My Duterte Story: Maria

13040865_1774611492766886_1797392788009098097_o

By: Editha Zaragosa Caduaya

Si Maria, isang ina sa anim na anak, isang magandang batang ina, ay napilitang mangibang-bayan dahil sa kahirapan, tulad ng iba pang OFWs sa buong mundo ngayon.

Nangibang-bayan siya upang magtrabaho, pero umuwi nang bangkay. Ginahasa siya at brutal na pinatay sa Gitnang Silangan noong Setyembre 23, 1993. Naipabatid sa pamilya ang tatlong iba-ibang bersiyon ng kanyang kamatayan, pero itinago ng pamahalaan ang totoong dahilan ng kanyang pagkamatay.

Ipinaalam lang ng Pasuguan ng Pilipinas sa pamilya ni Maria ang balita noong Oktubre 4 sa di-malamang dahilan.

Mula sa Hilagang Cotabato, humingi ng tulong ang pamilya sa Kalihim ng Kagawaran ng Paggawa, sa Kalihim ng Transportasyon, at maging sa iba’t ibang grupong pangkababaihan, kasama na ang militanteng Gabriela sa Maynila, para tulungan sila at kahit paano ay maisaayos ang paglipat ng kanyang kabaong mula sa isang pandaigdigang paliparan sa Maynila papuntang Lungsod ng Davao, pero bigo sila. Ang mas malala pa ay binitin sila.

Tinawagan ng pinakabatang kapatid ni Maria, na noon ay correspondent ng isang kilalang pambansang pahayagan, ang ilang grupong pangkababaihan sa Maynila para tumulong dahil wala ni isa sa pamilya ang nariyan para mag-asikaso ng paglipat sa kabaong. Sinisikap ng pamilya na makaipon ng pondo upang bayaran ang kabaong, at sinabihan sila na ang pamasahe mula Maynila papuntang Davao ay mahal.

Walang-tigil ang tawag mula Oktubre 4 hanggang Oktubre 20, pero INUTIL ang gobyerno at wala sa mga tinatawag na women’s groups…ang dumating upang saklolohan sila.

Noong Oktubre 19, eksaktong alas-dose ng madaling araw, binisita ng isang di-kilalang tao ang kapatid ni Maria sa kanyang bahay sa Davao, isang tao na nagpakilala bilang isang staff ni Mayor Rodrigo Duterte. Ipinaalam niya sa pamilya na ang paglipat ng kabaong at pagbabayad para dito ay nangyayari na, at hindi na kailangang mag-alala ang pamilya sa gagastusin nila dahil nagpadala si Duterte ng isang staff sa Maynila upang maasikaso ang paglipat at pagbabayad.

Sinabi ng staff sa pamilya, “Tama na ang iyak. Mamayang umaga, dadating na ang katawan dito sa Davao.”

Ilang segunod matapos sabihin niya ito sa kapatid ni Maria, may tumawag sa kanyang hand-held radio at sinabi ng staff sa kapatid nito, gusto ni Duterte na makausap siya.

Sa pagitan ng kanyang mga hikbi, kinausap niya si Duterte sa radyo. Narinig niya ang sabi ni Duterte, “Huwag ka nang mag-alala. Tutulungan ko ang iyong pamilya. Sabihin mo lang kapag kailangan mo pa ng tulong para madala ang kabaong sa iyong pamilya sa Hilagang Cotabato.”

Ang hindi alam ng pamilya, sinusubaybayan ni Duterte ang pagdating ng aircraft kinabukasan ng umaga.

Nang mabuksan ang kabaong sa loob ng punerarya sa F. Torres St. sa Davao, hindi makapaniwala ang mga miyembro ng pamilya. Natakot ang pinakabatang kapatid pero dinamayan siya ng isang tao at sinabihan, “Magpalakas ka. Magdasal. Naiinitindihan ko ang sakit [na nararamdaman mo].”

Hindi niya alam na humahagulgol siya sa mga bisig ni Duterte.

Sa loob ng kuwarto, dinamayan ni Duterte ang pamilya. Umiiyak siya kasama nila habang sumisigaw ang pamilya ng katarungan.

Nang tahimik na ang lahat, tumayo si Duterte at ang sinabi niya sa pamilya, “May problema tayo dito, walang kasunduang bilateral sa paggawa (bilateral labor agreement) ang Pilipinas sa maraming bansa, at KAHIT NA LALABAN TAYO NGAYON, MAGIGING MAHIRAP ANG LABANG ITO.”

Nagpunta pa si Duterte sa Hilagang Cotabato sakay ng kanyang motorsiklo isang araw bago inihatid si Maria sa huling hantungan.

Lumitaw na ngayon ang pamilya, dahil alam nila sa kanilang puso, SA LIKOD NG MASAMANG BIBIG NI DUTERTE, NAKATAGO ANG MALAMBOT NIYANG PUSO – HANDANG PROTEKTAHAN ANG SINUMAN LALO NA ANG MGA NANGANGAILANGAN AT MGA PAMILYA NG MGA MAHIHIRAP NA BIKTIMA NG PANGGAGAHASA.

ITO ANG AKING KUWENTO. Inabot ako ng dalawang araw upang isulat ang kuwentong ito, dahil hindi ko itinuloy ang pagsusulat – umiiyak habang inaalala ang trahedya  kung paanong brutal na pinaslang ang aking kapatid at kung paanong ang isang estranghero – RODRIGO DUTERTE – ay dumating upang saklolohan kami.

Masakit para sa akin na marinig ang mga tao na inaapi si Duterte gayong kailangan pa nilang subukan ang ganitong uri ng pamamalakad. Hindi nila talaga kilala si Duterte.

Ako si Editha Zaragosa Caduaya, pinakabatang kapatid ni Maria.

Ang babae sa kaliwang bahagi ng larawan.


Translated by: TweetNewscaster

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s