte ang daan-daang mga sundalo ng MNLF na makapasok sa lungsod. Pinahintulutan pa niyang ipagamit sa kanila ang Rizal Park (ang liwasang ginamit din ng mga sumali sa Duterte caravan). Isa lamang ang kondisyon: Lahat ng kanilang mga sandata ay dapat isuko pansamantala sa Toril Checkpoint.

Kung hindi si Mayor Duterte [mismo] ang magbibigay ng ganitong kondisyon, sigurado ako na hindi papayag ang MNLF. Pero noong mga panahong iyon, mahigpit ang utos ni Mayor Duterte at magalang na tinanggap ng MNLF ang kondisyon.

Saka nawili ang contingent ng MNLF sa pamamalagi sa lungsod at walang naiulat na kahit isang insidente ng karahasan noong mga panahong iyon. Matapos ang kanilang programa, kusa at mapayapa silang umalis sa lungsod. Naibalik na rin ang kanilang mga sandata gaya ng ipinangako ni Mayor.

Magmula noon, merong mga sundalo sa MNLF at kamakailan sa MILF na sumasali sa taunang parada ng Kadayawan (Araw ng Dabaw) tuwing Marso. Ipinakita lang nito kung gaano katindi ang kanilang respeto at kung paano nila pinahahalagahan kung paano sila tinatrato ni Mayor Duterte, bilang kaibigan at kanilang kaparis.


Translated by: TweetNewscaster

Duterte Serye: Ipakaon ang Papel!

By: Jo Barredo

Alam ng marami ang insidenteng ito nang pinakain ni Mayor Duterte ang manloloko ng isang papel. Ito ang isa sa mga insidente ni Mayor Duterte na nabandera sa balitang pambansa bago siya napabantog sa buong bansa.

…Nagsimula ito nang ipinagbili ng manloloko ang isang kapirasong lupa sa ilang “kliyente”. Inaangkin niya na may karapatan siya sa lupa dahil nakareserba ito bilang lupain ng kanilang ninuno (ancestral domain) para sa kanilang tribo.

Napakababa ng presyo ng lupa kaya marami ang nahikayat na magbayad para magkaroon ng kapiraso ng lupang iyon. Subalit, merong kaunting problema.

Ang lupa ay nasa Bangkal sa Lungsod ng Davao. Upang bigyan kayo ng ideya kung bakit ito ang problema, subukang isipin ang isang bakanteng lote sa isang urbanisadong lugar ng lungsod. Napakalayo nito sa mga barangay na itinuturing na lupain ng mga ninuno para sa iba’t ibang mga tribo ng Lumad. Sa madaling salita, hindi ito pag-aari ng mga Lumad at ang may-ari ng lupa ay may makatuwirang pag-aari sa lupaing iyan.

Dalawa ang pagkakamaling nagawa ng manloloko:

  1. Hindi niya sinuri nang mabuti kung meron bang may-ari ng lupang inaangkin niya.
  2. Ginawa niya ang naturang panloloko sa Lungsod ng Davao.

Naisampa na mga reklamo laban sa manloloko, pero iginiit niya na iyon na tama siya. Hanggang kinompronta siya ni Duterte.

Kung makakabasa ka ng balita tungkol dito, maaring alam mo ang tungkol sa manloloko at na sinasabing pinilit ni Mayor Duterte na kainin ng lalaki ang dokumentong ginagamit niya sa modus. Nagdulot ito ng gulo sa CHR.

Pero merong sariling bersiyon si Duterte ng kuwentong iyan (sa Gikan sa Masa, Para sa Masa):

“Bakit mo sila niloko?”

Galit na sinabi ni Mayor.

“Sinira mo ang reputasyon ng mga Lumad!”

“Bakit mo ginawa iyan?”

Saka sinubukan ng lalaki na sagutin ang tanong na iyan. Pero pinigil siya ni Mayor Duterte:

“Teka lang. Mabaho ang bibig mo. Heto ang bubblegum. Nguyain mo muna.”

At iyon ang eksena na kinunan ng mga camera. Kung papel o bubblegum man, ang manloloko at si Mayor Duterte lang ang nakakaalam. Kahit paano, nabigyan ng tubig ang manloloko matapos ang insidenteng iyon. Pero wala nang maniniwala sa kanya sa Lungsod ng Davao. Huli kong nabalitaan na naipakulong na siya.


Translated by: TweetNewscaster

Duterte Serye: Pasko sa Lungsod ng Davao

By: Jo Barredo

Merong tradisyon sa Lungsod ng Davao tuwing Pasko. At iyon ay bigyan ng kalinga ang mg Lumad na bababa mula sa kabundukang bahagi ng lungsod at hihingi ng “aginaldo” sa mga tao mula sa mga mababang lugar.

Ako ay 28 taong gulang ngayon at sa pagkakaalam ko, tuwing Pasko, nagbibigay ang aking pamilya ng anuman sa mga Lumad sa abot ng kanilang kakayahan. Naniniwala ako na ganito din ang ginagawa ng marami sa mga tao sa mga mababang lugar ng lungsod.

Noong isang taon, nagbigay ng espesipikong utos si Mayor Duterte:

“Kapag [gustong] pumunta ang mga Lumad sa mall, payagan ninyo.”

“Karapatan nila iyan. Huwag kalimutan na meron tayong ordinansa laban sa diskriminasyon.”

At palagay ko, ito rin ang isa sa mga dahilan kung bakit napakabukod-tangi ang Lungsod ng Davao at may totoong pagkakaisa anuman ang lahi, kultura, o pananampalataya.

Ang nagtulak sa akin para isulat ang seryeng ito ay ang lumabas sa lokal na balita noong isang linggo sa biometrics registration sa isang satellit site ng COMELEC dito sa Lungsod ng Davao. Sa balita, merong mga Lumad na nagpapa-update ng kanilang biometrics. Totoong bihirang mangyari ito kahit pa sa Lungsod ng Davao.

Nang tanungin sila ng media kung bakit sila nagparehistro, tumugon ang kanilang lider:

“Nagparehistro kami para kahit papaano, mapasaya namin si Mayor.”

Nararapat ding banggitin na naglakbay sila ng mahigit dalawang oras para makapunta sa satellite registration site. Ito’y isang oras ng pagsakay at isang oras ng paglalakad.

Nakakataba ng puso na gagamitin ng mga Lumad ang kanilang karapatang bumoto upang ipakita ang kanilang katapatan at suporta sa Alkalde ng Lungsod ng Davao.


Translated by: TweetNewscaster

My Duterte Story: Okay sa Davao

Via: DDS – Metro Manila Chapter

Isang kuwento kay Duterte.

Tinanong siya ni Boom: Okay ba talaga kayo diyan sa Davao? Ito ang tugon na kanyang natanggap. Mahaba ito para i-screenshot. Mas madaling i-copy paste. Hindi ko ilalagay ang pangalan dahil hindi ako humingi ng permiso pero ang aming mga kaibigan sa Facebook ang makapagpapatunay diyan. Tumagos talaga sa akin ito.

Isang Dabawenya sa Lungsod ng Davao at kay Rody:

“Bilang Dabawenyo, masasabi ko na oo, maganda ang kalidad ng buhay dito, pagdating sa kalapitan sa mga kaginhawaan sa kabayanan habang may diwa ng pagkakaisa. Best of both worlds, kumbaga. Nakatira na ako dati sa Maynila at Cebu…

Sinubukan kong gamitin nang ilang beses ang 911. Dumating ang rescue team nang wala pang sampung minuto. Astig eh. Pinatay nila ang ahas sa loob ng bahay namin, at naisalba ang aleng nakaladkad ng motor sa highway.

Nang maipatupad ang pagbabawal sa paninigarilyo at alak, isa ako sa mga nabad-trip kasi nagyoyosi ako at mahilig lumabas. Hindi na puwedeng magyosi kahit saan namin gusto? Dapat sa mga itinakdang lugar lang puwedeng manigarilyo? Kailangan nang umorder nang sandamakmak bago pumatak ang alas-dos ng umaga? Bad trip. Nagreklamo na kami noon pa parang mga batang nilimitahan ang oras ng pag-DoTA. Habang tumatagal, naisip namin na hindi naman iyon gaanong kasama. Ayos lang rin naman pala. Nabawasan ang bisyo ko. Ayos! Eh kahit naman si Mayor Rody, mahilig lumbas at mag-videoke, pero hindi nagreklamo sa sarili niyang batas, eh.

Alam kong nasa Davao na ako kapag nagbabayad ako sa taxi, at sinusuklian ako nang sakto. May sukli kahit dalawang piso. Hindi uso ang palko dito. Naikuwento rin ng kapitbahay namin: Madaling araw umuwing naka-taxi. Nagtataka siya na bakit hindi pa rin umaalis ang taxi habang nag-aantay siyang pagbuksan ng gate sa bahay nila. Nagtanong siya kay manong drayber. Utos daw ni Mayor sa lahat ng taxi operators na huwag umalis hanggat hindi nakakapasok ng bahay ang mga pasahero nilang babae, lalo na’t nag-iisa at dis-oras ng gabi.

Totoo lahat ng kuwento. Malaya kaming naglalakad nang madaling araw na walang takot ma-holdap at gaguhin ng kung sino diyan. Hindi kailangang ipuwesto sa harap ang backpack na baka laslasin. Isa kasi sa mga ugali ni Mayor ang magmanman nang hindi nagpapahalata sa gabi hanggang madaling araw. Naka-jacket at baseball cap. Pawis na pawis, pucha, balot na balot eh. Naglalakad mag-isa sa lungsod. May nakabuntot na ilang tao lang. Nagbabantay. Sinisigurado ang seguridad ng mga tao. Nagmamaneho rin siya ng taxi, lalo na nung may pangyayaring may hinoldap at pinatay na drayber. Nag-aabang na matsiyambahan ang mga sira-ulo.

Galit na galit siya sa droga at rapist. Minsan, narinig ko syang magkuwento. Sa dami ng krimen, may isa siyang hindi malimutan. Sanggol na iilang buwan pa lang. Ginahasa. Wasak ang kalahating katawan. Sino ang hindi mapapamura? Sino ang hindi magagalit na ganyan ang nagagawa ng droga sa utak ng tao? Pakiramdam ko, minsan dinadaan na lang ni Mayor sa pagmumura lahat kesa naman umiyak sya. Di na kailangan sigurong paramihin ang ganitong insidente bago magdesisyon na linisin ang lungsod. Sapat na ito na dahilan. Ito lang ang kailangang dahilan. Wala nang maraming drama.

Ang dami pang ginagawa ni Mayor para sa mga tao na hindi ko pa sana malalaman kung hindi siya tumakbo  sa pagka-presidente. Hindi dahil sa diskonektado ako. Hindi kasi mahilig si Mayor magpa-media. Di nya trip ang magpasikat. Titindig balahibo niya. Kung hindi dahil sa rape joke, hindi ko malalaman na may Balay Dangupan pala kami dito na takbuhan ng mga babaeng biktima ng pisikal at sekswal na pang-aabuso. Hindi ko malalaman na nagpabihag siya para makawala ang mga inosente. Ayos lang sa kanya magpalaslas ng lalamunan para sa ibang tao? Ang kulit rin.

Hindi ko nga din alam na iyakin pala si Mayor, lalo na pag dinadalaw niya ang mga batang may cancer na ginawa niyang personal na proyektong tulungan. Oo, personal. Kasi kung ano ang hindi kayang gampanan na tulong pinansyal ng gobyerno, ginagawan niya ng paraan. Nilalakad niya para kumuha ng tulong galing sa pribadong sektor. Gumagalaw siya na tahimik lang. Kaya nga, kung lalabas man sya sa TV, puro pagmumura ang maririnig mo na mensahe niya sa mga salot, kase iyon lang ang ibino-broadcast nya.

Ang dami ko pang puwedeng sabihin. Nakakalula.

Mabuting tao si Digong. Handa siyang mamatay para sa Pilipinas. Ngayon lang ako nakaramdam na puwede pa palang mauso ang maalab at totoong pagmamahal sa bayan. Kaya siya inilalaban ng mga tao dahil alam namin kung anong klaseng tao sya.

Balik tayo sa tanong mong napakasimple.

Oo, dude. Maayos ang buhay dito sa Davao dahil kay Rody Duterte.


Translated by: TweetNewscaster

Duterte Serye: Power of Speech

By: Si Duterte ang Reseta Ko

Tinanong ako ng aking kaibigan kung bakit dapat maging Pangulo si Duterte. Narito ang aking sagot:

Maraming dahilan kung bakit siya nga, pero pinili ko siya kasi naniniwala ako sa talata na “kung mapagkakatiwalaan ka sa maliit na bagay, mapagkakatiwalaan ka rin sa malalaking bagay.” (Lucas 16:10) Ang mga maliliit na bagay ay pagbabawal sa paggamit ng paputok, pagbabawal sa paninigarilyo, paglilimita sa tulin ng mga sasakyan, Central 911, at paglaban sa krimen sa Davao. Ang mga malalaking bagay ay pambansang katiwalian, krimen, at kawalan ng disiplina.

Isang bagay na nagustuhan ko kay Duterte ay nagagamit niya ang [kapangyarihan ng] media nang lubos. Ang lingguhang “Gikan sa Masa, Para sa Masa” sa telebisyon ay isang mabuting paraan ng pagdidisiplina sa mga tao at pagbibigay ng takot sa mga kriminal sa pagsasalita lang niya sa TV. Alam kong itutuloy niya ito sa buong bansa. Kailangang turuan at alalayan ang mga Pilipino. Sa kanyang katangi-tangi pero makapangyarihang mga talumpati, naiintindihan siya ng mga tao at nagbabago sila. Makapangyarihan ang pagsasalita at ginagamit niya ito upang matamo ang kanyang layunin.

Tingnan mo si P-Noy. Nakikita mo ba na nagsasalita siya sa taumbayan araw-araw o linggo-linggo para sumunod ang mga tao sa batas? Hindi. Sinayang niya ang maraming pagkakataon. Paano naman si GMA, Erap, Ramos, at Cory? Hindi nila ginagamit ang kanilang boses upang baguhin ang pag-iisip ng mga Pilipino. Nagawa na iyan ni Duterte sa Davao, kaya nakikinig at sumusunod sa kanya ang mga tao dahil binibigyan sila ng inspirasyon at itinatama sila. Nakatulong din kahit paano ang kanyang pagpapatawa! Kailangan ng mga Pilipino ang masalitang lider tulad niya, na para bang misyonaryo ng disiplina at pagmamahal sa bayan.

Isa pa, naniniwala pa rin ako na posible ang kapayaan sa mga kapatid nating Muslim. Tulad sa Dubai [o sa United Arab Emirates], lahat sila’y mga Muslim pero mapayapa at maunlad ang kanilang bayan. Sana ganito din ang Mindanao at ang pag-asa namin ay nasa taong ito kasi nakikinig sila sa kanya, dahil naiintindihan niyang mabuti [ang sitwasyon nila].


Translated by: TweetNewscaster

My Duterte Story: Song Artist

By: Gail Blanco-Viduya

Nakatagpo ko si Mayor Duterte noong 2005, nang magkaroon ako ng pagkakataong irecord ang isang awitin para sa Mindanao na nilikha ni Sammy Asuncion. (Ginawa ko ang lahat para mahanap ang CD na iyon pero hindi ko na matandaan kung saan ko iyon inilagay at hindi ko rin matandaan ang pamagat ng awiting iyan. Malamang si Kuya Sammy o si Bayang ang makatulong sa akin dito. Hehe.) Nag-aalangan akong tanggapin ang pagkakataong iyon nang malaman ko na gusto akong pakantahin ni Mayor Duterte ng awiting iyon, live sa kanyang programang “Gikan sa Masa, Para sa Masa” dahil hindi pa ako nakakapunta sa Davao at talagang natatakot ako na pumunta doon dahil ang pagkaunawa ko sa Davao noon ay isang lugar ito kung saan maaring maglaban anumang oras ang mga rebelde at sundalo. Pasensiya kung nagmumukhang katawa-tawa pero ito ang naisip ko noon tungkol sa Davao.

Sa patuloy na pamimilit ni Bayang Barrios, bumigay din ako sa wakas. Maaga akong dumating noong umaga kung saan binati ako ni Ma’m Peng Aliño, isa sa mga pinagkatiwalaang tao/kaibigan sa media ni Mayor. Nakapaggala ako kahit paano sa Davao dahil nakatakda akong makipagkita kay Mayor sa gabi. Dinala ako ni Ma’m Png sa isang kainan na tanaw ang magandang Lungsod ng Davao (hindi ko matandaan kung ito ba ay Jack’s Ridge o may iba pa), NCCC Mall (na aking paborito kasi mura ang Guess doon, palaging sale. Hehe), Marco Polo, Davao City Hall, at iba pa.

Gabi na. Sinabihan ako na gusto akong makita ni Mayor Duterte sa kanyang paboritong tambayan, “After Dark”, isang maliit na KTV bar kung saan pinatutugtog ng isang pianista ang kanyang mga paboritong kanta at minsan kung nasa mood siya, kumakanta siya ng isa o dalawa. Ipinakilala ko ang aking sarili at ipinaliwanag na alam ko kung paano magsalita ng Bisaya dahil galing talaga ako sa Cebu. Marami siyang tinanong sa akin. Sinabi ko sa kanya na ito na ang una kong pagbisita sa Davao at nagustuhan ko ang pomelo at mangosteen. Saka niya tinanong sa akin kung alam ko ba ang awiting “Ikaw,” na kanyang paboritong kanta. Masuwerte na lang at inawit ko iyon, salamat sa maaga kong pagkababad sa mga lokal na patimpalak kung saan doon ko natutunan ang awiting iyon. gusto kong sabihin, taliwas sa kung paano nakikita ng tao si Mayor bilang “babaero daw”, o mahilig sa babae, talagang nagulat ako kung gaano siya maginoo [sa akin].

Kinabukasan, gumising ako nang maaga dahil ang kanyang programa ay pang-umaga. (Ang larawan sa ibabang kaliwa ay kinunan noong araw na umawit ako sa kanyang programa.) Nang matapos akong umawit, napakinggan ko siya na nagsalita sa buong panahon ng programa na siyang nagpahanga sa akin. Gumaganap siya bilang totoong ama na pinagsasabihan ang mga bata. Ginagamit niya ang kanyang programa sa telebisyon bilang kasangkapan para maihatid ang kanyang mensahe sa lahat.

Natanto ko na iba siya sa iba pang mga alkalde o pulitiko na aking nakatagpo. Bigla kong naintindihan ang kapayapaang nararamdaman ko paglabas ng eroplano gayong sobra akong takot na pumunta doon sa labas. Ang naramdaman kong takot ay napalitan ng kaligtasan. Alam kong ako’y nasa mabuting kamay. Matapos ang programa, nilapitan ko si Mayor at nagpasalamat sa kanya para sa pagkakataong makaawit sa kanyang programa at kasiyahang makatagpo siya sa personal.

Nakatakda ang aking paglipad papuntang Maynila sa gabi kaya sinabi niya na hindi na siya sasama sa akin kasi may kasal at burol pa siyang pupuntahan. Maya-maya ay inutusan niya si Ma’m Peng na samahan ako dahil marami pa akong bakanteng oras. Sa isip-isip ko, wow, close na kami ni Mayor. Masaya at kontento ako sa paghihintay kay Ma’m Peng na samahan ako kung saan pa niya ako dadalhin. Sa aking pagkagulat, inutusan pala siya ni Mayor na libutin ako ulit, sa pagkakataong ito, sakay sa chopper para makita ang buong Lungsod ng Davao. Wow! As in, wow! Iyan ang pagkakataon na maramdaman ko na espesyal ako [gayong] ordinaryong mang-aawit lang naman ako at nagsisikap na magkaroon ng pangalan para sa sarili ko. Parang ginawa niya ang kanyang makakaya upang ipakita sa akin kung gaano kaganda ang kanyang minamahal na Davao (at siyempre, mas maganda na ngayon.) Matapos ang nakakaaliw na pagsakay sa chopper kasama si Ma’m Peng, doon ko na napatunayan na maganda nga pala talaga ang Davao anupa’t sinabi ko sa sarili ko na parang gusto ko na ding tumira dito. Panahon na para bumalik ako sa Maynila. Hindi ko mapigilang magpasalamat kay Ma’m Png, Bong Go, at siyempre kay Mayor Duterte sa ipinakita nilang pagkamagiliw sa akin.

Noong 2007, naimbitahan akong kumanta ulit sa oath taking niya sa Davao. Iyan ang huling pagkakataon na nakita ko siya hanggang nitong Enero ng taong ito nang magsimula ang kanyang kampanya sa mga lalawigan. (Ang larawan sa kanan, pang-itaas na bahagi ay kinuha sa isang kampanya niya sa Cebu noong Enero 7, 2016.)

Para sa akin, si Mayor Duterte ay isang talentadong pulitiko sa diwa na nagawa niyang baguhin ang Davao upang maging isang mapayapang lungsod at makuha ang TIWALA AT RESPETO ng mga mamamayan nito.

Ang larawan sa ibabang kanan ay kinuha noong Mayo 7, 2016 (larawan sa kabutihang-loob ni Trixie Dauz) sa Miting de Avance ng Duterte Cayetano Team sa Luneta kung saan tinatayang 1.3 milyong mga tagasuporta ang nagtipon-tipon na nagbigay-daan sa pagiging makasaysayan ng kaganapang ito. sino ang mag-aakala na ang pinakasimpleng Alkalde mula sa Mindanao, kahit na may “masamang bibig” pero may mabuting kalooban, ang bumihag sa puso ng milyong Pilipino sa buong bansa?

Dati, naisip ko, paano kaya kung tumakbo si Mayor bilang Presidente? Noong Sabado ng gabi, hindi ako makapaniwala na ang aking mga inaasahan noon ay nasaksihan ng aking mga mata. Mas naging emosyonal ako sa panonood nang natanto ko na nakatayo ako sa entablado kasama ang tao na magiging susunod na Pangulo ng ating bansa.

Sa pagtatapos ng aking kuwento, gusto kong magpasalamat sa butihing Alkalde sa pagtugon sa tawag ng taumbayan na tumakbo siya sa kabila ng mga problema sa makinarya, batuhan ng putik, at mga maitim na propaganda na tiniis niya sa buong panahon ng kampanya.


Translated by: TweetNewscaster

Translating My Duterte Stories

578045_1715386652076363_6920218838596748525_n

By: TweetNewscaster

Bakit isinasalin ng may-akda ang maraming kuwento kay Duterte?

Bago ko sagutin ang tanong na iyan, bigyan ko naman kayo ng ideya tungkol sa aking pagsasalin.

Isinaalang-alang ko kung paano maiintindihan ng sinumang babasa nito ang kuwento ng malasakit niya.

Kaya mapapansin mo na meron akong mga tinanggal na parirala (phrases).

Hindi ko kasi isinalin iyon dahil hindi naman iyon mahalaga.

Ginamit ko ang aking kaunting nalalaman sa wikang Bisaya para maisalin ang mga pahayag sa naturang wika sa wikang Tagalog.

Kung medyo mali ang aking pagkakasalin mula sa wikang Bisaya, pakisabi sa akin.

Ibabahagi ko ang aking kuwento para malaman ninyo kung bakit isinasalin ng may-akda ang mga kuwento ng malasakit ni Duterte.


Narito ang aking sariling “kuwento” kung bakit ako pumanig sa kanya.

Kilala ko si Mayor Duterte noong 2013. Ang unang pagkakilala ko sa kanya, siya ay mamamatay-tao, bastos sa mga babae, komunista, at walang galang sa kapwa. Lahat ng mga ito ay nababasa ko sa Facebook. Akalain mo iyon, hindi pa nga siya tumatakbo noon, binabatikos na siya dahil dito? Kaya ayaw ko sa kanya.

Habang tinitingnan ko ang mga komento sa naging mga pagbatikos kay Duterte, napansin ko dati na talagang masigasig ang pagtatanggol ng mga netizens, lalo na ng mga Dabawenyo, sa kanya. Sa halip na matakot ako sa kanilang mga “pagbabanta”, humanga ako sa kanilang tapang. Bakit kaya ganitong katindi kung ipagtanggol siya ng mga taong ito?

Naisip ko kasi na kahit na anong gawin ng isang pulitiko, hindi iyon papansinin at pahahalagahan ng mga taong pinagsisilbihan niya. Kaya may mga epal.

Unang Quarter ng 2015. Usap-usapan noon si Mayor Duterte sa Filipino Vines at sa Gandang Gabi Vice. Kahit na hindi ko siya gusto noong una, hindi ako nagdalawang-isip na panoorin ang mga ito. At nagulat ako sa aking napanood.

Inaasahan ko na siya pa rin ang tao na nakilala ko na barumbado at walanghiya. Inaasahan ko na papatay siya nang basta-basta, pero nabigo ako sa aking inaasahan. Bakit kaya sa dinami-dami ng mga bintang sa kanya, nakikita ko na siya ay isang mahinahong tao, na kaya niyang makisama sa iba?

April 2015. Kahit na naging guest speaker pa si Duterte sa isang paaralan sa aming bayan, hindi pa rin ako kumbinsido sa kanya.

August/September 2015. Unti-unti na akong nagdesisyon na si Duterte na ang aking Pangulo nang marinig ko sa aking guro at aking mga kaklase ang sari-sari nilang kuwento na nabibiktima sila habang nasa Maynila.

Nabasa ko naman ang balita na nabiktima si LJ Reyes ng bukas-kotse gang.

“Hanggang ngayon ay natutula pa rin daw si LJ kapag naiisip na naging biktima siya ng basag kotse gang. Wala na raw bang safe na lugar sa ating bansa?”

Ang naturang pahayag ang nagkumbinsi sa akin na kung walang kamay na bakal na lider, walang mangyayari sa ating bayan. Ito na ang pinaghahawakan ko sa tuwing maiisip ko na gusto ko na siyang bitawan.

Magmula noon, sinubaybayan ko siya.

October 2015. Tulad ng iba, inasahan ko rin na maghahain siya ng kanyang kandidatura, pero hindi iyon nangyari. Pero nakinig pa rin ako sa mga nagkokomento sa naturang balita, at doon ko nalaman na puwede pala ang substitution. Natutuwa pa rin ako na nagawa na niyang tumakbo bilang Pangulo sa pamamagitan ng substitution. At hindi naging maganda ang mga nangyayari sa kanyang unang talumpati noong Nobyembre 30.


Nang pumutok ang isyu ng pagmumura niya diumano sa Santo Papa, bumaha ng sari-saring kuwento ng kabayanihan, katapangan, at malasakit ni Mayor Duterte.

Kaya lang, ang mga ito ay nakasulat sa wikang Ingles.

Kaya naman, naitanong ko sa aking sarili, “Paano kaya ito maiintindihan ng mga karaniwang tao?”

Paano nga naman ito maiintindihan ng mga tao na ang alam lang ay wikang Tagalog?

Dito na nagsimula ang aking hangarin na isalin ang maraming kuwento sa naturang wika.

Gusto kong isalin ito sa wikang maiintindihan nila.

Dahil gusto kong ipaintindi sa kanila ang naiibang balita tungkol kay Duterte.

Hiniling ko pa nga sa inyo na isalin ito sa iba’t ibang wika sa Pilipinas.

Sabagay, isa lang ang misyon ng site na ito: Ang maghatid ng naiibang balita, lalo na sa Alkalde ng Davao.


Gaya ng sinabi ko noong una, ibabalik ko na ang pangalan ng site na ito sa Facebook page.

Simula sa Mayo 10, babalik ito sa dating pangalan na “TweetNewscaster”.

Pero, patuloy pa ring maghahatid ng naiibang balita ang may-akda.

Tuloy pa rin ang paghahatid ng naiibang kuwento kay Duterte.

Sana ganito din ang gawin natin kahit na matapos ang araw ng halalan.

Bukas na Liham sa DDS

156210_1696110590601924_213503081522196180_n

MGA KAPANALIG NA DDS:

Malapit nang matapos ang kampanya natin para kay Rodrigo Duterte.

Sa araw na ito ay ipakita natin ang lakas ng ating pagkakaisa: Sa araw na ito, sa araw ng botohan, at hanggang matapos ang kanyang termino.

Maraming salamat sa lahat ng pagsisikap na inyong ginagawa upang kumbinsihin ang iba na sumama sa ating laban.

Ito lang ang sasabihin ko:

May kaunti pa tayong oras na natitira. Ilaan natin para ibahagi ang mga kuwento tungkol sa ating pambato sa ating mga kaibigan, kapatid, kapamilya, kamag-anak at iba pa.

Kumbinsihin pa natin sila.

Kahit na naaamoy natin ang ating panalo, hindi pa rin tayo dapat maging kampante.

Bantayan natin ang halalan.

PAKILUSIN ANG ATING MGA KAPANALIG NA BUMOTO SA ARAW NG HALALAN.

KILOS NA.


Malinaw na sa simula ng paganyaya natin na tumakbo siya bilang Pangulo, iba’t ibang pagsubok ang hinarap nating mga kapanalig at ni Duterte.

Sa samu’t saring isyu tulad ng mura ni Duterte sa Santo Papa, sa isyu ng rape joke, diumano’y pagputol niya ng relasyon sa ibang bansa, at nitong huli ang Anti-Duterte ad ni Trillanes, dito nasusubok kung sino ba talaga ang nanghahawakan sa kanya hanggang sa huli.

Dahil dito, napupukaw ang pagkamausisa ng mga tao tungkol sa kanyang mga nagawa bilang alkalde sa loob ng maraming taon.

Sa hindi paghahain agad ng kandidatura, dito nasusubok kung sino ba talaga ang responsable sa kanilang sarili. Yaong mga tao na gustong iboto siya pero hindi nakapagrehistro noon ay nawalan na ng pagkakataon na gawing totoo ang pagsuporta sa ating pambato. (Gayunman, sila ay atin pa ring kapanalig sa labang ito.)

Sa pagbabahagi ng mga kuwento ng tapang at malasakit niya, nakikita natin ang kanyang naiibang mukha.

Sa pagboto natin sa kanya, maipapadama natin na totoo ang ating hangarin na magkaroon ng pagbabago sa sarili at sa bayan.

 

Duterte Serye: Homeless People

By: Jo Barredo

Sana bigyan-kasagutan ng artikulong ito ang isyu ng diumano’y mga taong kontraktuwal ni Mayor Duterte at ng Lungsod ng Davao.


…Inaangkin ng mga naninira kay Duterte na inutos niya ang pagpatay sa lahat ng mga taong walang matirhan sa Lungsod ng Davao, kaya hindi mo makikita ang mga palaboy kahit saan. Sasabihin ng ilan na pinapatay pa mismo ng Alkalde ang mga batang palaboy.

Nakikita ko na nakakatawa ang mga bintang na iyan dahil una, meron pa ring mga palaboy sa lungsod. At ikalawa, merong makatuwirang dahilan kung bakit kakaunti lang sila. Sasagutin ng kuwentong ito kung bakit.

Mahigit isang taon na ang nakalipas nang ako at ang aking mga pinsan ay naghihintay ng iba pa naming kamag-anak sa Rizal Park, Lungsod ng Davao. Pupunta sana kami sa SM Ecoland para sa hapunan ng buong angkan namin. Iyon ay alas-4 na ng hapon at nakaupo kami sa entablado ng Rizal Park, pinapanood ang mga bata na naglalaro at para pakainin din ang mga kalapati na naninirahan mismo sa parke.

Pinapakinis din ng isa sa aking mga tiyo ang kanyang sapatos ilang metro lang mula sa lugar kung saan kami umupo.

Ang buong lugar ay kanlungan para sa mga taong ang kanilang trabaho ay masahista, tagalinis ng sapatos, nagmamanicure/pedicure, manghuhula, at iba pa. Pinapayagan naman sila ni Mayor Duterte na manatili at gamitin ang bahagi ng Osmeña Park at Rizal Park para magkaroon sila ng disenteng kita.

Saka ko napansin ang grupo ng mga tao na dumaan sa aming kinauupuan. Hindi ko intensiyon na pakinggan sila, pero narinig ko kung ano ang sinasabi nila.

“Bay, nakasama ka ba sa mga nabigyan ng kontrata kanina?”

“Oo, ibinigay pa sa amin ang lugaw. Anim na buwan daw. Kung maayos ang trabaho, irerenew agad ni Mayor,” ang tugon naman ng isa.

Nagtaka ako sa napag-usapan nila, kaya tinanong ko ang aking tiyo na isang opisyal ng barangay sa aming bayan. Ipinaliwanag niya na isa sa mga proyekto ng lungsod ay bigyan ng trabaho ang mga talagang nangangailangan nito, lalo na sa mga walang bahay. Pinagtatrabaho sila sa halip na bigyan ng araw-araw na rasyon para alam nila kung paano susuportahan ang kanilang mga sarili.

Saka ko tinanong kung posible bang maging permanente ang kanilang trabaho sa halip na i-renew ang kontrata kada anim na buwan. Simple lang ang sagot ng aking tiyo, pero masakit para sa akin nang maintindihan ko kung bakit.

“Ginagawa ni Mayor Duterte at ng LGU ng Lungsod ng Davao ang lahat ng kanilang makakaya. Ang mga manggagawa na kontraktuwal sa Lungsod ay hindi mabibigyan ng permanenteng trabaho kasi kailangan itong aprubahan ng pambansang pamahalaan para ma-item nang permanente sa gobyerno.”

“Hinihingi din ng maraming permanenteng posisyon ang eligibility sa civil service. Ito ang nagpapahirap sa kanila na makakuha ng permanenteng trabaho lalo na ang mga hindi nakapagtapos ng elementarya at namumuhay sa kalsada. At ang mga hindi sinuwerte ay yaong mga tao na pinakaprayoridad sa mga ganitong kontraktuwal na trabaho.”


Translated by: TweetNewscaster

Duterte Serye: Trip to Korea

By: Joy Barredo and Inday Sara Duterte

Ang paglalakbay na ito ay hindi ibinalita sa media, lokal man o pambansa. Nalaman lang ng ng mga Dabawenyo ang paglalakbay na ito sa programang “Gikan sa Masa, Para sa Masa,” kung kailan bumalik si Mayor Duterte. Ang dahilan ng kanyang paglalakbay ang nagbigay-kasabikan sa lahat. Nag-inspeksiyon si Mayor Duterte ng isang halimbawa ng train compartment na gagamitin sa pinaplanong LRT ng Lungsod ng Davao (ibabang larawan).

Ito ay isang malaking balita sa lahat. Ibig kong sabihin, sa wakas ay magkakaroon na ang Lungsod ng Davao ng sarili nitong tren. At mukhang napaka-cool ng tren (kahit paano sa aking panlasa). Pero ang higit na espesyal sa pahayag niya ay nang ibinigay ang kaunting impormasyon: Hindi ginamit ni Mayor Duterte ang pera ng lungsod para tustusan ang kanyang paglalakbay. Ginastos niya ang sarili niyang pera.

Nagsaliksik ako matapos ang programang iyon at nalaman ko na hindi gumastos ang lungsod ni isang kusing sa tuwing maglalakbay si Mayor Duterte. Kahit na ito ay opisyal na paglalakbay para sa lungsod, ginamit niya ang kanyang sariling pera, na idineklara ito bilang non-official trip. Sa pagkakaalam ko, ang mga opisyal na paglalakbay ay sagutin na ng lungsod. Pero hindi, ayaw ito ni Mayor Duterte.

Ito rin ang dahilan kung bakit pinapalampas niya ang ilang paglalakbay niya sa tuwing iimbitahan siya sa mga events sa labas ng bansa. Madalas niyang sinasabi, “Wala akong pera para maglakbay.”

Natatandaan ko pa ang isang insidente na gumastos ang grupo ng mga politiko ng milyones para lamang sa isang hapunan. At sa isang bansa kung saan ginagastos ng mga pulitiko ang pera ng bayan para tustusan maging ang kanilang bakasyon, ang pagkakaroon ng isang Mayor Duterte bilang lider ng Lungsod ng Davao ay isang malaking ginhawa.


Narito naman ang ulat mula sa isang fanpage ni Inday Sara:

Nasa South Korea ang Alkalde ng Lungsod ng Davao na si Rodrigo Duterte upang makipagpulong sa mga mamumuhunang Koreano na interesadong maglagak ng puhunan para ipatayo ang mass transportation system sa lungsod.

Pero ang naturang pagbisita ay hindi isang official business trip dahil gumastos ang alkalde ng lungsod ng sariling pera para sa kanyang sariling paglalakbay…

Nakipagkita si Duterte sa mga opisyal ng Korean Engineering Corporation (KEC) na magsasagawa ng feasibility study sa light rail transit (LRT) ng Lungsod ng Davao. Ang feasibility study ay isasagawa hanggang Marso 2015.

Sinabi ng kompanyang Koreano na ikokonsidera nila ang 2013-2020 Zoning Ordinance ng lungsod sa kanilang pagsasagawa ng feasibility study.

Mainit na sinalubong ng mga Koreano si Duterte na nakipagkita din sa iba pang Koreanong mamumuhunan na gustong magnegosyo sa Lungsod ng Davao tulad ng Hanshin PBS at Sindonga General Construction. Dumating siya sa South Korea noong Oktubre 27.

Dalawang ruta ng LRT ang tinukoy ng KEC, lalo na sa ruta mula sa Davao Golf and Country Club sa Toril hanggang sa Francisco Bangoy International Airport.

Ang dalawang ruta ay dadaan sa iba’t ibang iminungkahing istasyon, na ang unang ruta ay may habang labintatlong kilometro at ang ikalawa ay labimpitong kilometro.

Ang buong proyekto ay tinatayang aabot sa ilang bilyong piso at sasailalim sa Build-Operate-Transfer scheme.

Basahin dito: http://bit.ly/1torNdk

Larawan: Subways and Urban Transport South Korea


Translated by: TweetNewscaster

Duterte Serye: NEDA o NADA?

By: Jo Barredo

Binabasa ko ang mga komento ng nakalipas na serye tungkol sa LRT ng Lungsod ng Davao at sinasabi ng iba na sila’y lilipat na sa Lungsod ng Davao. Palagay ko, dapat ninyong malaman na nagkaroon ng problema ang proyektong ito, at muli ay dahil sa pambansang pamahalaan.

Matapos ang inspeksiyon ni Mayor Duterte sa South Korea, nakahanap na din siya ng isang sponsor na tutustos sa unang tatlong taon ng proyekto. Bilang karagdagang serbisyo, gagawa din ang kompanya ng feasibility study nang walang-bayad. Pero pinaantala ang proyektong ito.

Kung titingnan ninyo ang link ng nakalipas na serye, Nobyembre 2014 ang petsa nang naipost ang larawang iyan. Sinulat ko pa ang seryeng ito nitong Nobyembre 1, 2015. Dapat sana sinimulang pag-aralan ang naturang proyekto noong Enero 2015 pero hindi ito natuloy.

Noong Abril ng 2015, naliwanagan ang mga tao sa Lungsod ng Davao [sa paliwanag ng Alkalde] tungkol sa naturang delay. Nahihirapan ang Koreanong investor na makakuha ng permit para isagawa ang feasibility study. Ayaw kasing aprubahan ng NEDA (National Economic Development Authority) ang feasibility study at [sa halip ay] pinapalibot nito ang investor sa buong NCR. Sinabi ng NEDA:

“Hindi pa kailangan ng Lungsod ng Davao ang LRT.”

Dito nagalit si Mayor Duterte. Totoo na sa ngayon, hindi na kailangan ng Lungsod ng Davao ang mass transportation system. Pero tinataya na sa taong 2020, kailangan na ng lungsod ang LRT upang pagsilbihan ang lumalaking populasyon ng lungsod (dahil marami ang talagang nandarayuhan ngayon sa Lungsod ng Davao.) Sinabi ni Mayor Duterte:

“Alangan namang maghintay tayo kung kailangan nang ituloy ang proyekto.”

“Kailangan ng mga tatlong taon para matapos na ito.”

“Kung maghihintay pa tayo ng taong 2020, tatlong taong maghihirap ang mga tao sa matinding trapik.”

“Mas dadami pa ang tao sa panahong iyon, magmamadali tayo para maisakay sila.”

“Dapat itong NEDA, tawagin na lang NADA, kasi wala tayong makukuha sa kanila.”

Alam ni Mayor Duterte na kailangan ng Lungsod ng Davao na magkaroon ng mass transport system bago pa ang taong 2018. Alangan namang hintayin nating dumating ang problema bago tayo gumawa ng hakbang para dito. Mas mabuti na pigilan kaysa agapan ito.

Mabuti na lamang at ibinigay na ng NEDA ang pahintulot na isagawa ang feasibility study. Nagsimula ito noong isang buwan (o magsisimula sa buwang ito). Tinataya na matatapos ng investor ang proyektong ito sa Disyembre sa taong ito o sa Enero ng 2016. Saka pa sisimulan ang pagtatayo ng LRT ng Lungsod ng Davao sa Hunyo ng 2016. Sana hindi na makialam pa ang NADA.


Translated by: TweetNewscaster

Duterte Serye: Helmet

12651023_10153959067881522_3617994930307496569_n

By: Jo Barredo

Sikat ang kuwentong ito sa lahat ng iba pang mga serye, pero palagay ko dapat itong isama upang malaman ng mga hindi pa nakakalam ng kuwentong ito.

Alam ng marami na gusto ni Mayor Duterte ng mga motorsiklo. Madalas niyang ginagamit ang motorsiklo tuwing magpapatrolya sa Lungsod ng Davao. Pero siyempre, bilang isang makina, minsan nasisira din ang kanyang motorsiklo.

Merong insidente kung saan dinala ni Mayor Duterte ang kanyang pinakamamahal na sasakyan sa isa sa mga repair shops sa Lungsod ng davao. Sinabihan siya na aabot ng ilang araw bago pa man ito maipaayos, kaya nagdesisyon ang alkalde na gamitina ang kanyang taxi para magpatrol noong mga panahong iyon.

Noong gabi ng ikalawang araw ng pagkawalay niya sa kanyang sasakyan, nakatanggap si Mayor Duterte ng tawag na maari nang gamitin ang motorsiklo. Naniniwala ako na sabik na siyang sumakay ulit sa motorsiklo anupa’t dali-dali siyang tumungo sa shop. Sa kanyang pagmamadali, nakalimutan niya ang isang bagay, ang kanyang helmet.

Natanto niya na nagkamali siya nang sasakay siya sa motor. Mag-isa din siya noong mga panahong iyon. (Madalas hindi siya naglalakbay kasama ang isang aid o anumang body guards kapag magpapatrolya siya o may gagawin siya sa pribado niyang panahon tulad ng pagsakay sa motor.) Wala siyang nagawa kundi sumakay sa motor para maiuwi ito sa bahay.

Sa kasamaang palad ni Mayor Duterte, isang grupong pantrapiko ang nagpapatrolya sa mga kalye malapit sa shop. Utos ni Mayor Duterte na gawin ito lagi. Lahat ng lalabag ay dapat pagsabihan. At dahil sa utos na iyan, nahuli si Mayor Duterte nang walang suot na helmet.

Hindi pumalag si Mayor Duterte sa mga enforcers na umaresto sa kanya. Natiketan siya at bilang parusa, pinagmulta siya. Nakumpiska ang kanyang lisensya at pinauutos sa kanya na dumalo sa seminar ng batas pantrapiko.

Nang sumunod na araw, pumunta si Mayor Duterte sa tanggapan ng LTO sa Lungsod ng Davao at dumalo sa naturang seminar. Walang media na naroon at nagulat ang lahat nang malamang naaresto ang alkalde. Alam lang ng mga tao sa Lungsod ng Davao na nangyari ito dahil ang mga naroon na dumalo sa seminar kasama siya ay ipinagmalaki na nakasama nila doon ang Alkalde ng Lungsod ng Davao. Ito ang pinakasikat na usapan sa mga drayber.

Matapos ang ilang buwan, sa kanyang programang “Gikan sa Masa, Para sa Masa,” tinanong si Mayor Duterte kung totoo ang insidenteng iyon. Ang sagot niya:

“Hindi ko suot ang helmet, kaya nadakip ako.”

“Kasalanan ko ito, at dapat lang na arestuhin ako. Mabubuti itong mga enforcers.”

Ibang-iba siya sa isa pang alkalde na kilala ko (na ngayon ay dating alkalde dahil na-dismiss siya ng Ombudsman noong isang buwan)  kung saan nasisante ang dalawang guwardiya dahil pinigil nila ang alkalde na pumasok sa gate ng isang eksklusibong subdibisyon nang walang pahintulot. Nakunan pa ito ng isang CCTV camera na lumilikha siya ng eksena at iginiit niya na siya ang alkalde ng pinakamayamang lungsod sa Pilipinas (pero ang totoo ay pangalawa sa pinakamayaman dahil mas malaki ang kita ng Quezon City ayon sa datos noong 2014).


Translated by: TweetNewscaster

Duterte Serye: Times Beach

By: Joy Barredo

Palagay ko ito ay nangyari dalawa o tatlong taon na ang nakalipas. Kilala ang Times Beach sa Lungsod ng Davao kung saan maari kang uminom at mag-videoke habang naririnig ang mga alon sa dagat. Isang insidente ang nangyari diyan na maaring maging bahagi ng Duterte Serye na ito.

Isang gabi, may mga ulat na iwinawagayway ng isang lalaki ang isang pistol matapos maging lasing na lasing. Pinagbantaan niya na babarilin niya ang sinuman na lalapit at kakausap sa kanya.

Iniulat ang insidenteng ito sa DCPO (Davao City Police Office) sa 911 at agad ipinadala ang isang team sa lugar na iyon. Nang dumating ang pulis, nalaman na ang lalaking nagwawagayway ng baril ay isa rin palang police officer.

Sinubukan siyang pakalmahin ng kanyang mga kabaro pero mas lalo siyang nataranta. Dito na ipinaalam ang insidenteng iyon kay Mayor Duterte.

Labinlimang minuto matapos matanggap ang naturang ulat, dumating si Mayor Duterte sa lugar na iyon sakay ng kanyang motorsiklo. Bumaba siya at mapayapang naglakad upang lapitan ang lasing na officer.

Nang makita ng lasing na pulis na naglalakad ang alkalde papunta sa kanya, nagsimula na siyang maging kalmado. Ibinaba niya ang kanyang baril. At nang sa wakas ay nasa harapan na niya si Mayor, lumuhod siya at umiyak. Sabi ng ilan na niyakap pa niya ang hita ni Mayor. Saka sinabi ng lalaki: “Patawarin mo ako, Mayor. Iniwan ako ng asawa ko.”


Translated by: TweetNewscaster

Duterte Serye: Why Change?

By: Jo Barredo

Gustong gamitin ng mga grupong nagtutulak para tumakbo si Mayor Duterte ang agaw-atensyon na katagang “Kalma lang, parating na ang pagbabago.” Pero bilang trivia, ito rin ang minsang ginamit noon laban kay Mayor Duterte sa isa sa mga halalan sa Lungsod ng Davao.

Palagay ko ito ay noong 2005 o 2006.* Nakalimutan ko ang eksaktong petsa. Nakakasabik ang lokal na halalan sa Lungsod ng Davao. Sa ikalawang pagkakataon, dalawang malaking pangalan ang tumakbo para labanan si Mayor Duterte. Sila ay sina Ben de Guzman (dating alkalde/bise-alkalde) at Boy Nograles (na “Noggie” ang tawag ng mga Dabawenyo).

Tulad ngayon, nagsimula nang kumalat ang propaganda laban kay Mayor Duterte. Ilan sa mga ito ay ang isyu tungkol sa DDS, at ang basura nang isyu ng overpricing.

Pero isang partikular na propaganda ang nakaagaw ng pansin sa mga Dabawenyo. Ang mga billboards sa lungsod ay napalitan ng mensahe ng “Pagbabagong kailangan natin, pagbabagong dapat nating gawin.” Ipinatalastas din ng mga local channels at istasyon ng radyo ang mensaheng ito. malinaw na maraming pera ang ginastos upang ihatid lang ang mensaheng ito.

Merong usap-usapan sa lungsod kung sino ang gumawa nito dahil walang pangalang nakakabit sa mensaheng iyon. Pero ang nangyari pagkatapos nito ay mas matindi para sa lahat ng sumusuporta kay Mayor Duterte.

Matapos ang dalawang linggo ng pag-ere ng “mensahe ng pagbabago”, dalawang billboard ang nakita. Isa ay nasa timog na bukana ng Downtown area, ang isa naman ay nasa hilaga. Naglalaman ang mga billboard ng mensahe, “Bakit kailangan pang magbago? Meron naman tayong magaling.” At muli, walang pangalan diyan pero naintindihan ng lahat kung ano ang ibig sabihin.

Pansinin na halos walang posters na makikita kay Mayor Duterte noong mga panahong iyon. At nang dumating ang araw ng halalan at inihayag ang mga nanalo, nanalo si Mayor Duterte sa pamamagitan ng landslide.


* Posible na ang tinutukoy niya ay ang 2007 elections.


Translated by: TweetNewscaster

Duterte Serye: Tourists in a Taxi

hqdefault

By: Jo Barredo

Bago kumalat ang balitang palihim na pagmamaneho ni Mayor Duterte ng taxi, isang kuwento ang nabanggit ng isang dayuhang turista maraming taon na ang nakalipas tungkol sa kanyang hindi-malilimutang pagsakay sa taxi sa Lungsod ng Davao.

Paalis na ang turista at ang kanyang kinakasama sa Lungsod ng Davao pagkatapos ng kanilang bakasyon. Itinakda nila ang flight sa gabi para kahit paano ay mawili sila sa katahimikan ng gabi sa Lungsod ng Davao sa huling pagkakataon.

Pinara nila ang isang taxi at ang isa na tumigil sa kanilang harapan ay minamaneho ng isang lalaki na nasa mga 50 taong gulang.

Nang magsimula ang biyahe, sinimulang tanungin ng taxi driver ang mga pasahero kung saan sila pupunta. Siyempre, sinabi ng magkasintahan na sila’y papunta sa paliparan. Saka magalang na tinanong ng drayber kung ano ang ginagawa nila sa Lungsod ng Davao.

Ikinuwento ng magsyota ang lahat ng kanilang naranasan nila sa lungsod at kung gaano sila kasaya sa buong panahon ng kanilang bakasyon.

Saka nagkomento ang turista na pinakagusto niya ang kaligtasan sa Lungsod ng Davao. Sinabi ng turista na ang kaligtasan ang nagbibigay-kawilihan sa kanilang mga aktibidad dahil hindi na nila kailangang mag-alala pa.

Maayos ang takbo ng biyahe at hindi napansin ng mga pasahero na nasa paliparan na sila. Nang magbabayad na sila, hindi na ito tinanggap ng drayber. Ang sinabi lang ng drayber, “Masaya ako at nasiyahan kayo sa pananatili sa Lungsod ng Davao.”

Nagtaka ang magkasintahan at iginiit ang bayad, pero mahigpit ang pagtanggi ng drayber na tanggapin ito. Sa wakas ay hindi nila ito itinuloy at nagpasalamat na lang sa drayber.

Matapos bumaba ang magkasintahan sa taxi, lumapit ang guwardiya ng paliparan sa kanila at sinabi, “Masuwerte kayo.”

Saka nagtanong sila, “Bakit?”

Tumugon ang guwardiya, “Ang drayber ng taxi na iyan ay Alkalde ng Lungsod ng Davao.”


Translated by: TweetNewscaster

Duterte Serye: Overpass

By: Jo Barredo

Narinig ko ang kuwentong ito…sa isang local channel sa Lungsod ng Davao. Pero ibubuod ko ito para sa inyo.

Sa isa sa mga serye ng lingguhang talk show ni Mayor Duterte (na hindi pinalalampas ng aking pamilya) na “Gikan Sa Masa, Para Sa Masa,” nakatanggap ng reklamo si Duterte tungkol sa mga vendors na nakaharang sa bangketa sa ilalim ng overpass malapit sa Davao Medical Center (na kasalukuyang Southern Philippines Medical Center).

Nanggaling ang reklamo mula sa isang pedestrian na sinabing nahihirapan ang mga tao na gustong maglakad sa lugar na iyon dahil nakaharang ang mga vendors sa halos buong [ilalim ng overpass], at naiiwan ang maliit na puwang para makadaan.

Sinabi rin ng nagrereklamo na hindi sila umaalis sa daanan kahit na pinakikiusapan sila ng mga pulis.

Saka sinabi ni Duterte sa programa:

“Sa mga in-charge sa lugar na iyan, magpapadala tayo ng isang malaking kaldero, yung ginagamit sa pagluluto ng lugaw para sa feeding program.”

“Pakuluan ninyo ang tubig, saka dalhin sa ibabaw ng overpass.”

“Saka bilangin sila ng sampu. Sabihin sa mga vendors na pinasugo ko [ang aking mga tauhan] na buhusan ang mga vendors ng tubig.”

Isang araw matapos ang naturang programa, isang news follow-up ang ginawa. Wala nang vendors na nakaharang sa bangketa at silang lahat ay sumusunod na sa 1/3 – 2/3 rule ng lungsod sa mga itinakdang lugar sa mga kalye. Sa kabutihang palad, hindi na ginamit ang malaking kaldero.

PS: Ang 1/3 – 2/3 rule ay ipinatupad upang okupahan ng mga nagtitinda ang 1/3 na daanan para maipagpatuloy nila ang kanilang negosyo habang binibigyan ng sapat na puwang para makadaan ang mga tao.


Translated by: TweetNewscaster

Duterte Serye: Menor de Edad

By: Jo Barredo

Nabanggit ko noon na hindi ko pinalalampas ang isang serye ng “Gikan sa Masa, Para Sa Masa,” ang lingguhang palabas sa telebisyon ni Mayor Duterte para sa mga tao sa Lungsod ng Davao. At dahil dito, napansin ko ang isang problema na gustong lutasin ni Mayor pero hindi niya ito magawa dahil sa Pambansang Pamahalaan. Ang problemang ito ay ang dumadaming mga batang nasasadlak sa krimen hindi lang sa naturang lungsod kundi pati na rin sa buong Pilipinas. Ito ay dahil sa Juvenile Justice Code of the Philippines.

Madalas sabihin ni Mayor Duterte:

“Tuwing maglilibot ako tuwing gabi, nakikita ko ang mga kabataan na nagsisimula ng gulo.”

“Sila’y pinagsasabihan ko at sila’y aalis, pero alam ko na pag aalis ako, babalik sila.”

“Ganoon din ang problema sa mga pulis, hindi nila magagalaw ang mga iyan kasi bawal, child abuse daw iyon. At minsan nasasaktan ang mga pulis dahil ang mga batang gumagawa ng krimen ay nagdadala ng mga sandata.”

“At iyan ay dahil sa batas na iyan na inakda ni Pangilinan, ginagawang kriminal ang mga kabataan.”

“Hindi natin sila madisiplina nang maayos. Maari natin silang ipadala sa DSWD, pero matapos lang ang ilang oras, nakakalabas sila. Malinaw na hindi pinag-isipan nang maayos ang batas na iyan.”

“Kung ako masusunod, ibababa ko sa labindalawa, kung hindi man sa labintatlo, ang edad na puwedeng ikulong ang isang tao. Kung magkasala ang bababa sa gulang na iyan, dapat malaman kung alam ba niya ang ginagawa niya o hindi pa.”

“Masyado nang matanda ang 18 taong gulang. Labintatlong gulang man ay nanggagahasa na rin ngayon.”

Sa tuwing naririnig ko na binabanggit ni Duterte ang mga linyang ito nang paulit-ulit kung may naiulat na menor de edad na nasangkot sa krimen, natanto ko na tama siya. Dapat makatulong ang batas na iyan para madisiplina ang mga tao. Hindi ito inakda para hindi parusahan ang mga menor de edad kahit na nakagawa na sila ng karumal-dumal na krimen. At ito ang pinakadahilan ko kung bakit hindi ko iboboto si Pangilinan.


Translated by: TweetNewscaster