Duterte Serye: Baha

By: Jo Barredo

Laging kilala si Mayor Duterte bilang isang siga. Pero merong mga panahon na nakikita siya na lumuluha. Ang maaring alam ng marami kung pag-uusapan ang pag-iyak ni Duterte ay noong tinulungan niya ang mga biktima ng bagyong Yolanda. Subalit, ang hindi alam ng maraming hindi Dabawenyo, merong isang insidente na pinipigilan niyang umiyak sa isang panayam. Ito ay ang araw ng matinding baha sa Lungsod ng Davao.

Ang kuwentong ito ay maaring hatiin sa dalawang bahagi dahil maaring alam ng maraming tao ang naiibang kuwento nito. Ang kuwentong ito ay nakatuon mismo kay Mayor Duterte na tumutulong sa pagsagip at nagbibigay ng relief goods sa mga apektadong pamilya.

Iyon ay gabi ng napakatinding ulan noong 2010 (o 2011). Hindi ko malilimutan ang gabing iyon dahil ito ang panahon na talagang lumangoy ako sa tubig baha para magtrabaho (dahil noon ako ay isang call center agent). Kumalat ang balita na marami sa mga lugar sa tabing ilog sa buogn Lungsod ng Davao ay matinding naapektuhan ng baha at ang buong LGU ng Lungsod ng Davao kasama ang Central 911 ay nagmamadali para tulungan ang mga biktima. Kasama na dito si noo’y Vice Mayor Digong.

Kinabukasan ng umaga, nang nag-log out na ako sa trabaho, nakita ko ang panayam sa kanya sa lobby ng opisina namin. Mukhang pagod na siya pero siksikan ang mga taga-media sa kanya. Nakalimutan ko kung ano ang tanong pero hindi ko makakalimutan ang sinabi niya habang pinipigil niya ang pagluha:

“Putang ina, wala akong nagawa. Hindi ang ulan o baha ang may sala.”

“Ang problema ay kahirapan. Wala akong nagawa, nangamatay sila dahil mahirap sila.”

“Wala akong magawa. Putang ina. Kung meron lang akong pera, ililipat ko silang lahat.”

Tinukoy niya ang mga informal settlers na nakatira sa tabing ilog.

Ito ang unang pagkakataon na makita kong lumuluha ang aming Mayor. At talagang naramdaman ko na dismayado siya sa sarili na hindi napigilan ang insidenteng iyon.

Matapos ang ilang linggo, nabalitaan ko na bumili ang LGU ng Lungsod ng Davao ng malawak na lupain sa Barangay Los Amigos. Ginawa itong isang malaking relocation area para sa mga informal settler na kailangang ilipat. Meron itong sariling pabahay, tubig, at kuryente. Isa lang ang kondisyon para sa mga taong ililipat at mabibigyan ng pabahay ay huwag ipagbili kung ano man ang kanilang natanggap mula sa LGU ng Lungsod ng Davao.

Tuwing pupunta ako sa Downtown at dadaan sa relocation site na ito, totoong namangha ako kung ano ang hitsura nito. Hindi ito parang low cost housing kundi mukha itong isang Class B subdivision. Ngayon, ang lugar na ito ay meron nang sariling covered court/basketball court. At sa tapat ng kalye ay isa pang malawak na lupain na ginagawang phase two ng relocation site.

Ang kuwentong ito ay hindi napabalita sa mga pambansang media. Mas lalo silang nakatutok sa bahagi ng kuwentong ito pero hindi sinasabi ang buong kuwento nito. Alam ito ng lahat bilang “Tatlong suntok sa mukha ng sheriff.”


Translated by: TweetNewscaster

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s