My Duterte Story: Okay sa Davao

Via: DDS – Metro Manila Chapter

Isang kuwento kay Duterte.

Tinanong siya ni Boom: Okay ba talaga kayo diyan sa Davao? Ito ang tugon na kanyang natanggap. Mahaba ito para i-screenshot. Mas madaling i-copy paste. Hindi ko ilalagay ang pangalan dahil hindi ako humingi ng permiso pero ang aming mga kaibigan sa Facebook ang makapagpapatunay diyan. Tumagos talaga sa akin ito.

Isang Dabawenya sa Lungsod ng Davao at kay Rody:

“Bilang Dabawenyo, masasabi ko na oo, maganda ang kalidad ng buhay dito, pagdating sa kalapitan sa mga kaginhawaan sa kabayanan habang may diwa ng pagkakaisa. Best of both worlds, kumbaga. Nakatira na ako dati sa Maynila at Cebu…

Sinubukan kong gamitin nang ilang beses ang 911. Dumating ang rescue team nang wala pang sampung minuto. Astig eh. Pinatay nila ang ahas sa loob ng bahay namin, at naisalba ang aleng nakaladkad ng motor sa highway.

Nang maipatupad ang pagbabawal sa paninigarilyo at alak, isa ako sa mga nabad-trip kasi nagyoyosi ako at mahilig lumabas. Hindi na puwedeng magyosi kahit saan namin gusto? Dapat sa mga itinakdang lugar lang puwedeng manigarilyo? Kailangan nang umorder nang sandamakmak bago pumatak ang alas-dos ng umaga? Bad trip. Nagreklamo na kami noon pa parang mga batang nilimitahan ang oras ng pag-DoTA. Habang tumatagal, naisip namin na hindi naman iyon gaanong kasama. Ayos lang rin naman pala. Nabawasan ang bisyo ko. Ayos! Eh kahit naman si Mayor Rody, mahilig lumbas at mag-videoke, pero hindi nagreklamo sa sarili niyang batas, eh.

Alam kong nasa Davao na ako kapag nagbabayad ako sa taxi, at sinusuklian ako nang sakto. May sukli kahit dalawang piso. Hindi uso ang palko dito. Naikuwento rin ng kapitbahay namin: Madaling araw umuwing naka-taxi. Nagtataka siya na bakit hindi pa rin umaalis ang taxi habang nag-aantay siyang pagbuksan ng gate sa bahay nila. Nagtanong siya kay manong drayber. Utos daw ni Mayor sa lahat ng taxi operators na huwag umalis hanggat hindi nakakapasok ng bahay ang mga pasahero nilang babae, lalo na’t nag-iisa at dis-oras ng gabi.

Totoo lahat ng kuwento. Malaya kaming naglalakad nang madaling araw na walang takot ma-holdap at gaguhin ng kung sino diyan. Hindi kailangang ipuwesto sa harap ang backpack na baka laslasin. Isa kasi sa mga ugali ni Mayor ang magmanman nang hindi nagpapahalata sa gabi hanggang madaling araw. Naka-jacket at baseball cap. Pawis na pawis, pucha, balot na balot eh. Naglalakad mag-isa sa lungsod. May nakabuntot na ilang tao lang. Nagbabantay. Sinisigurado ang seguridad ng mga tao. Nagmamaneho rin siya ng taxi, lalo na nung may pangyayaring may hinoldap at pinatay na drayber. Nag-aabang na matsiyambahan ang mga sira-ulo.

Galit na galit siya sa droga at rapist. Minsan, narinig ko syang magkuwento. Sa dami ng krimen, may isa siyang hindi malimutan. Sanggol na iilang buwan pa lang. Ginahasa. Wasak ang kalahating katawan. Sino ang hindi mapapamura? Sino ang hindi magagalit na ganyan ang nagagawa ng droga sa utak ng tao? Pakiramdam ko, minsan dinadaan na lang ni Mayor sa pagmumura lahat kesa naman umiyak sya. Di na kailangan sigurong paramihin ang ganitong insidente bago magdesisyon na linisin ang lungsod. Sapat na ito na dahilan. Ito lang ang kailangang dahilan. Wala nang maraming drama.

Ang dami pang ginagawa ni Mayor para sa mga tao na hindi ko pa sana malalaman kung hindi siya tumakbo  sa pagka-presidente. Hindi dahil sa diskonektado ako. Hindi kasi mahilig si Mayor magpa-media. Di nya trip ang magpasikat. Titindig balahibo niya. Kung hindi dahil sa rape joke, hindi ko malalaman na may Balay Dangupan pala kami dito na takbuhan ng mga babaeng biktima ng pisikal at sekswal na pang-aabuso. Hindi ko malalaman na nagpabihag siya para makawala ang mga inosente. Ayos lang sa kanya magpalaslas ng lalamunan para sa ibang tao? Ang kulit rin.

Hindi ko nga din alam na iyakin pala si Mayor, lalo na pag dinadalaw niya ang mga batang may cancer na ginawa niyang personal na proyektong tulungan. Oo, personal. Kasi kung ano ang hindi kayang gampanan na tulong pinansyal ng gobyerno, ginagawan niya ng paraan. Nilalakad niya para kumuha ng tulong galing sa pribadong sektor. Gumagalaw siya na tahimik lang. Kaya nga, kung lalabas man sya sa TV, puro pagmumura ang maririnig mo na mensahe niya sa mga salot, kase iyon lang ang ibino-broadcast nya.

Ang dami ko pang puwedeng sabihin. Nakakalula.

Mabuting tao si Digong. Handa siyang mamatay para sa Pilipinas. Ngayon lang ako nakaramdam na puwede pa palang mauso ang maalab at totoong pagmamahal sa bayan. Kaya siya inilalaban ng mga tao dahil alam namin kung anong klaseng tao sya.

Balik tayo sa tanong mong napakasimple.

Oo, dude. Maayos ang buhay dito sa Davao dahil kay Rody Duterte.


Translated by: TweetNewscaster

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s