Duterte Serye: Jollibee Bolton

By: Jo Barredo

Ito ay tungkol sa aking personal na karanasan kasama si Mayor Duterte. At ito ang aking ikalawang pagkakataong  makita siya nang malapitan. Espesyal ito dahil (mukhang) nakakausap ko siya.

Nasa kolehiyo ako noon, ikatlong taon na at nag-aaral sa UP Mindanao campus. At bilang estudyante ng UP, masuwerte ako na magkaroon ng walong oras na tulog sa gabi lalo na tuwing “linggo ng impiyerno” (examination week). Nangyari ang kuwentong ito matapos tapusin ko at ng aking mga ka-blockmates sa pag-dissect ng kuwento gamit ang Sigmund Freud’s Psychoanalytic Theory.

Matapos ang mahabang oras ng pagtatrabaho, nagpasya kaming maghanap ng makakain. Ala-una na ng madaling-araw. Nasa Mintal kami, at hindi kilala ang lugar na iyon sa pagkakaroon ng mga negosyo na bukas 24 oras. Kaya nagdesisyon kaming lima na pumunta sa Downtown para maghanap ng pagkain.

…Bumaba kami sa Quirino Avenue mula sa sinasakyan naming jeep. At ang Jollibee sa Bolton branch lamang ang alam namin na lugar kung saan siguradong may makakain. Ang naturang fast food branch ay limang bloke lamang ang layo sa amin. Inabot kami ng 30 minuto para makapunta doon. At nang makarating kami sa lugar na iyon, agad kaming umorder ng aming pagkain.

Matapos ang labinlimang minuto o higit pa, napansin ko na dalawa sa aking mga ka-blockmates na malapit sa pintuan noong mga panahong iyon ay hindi napigilang tumingin sa labas. nang tanungin ko sila kung ano ang nangyari, sinabi nila na nasa labas si Mayor Duterte. Alas-dos na ng umaga noon. Nang lumingon ako, nakita ko si Mayor na papunta sa store at dumiresto sa counter. Nag-order siya ng isang hot chocolate. Saka siya umupo sa isang mesa sa tabi namin.

Hindi namin alam kung ano ang gagawin namin at inabot kami ng limang minuto bago namin siya nabati ng magandang umaga. Saka siya tumingin sa amin at nagtanong:

“Umaga na. Saang lugar kayo nag-gimik?”

Isa sa amin ang sumagot, “Hindi kami gumimik, Mayor. Galing kami [doon] para gumawa ng aming project.”

Saka ngumiti ang Mayor at malumanay na tumugon:

“Mabuti at hindi kayo umiinom. Mag-aral kayo nang mabuti.”

Tinanong namin ang mga store attendants kung suki si Mayor dito at sinagot nila na laging pumupunta siya sa branch na ito dalawa o tatlong beses sa isang linggo nang mga alas-dos o alas-tres ng madaling araw. Sinabi nila na ito ang lugar kung saan kumakain o umiinom lagi si Mayor pagkatapos niyang magmasid sa lungsod at bago umuwi.

Hindi ko makakalimutan ang gabing iyon. Ito ang unang pagkakataon na wala akong masabing anuman sa kabila ng pagiging pinaka-masalitang tao sa aming grupo. Ang karisma lang ni Duterte ang nagpanganga sa akin at nakakalula ang kanyang aura. Iyan ang pakiramdam ng pagkakaroon ng isang lider na mas matindi ang malasakit sa kanyang mga kababayan kaysa sa kanyang sarili.


Translated by: TweetNewscaster

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s