My Duterte Story: Love Across the Oceans

By: Kristoffer Escleto

Ayaw niyang gamitin sa propaganda ang mga batang ito. Hindi ko nagustuhan ang paraan niya ng pagkakamit ng katarungan. Hindi ako sang-ayon sa mga grupong vigilante. Pero nagbago ang aking isip.

Ito ang aking kuwento. Hindi ako tubong Lungsod ng Davao. Ipinanganak ako sa Lungsod ng Cotabato, kung saan hindi maitatanggi na hindi normal ang kapayapaan at seguridad dito. Nang ako ay labinlimang taong gulang, lumipat ang aking buong pamilya sa Davao. Iniwan namin ang maraming luho, bagay, at mga tao kapalit ng mas mapayapang buhay.

Nang nagsisimula pa lang akong makibagay sa aking bagong tahanan, natanto ko ang mga pakinabang sa pagkakaroon ng mapayapang lungsod. Maari akong umuwi nang late sa bahay ng aking kaklase habang gumagawa ng mga proyekto nang hindi nag-aalala ang aking mga magulang. Maari kong gamitin ang aking cellphone kahit saan kung gusto ko. Sa totoo lamang, sa simula ay hindi ako sigurado kung totoo ang mga ito pero sa paglipas ng mga taon, napatunayan ko na totoo ang mga ito. Pagkatapos ng lahat ng ito, hindi pa rin ako nakumbinsi na makatuwiran ang kanyang paraan. Hindi kasi maikakatuwiran ng kanyang layunin ang mga paraang ginamit.

Tinutukso pa ako nang sinabi ko ang aking pag-aalala at hindi pagsang-ayon sa kanya sa isang pulong sa kolehiyo. Hindi ko maintindihan kung bakit ang aking mga kaibigan na tubong Davao ay napakasigasig sa pagtatanggol sa kanya.

Nakatapos ako at naging isang nars. Naglingkod ako sa Southern Philippines Medical Center (at tingnan mo, ito rin ang ipinagmamalaki ng Davao), ang pangunahing pagamutan ng pamahalaan sa lungsod. Doon ko nakilala ang naiibang pagkatao niya.

Naitalaga ako sa pediatric PhilHealth ward kung saan sinasalinan ng dugo ang isa sa mga batang pasyenteng may cancer. Masaya ang kanyang ina kasi ayon sa kanya, ibinigay ni Mayor sa kanila ang groceries at ilang pera, lahat sila na namamalagi sa Bahay ng Pag-asa. Pero nilinaw ko sa kanya na sila’y hindi taga-Davao, base sa nabasa ko sa kanilang chart. Sinabi niya na hindi ito mahalaga sa kanya, dahil hindi siya nagtatangi sa kung saan ka galing, at higit sa lahat, maingat niya itong ginagawa. Nagulat ako. Hindi ko maintindihan kung ano ang kanyang motibo. Ang mga taong ito ay hindi naman boboto sa kanya, ni hindi niya kailangang magpasikat kasi noong mga panahong iyon, maari siyang tumakbo nang paulit-ulit bilang Alkalde, at walang magiging karibal [sa pagtakbo].

Iba na ang pagtingin ko sa kanya. Hindi bilang isang kinatatakutang lider kundi isang taong may puso. Pero, sa isip ko, paano naman ang mga mahihirap na tao, mga biktima ng kahirapan na nalulong sa droga. Hindi pa rin sila dapat mamatay.

Pagkaraan ng ilang buwan, muli akong naitalaga sa ophthalmology clinic. Isang araw, sinamahan ng isang babae (na suot ang dilaw na polo na may sagisag ng lungsod sa kanyang kaliwang bulsa) ang lalaki na suot ang dilaw na damit. Nakita ko na mapula ang kaliwang mata ng batang lalaki. sinimulan ko siyang tanungin kung ano ang nangyari at ipinaliwanag niya na nasiko ang kanyang mata sa isang laro sa basketball.

Matapos ang paunang pagsusuri, handa na ang doktor na suriin siya, na nagbigay sa akin ng panahon para kausapin ang babaeng umalalay sa kanya. Tinanong ko sa ale kung saang ahensiya ng pamahalaan siya galing. Galing siya sa rehab center. Medyo nagulat ako. Nakatira ako sa lungsod sa loob ng mahigit isang dekada at hindi ko narinig ang naturang rehab center ng gobyerno. Pabiro ko siyang tinanong sa Bisaya, “Hindi ba sila basta-basta pinapatay…?” Ngumiti siya at sinabing binibigyan sila ng maraming pagkakataon.

Ipinakita niya sa akin ang ilang larawan ng center, at nagulat ako na ito talaga ay isang rehab facility. Sinabi niya na ito ay nasa Mintal. Ngayon, kung ikaw ay galing ng Davao, alam mo ba na ang distansya sa pagitan ng Mintal at SPMC ay kasinghaba ng distansya mula Makati hanggang Parañaque? Wala pa ring ideya? Napakalayo nito. Malaki ang aming lungsod. Natanto ko na dinala nila ang lalaking ito dahil lang sa munting insidenteng iyon. tinanong ko kung bakit hindi madalas alam ng kahit mga residente ng Davao ang rehab center na iyon. Sinabi ng ale na gusto ng Mayor na ganoon ang mangyayari.

Ilang araw matapos nito, nakatagpo ko naman ang isang ale na nakasuot ng dilaw, sa pagkakataong ito kasama niya ang ilang matatanda. Kabilang siya sa City Home For The Aged Center, na hindi ko rin alam. Nagsimula na akong magpalagay na ako lang ang hindi nakakaalam tungkol diyan kaya tinanong ko ang ibang tao. Mukhang hindi alam ng maraming tao ang tungkol sa mga naturang pasilidad ng gobyerno. Pero nalaman ko na gumagana nang maayos ang mga pasilidad na iyon. Siguro, iyon ay dahil walang pangalan ng mga pulitiko ang nakadikit sa mga proyektong iyon. Siguro, ang mga rehab center, day care center, home for the aged, at iba pa ay hindi napapansin dahil hindi ibinabalandra ng pamunuan ang bawat serbisyo nito.

Iba ang pagtingin ko sa kanya. Natanto ko na mas mabuting siya’y kinatatakutan at tinitingnan ng marami bilang magaspang at mayabang kaysa ipagtanggol ang sarili sa pamamagitan ng mga nagawa niya. Narinig at nakita ko ang maraming ebidensya na sapat para kumbinsihin ako. Ngayon, ako na ay isang masigasig na tagasuporta. Wala akong pakialam kung tawagin man akong Dutertard. Ito ang taong naglilingkod sa kanyang mamamayan, isang tao na mahal ang kanyang bayan. At nagtataka ang mga naninira sa kanya kung bakit matindi ang sigasig ng mga tagasuporta sa pagtatanggol sa kanya. Hindi lang siya ang aming Alkalde. Itinuturing ng mga mamamayan ng Davao si Duterte bilang kanilang ama, at huwag kang magbabato ng putik at isiping kaya mong takasan ang ginawa mo. Manalo o matalo, meron siyang tahanan, isang pamilya, isang lungsod na matindi ang pagmamahal sa kanya. At ngayong halalan na, alam niya na ang pagmamahal na iyon ay hanggang sa labas ng Lungsod ng Davao, kahit pa ang pagmamahal ay tawid-dagat. Ito ang aking kuwento.


Translated by: TweetNewscaster

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s