My Duterte Story: Barista

By: Maan Roldan Tiburcio

Hindi na mahalaga ang aking opinyon, pero gusto kong ibahagi ito. Hindi na talaga ako matahimik. Ipinanganak ako at lumaki sa Maynila. Nag-aral ako sa eksklusibong girls’ school sa Lungsod Quezon at saka nag-aral sa isang pamantasan sa Maynila sa kolehiyo. Nang mga panahong iyon, ako ay isa ring working student na magtatrabaho ng closing shifts sa isang food chain hanggang sa nagtrabaho ako bilang isang barista sa Makati, nang ako ay estudyante pa, isang intern. Ang aking araw ay parang rutang La Loma, Q.C.èP. Faura/TaftèBuendia/AyalaèEDSAèQuezon Avenue. Nang ako ay naging isang intern, dagdagan mo pa ang Mandaluyong, Caloocan, Montalban, kahit saan sa rutang iyon. Kung ikaw ay galing ng Maynila, alam mo kung ano ang nararamdaman mo habang namamasahe.

Minsan na akong nahold-up, ninakawan nang mga tatlong beses, at nadukutan nang mga anim na beses. Ito ay sa kabila ng pagiging mapagbantay at oo, pagiging alerto sa aking paligid. Nasubukan ko na ring maglakad sa bahay mula sa Taft Avenue dahil hindi gumagalaw ang traffic at kailangan kong umuwi nang nasa oras. Araw-araw, isiniksik ko ang aking sarili sa masikip nang LRT/MRT train na ikinataka ko kung lalaki ba ito kahit paano. Nakatayo ako sa mga bus na may cooking pans, mga parol, at mga buto at utak ng tao, na hindi namamalayan ng mga kasama ko sa bus. Huwag kang mag-alala, ang mga bagay na ito ay hindi na naghahalu-halo. Makakaintindi niyan ang isang OT intern.

Ang gantimpala o sumpa ng pag-aaral sa UP Manila, anuman ang iyong pagtingin diyan, ay madaling lapitan ang mga lugar para gumimik. Alam kong wala na sa bokabularyo ko ang “gimik,” ako’y 35 taong gulang na, huwag naman kayong manghusga. 🙂 Minsan ginagabi ako hanggang madaling-araw at kahit na anong antok ko, kailangan kong siguraduhin na ako’y gising 110 porsiyento sa oras na nasa loob na ako ng taxi. Iyan ang itinuro sa akin ng mga dati kong karanasan sa pagsakay sa taxi.

…Nakita ko ang aking sarili sa Davao noong 2004. Sawa ako. Sawang-sawa na ako. Walang gumaganang SM, walang Ayala Malls, walang Starbucks! Para akong nalulunod sa pagkasawa sa kawalan. Pero namalagi ako dahil nakakaintrigang saksihan ito na magbagong-anyo bilang isang metropolis. Meron akong beach sampung minuto lang ang layo, at paanan ng bundok mga 45 minuto lang ang layo. Wala kaming stoplights at puwede kang literal na maglibot sa loob ng lungsod ng 15 minuto. Hindi pa rin ako sigurado kung makikibagay ako sa lungsod.

Nakita ko ang aking sarili na palaging “umuuwi” sa Maynila, na nabibighani ulit sa mga ilaw at tunog nito. Pero natanto ko na ako’y nagrereklamo sa tuwing gagawin ko iyan, at hindi na ako makapaghintay na bumalik ulit sa Davao. Ugali ko na ang makipag-away sa tuwing ako’y nasa Maynila. Nakikitawad ako sa taxi driver at nagmumura ako sa trapiko na kasimbagal ng suso kung umusad. Lahat ng lakas ko ay naubos na sa panahong nasa destinasyon ako. Mas malala akong bersiyon ng aking sarili kapag ako’y nasa Maynila. Kailangan kong maging ganoon, upang mabuhay.

Natatandaan ko na noong isang araw, ako at ang aking asawa ay namasyal sa Davao. Nakapunta na kami sa lahat ng mga mall sa Davao sa loob lang ng isang araw na may natitira pang lakas sa huling bahagi ng araw, sapat na para tapusin ang isang video game. Victoria Plaza-GMall-JS Gaisano-Chimes-SM Ecoland-NCCC Mall. Posible pa rin iyan noon, mukhang posible pa rin iyan ngayon pero kailangan mong limitahan iyon sa tatlong mall. Nag-commute din kami. Subukan mong gawin iyan sa Maynila.

Nabasa ko pa nga na pang-apat ang Davao sa crime index sa buong bansa. Tumingin ka sa aking ikalawang talata: sampung krimen na hindi ko isinumbong sa pulisya: robbery, snatching, at pickpocketing…. Kahit na ako ang biktima, hindi ko isinumbong iyan. Hindi ito iniulat ng mga mamamahayag. Kasi naramdaman ko na aksaya lang ito sa oras kasi hindi nila malulutas ang krimeng ito, at palaging may takot na baka sa huli ay magbayad sa isang officer para asikasuhin ang aking pangangailangan. Dito sa Davao, kinailangan ko nang dalawang beses ang pulis sa nakalipas na sampung taon, at sa parehong pagkakataon ay hindi ako nagdalawang-isip na tawagan ang 911. Sa parehong pagkakataon, dumating sila sa oras at sa parehong pagkakataon, naramdaman ko na ligtas ako. Tuwing maglalakad ako at makakita ng isang pulis na nakatayo sa sulok ng kalye, maglalakad pa rin ako nang may ngiti at hindi ako nahiyang mag-text habang ngumingit kasi pakiramdam ko ay ligtas ako. Ilagay mo ako sa Maynila, at ang una kong gagawin ay hawakan ang aking kalupi nang mahigpit, titingin sa baba, at maglalakad nang mabilis, kasi ramdam ko na hindi ako ligtas diyan. Hindi ko sinasabi na hindi sila magaling, sinasabi ko lang na hindi ako ligtas diyan.

2006 na nang nagdesisyon akong ilipat ang aking pamilya galing Maynila at dalhin dito sa Davao at masasabi ko na ito at mukhang ito pa rin ang isa sa mga pinakamabuting desisyon na ginawa ko para sa aking sarili, at sa aking mga anak. Si Duterte ang aking alkalde dahil ang kanyang anyo ng pamamalakad ay isang anyo na nagbibigay kaligtasan sa akin. Isa na nagtutulak sa akin na sumunod sa mga batas, ordinansa, at patakaran. Isa na magbibigay sa akin ng pakiramdam na ito ang uri ng lipunan kung saan dito ko gustong palakihin ang aking mga anak. Para sa akin, siya ang uri ng lider na laging makukuha ang aking respeto. Kung hindi ka pa handa sa naturang pamumunong iyan, sa lahat ng pagkakataon ay huwag mo siyang iboto. Masaya naming aangkinin ang alkalde para sa aming sarili….

Translated by: TweetNewscaster

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s