Duterte Serye: Firecracker Ban

By: Jo Barredo

Naniniwala akong alam ng lahat na ipinatutupad ng Lungsod ng Davao ang pagbabawal sa pagpapaputok tuwing Pasko, Bagong Taon, at kahit pa sa Bagong Taon ng mga Intsik. Kasama sa naturang pagbabawal ang lahat, kahit pa ang mga maliliit na paputok (watusi) na mabibili sa 15 piso bawat kahon o maging boga. Alam din ng marami ang katotohanan na magmula nang ipatupad ang pagbabawal sa pagpapaputok, naitala ng Lungsod ng Davao na walang insidente ng pinsala o pagkasawi dito. Pero ang hindi alam ng marami, merong taon na halos naiwala ng Lungsod ng Davao ang zero casualty record.

Narinig ko ang istoryang ito mula sa aking kaibigan na personal na nakasaksi nito. Siya ay isang intern nurse noong mga panahong iyon sa Davao Medical Center (ngayo’y SPMC). Kahit na ipinatutupad ang firecracker ban, naka-high alert pa rin ang mga ospital sa Lungsod ng Davao tuwing Pasko at Bagong taon upang pagsilbihan ang mga pasyente na maaring manggaling sa mga katabing lungsod tulad ng Panabo at Samal. Ito ay dahil sa katotohanang pinakabago ang mga pasilidad ng ospital ng Davao sa buong Mindanao. Para mapanatiling malinis ang zero casualty record, lahat ng mga nabiktima ng paputok ay tinatanong kung saan sila galing at saan sila naputukan para alamin ang kumpletong record.

Gayunman, noong bisperas ng Bagong Taon, ginulat ng isang tao ang isang staff ng SPMC. Nang tanungin kung saan siya galing, sinabi niya na siya mismo ay taga-Lungsod ng Davao. Sinabi niya rin na naputukan siya sa loob ng lungsod. Hindi niya ibinigay ang pangalan at anumang detalye kung saan talaga siya nakatira. Mabuti na lang at nagtamo lang siya ng kaunting pasa mula sa paputok na kanyang nilalaro.

Nang hiniling ng doktor sa attending nurse na ikalap nang mabuti ang mga records para maayos na makuha ang impormasyon mula sa pasyente, pabirong sinabi ng doktor:

“Patay ka kapag nalaman ni Digong iyan. Sinira mo ang [mabuting] record ng Lungsod ng Davao.”

Ayon sa aking kaibigan na nakadinig ng pag-uusap na iyan, namutla ang mukha ng lalaking iyon. para bang umalis ang buhay sa kanya. Ang ginawa lang ng lalaki ay magbigay ng isang mahinang ngiti.

Matapos bigyan ng paunang lunas at bago bigyan ng huling lunas, humingi ng permiso ang lalaki kung makakapunta siya sa comfort room. Pinayaga siya ng doktor. Pero hindi na siya bumalik.

Nang iutos ng doktor ang mga nars na hanapin ang taong iyon, hindi na siya mahanap sa ospital. Hindi nakuha sa kanya ang kompletong impormasyon kaya naitala ito bilang si John Doe na walang tirahan.

PS: Maaring isipin ng ilan na ang Pasko at Bagong Taon sa Lungsod ng Davao ay isang karaniwang gabi lang dahil sa pagbabawal sa pagpapaputok. Pero mula nang maipatupad ito, nagbigay-daan ito sa maraming street parties at sa kilala nang “Torotot Festival.” Sa madaling salita, binigyan nito ng pagkakataon [ang lahat] na magsaya pa nang hindi natatakot na mawalan ng daliri dahil dito.


Translated by: TweetNewscaster

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s