Duterte Serye: Bakit Ba Si Duterte?

By: TweetNewscaster

Matagal ko nang isinulat ang isang artikulo tungkol kay Duterte. Ang kakaiba nito, isinulat ko ito sa paraan ng pagsasalita ng mga Batangueño. Kung hindi mo maintindihan ang artikulong ito, “isinalin” ko na ito sa normal na paraan ng pagsasalita natin para maintindihan mo. Para sa orihinal na artikulo nito, paki-click dito.


Nag-Duterte na po kami. Kayo ba?

Mag-usap naman tayo.

Salamat naman kung nababasa mo ang artikulong ito. Makakausap naman kita ngayon.


Nasaksihan naman natin ang maraming gulo sa ating bansa.

Sino ba namang hindi mayayamot sa pagkarami-raming kalokohan na ito?

Nakakatulo ng pawis, at hindi ka makangiti sa lagay na ito.

Natatandaan ko pa nga nang minsang dinukot ng mga lalaki ang ilang bata dito sa Batangas. Sabi ba naman ng ilan, “Rody, daan ka naman dito at napakagulo dito! Tulungan niyo naman kami dito!” Hindi naman maaring pakialaman iyan ni Lolo Rody, dahil Davao lang naman ang hawak niya.


Dati ay nakakatiis tayo sa sistemang ito. Ngayon ay gutom na gutom na ang mga tao sa pagbabago dito sa bansa.

Sino naman kung ganoon ang magiging instrumento upang akayin tayo sa pagbabagong hinahangad natin?

Sino ba ang maglilinis ng mga alikabok at kalat sa ating bayan?


Gusto lang ni Duterte na magpahinga sa kanyang bayan.

Pero mga taong ito, napakakulit. Pinilit pa si Duterte na tumakbo, gayong wala nga siyang pera.

Ang ending, taumbayan na ang gumastos para sa kanya. Di ba?


Alam naman natin na tayo’y barako. Anong magagawa natin? Aminin na lang natin iyan.

Ngayon, kung tayo’y barako, di ba’t ang lider na kailangan natin ay barako din? Di ba?


Ang tanong: Sino ba si Duterte?

Simple lang. Si Duterte ay barako, parang Batangueño.

Ang kanyang istilo ay barakong-barako.

Inilalarawan niya ang kanyang sarili sa kasabihang laganap na sa ating mga Batangueño: “Di baleng mawala ang yaman, huwag lamang ang yabang.”

Kahit papaano naman ay may maipagyayabang naman si Duterte. Hindi ko na sasabihin, basta ikaw ay pumunta ng Davao at tingnan ang buhay doon.


Sinasabi naman na papatay daw siya, subalit ang totoo naman ay ipinipirmi niya ito sa tama. Hindi masama ang kanyang ugali na mabilis kung makapatay ng tao. Inuunti-unti niya at ng mga pulis ang proseso bago gawin iyan. Ika nga niya, “Palabanin mo muna, bago patayin.”

Sinasabi naman na siya’y bastos pagdating sa mga babae. Ngayon, eh ano naman? Sa totoo lamang ay pinoprotektahan pa nga niya itong mga babae sa lungsod. Itong mga pulitiko, gaya ni Estrada, di ba’t bastos din nila, ano?

Sinasabi naman nila na siya’y komunista, NPA, kinokompromiso ang pag-aangkin ng Pilipinas sa teritoryo nito. Jesus na mahabagin. Eh kung ganoon nga. Ano’ng gusto ninyo, mag-aaway na lamang nang mag-aaway tayong mga Pilipino? Handa ba tayo kung tayo’y susuntukin din ng China? Awayin mo na lang ang sarili mo kung ganoon ang katuwiran mo.

Sinasabi nitong iba na sila’y disente. Pati na ng ilang “banal” na kulang na lang ay laging pupunta sa simbahan. Patawarin [nawa sila]! Ewan naman kung ang mga taong ito ay mas masahol pa sa bastos. (Lalo na si Villegas, na mabilis din ang tabas ng dila. Na akala mo ay kung sinong hindi masama ang ugali.)


Isa sa mga gustong ipatupad ni Duterte ay ang paglilimita sa paglalasing at kantahan, lalo na sa madaling araw. Kahit na ikaw ay inom nang inom, kailangan ding magpahinga. At ang videoke, kapag gabing-gabi na at napakaingay, abot [ang lakas] hanggang sa kapitbahay, kaya hayan! Hindi na sila makaharok.

Minsan, kung hindi pa dadaan ang kapitbahay para sabihing tumigil na, hindi talaga titigil at tuloy pa rin [ang kasayahan]. Buti na lamang kung hindi ka ganoon.


Si Duterte ay isang Lolo na hindi naging diktador sa kanyang lungsod sa pagpapatigil sa mga gumagawa ng kalokohan.

Si Duterte ay isang Lolo na kahit na papaluin nang ganoong katindi ang mga pasaway, may pagmamahal din sa mga taong sumusunod sa batas.

Si Duterte ay isang Lolo na kahit mayabang ay handang tumulong at ipagtanggol ang mga tao.

Si Duterte ay isang Lolo na hindi tatanga-tanga at ubod ng tamad sa pagresponde sa mga nangyayari dito sa ating bayan.

Si Duterte ay isang Lolo na kikilos muna bago magsalita.


Kung aakyat si Duterte sa Malakanyang, susunod ba tayo sa batas? Kaya ba natin ang disiplina sa ating mga sarili?

Malilinis ba ni Duterte ang maraming alikabok sa ating bayan?

Aba’y siyempre naman, hindi naman niya iyon kaya nang mag-isa. Eh di tulungan natin siya.

Uunti-untiin natin ang pagbabagong gusto natin.

Hala, huwag nang maging pasaway!


Featured Image Credit: Si Duterte kasama ang maraming tao dito sa Batangas.

Duterte Serye: Eagle’s Weakness

By: Jo Barredo

Palagay ko, alam ng lahat ang ganitong uri ng kanyang kahinaan [at ito ay ang mga] bata. Oo, upang patunayan iyan, matindi ang malasakit ni Mayor Duterte sa mga bata kaya habang isinusulat ko ang seryeng ito, natanto ko na ang lahat ng kanyang mga programa sa Lungsod ng Davao ay nakatuon sa pagpapabuti ng buhay ng mga bata.

Tingnan natin ang ilang halimbawa. Una, ang Bahay ng Pag-asa. Ito ang “nakatagong mansiyon” ni Mayor Duterte. Sa madaling salita, ito ang isa sa dalawang bahay na pag-aari ni Mayor sa Lungsod ng Davao…. Ito ay nasa Bajada, malapit sa Southern Philippines Medical Center (SPMC). Ito ay ibinigay ni Mayor Duterte upang magsilbing tahanan para sa lahat ng mga pamilya na may mga batang nagdurusa sa cancer.

Sa totoo lang, nagsimula ang kuwento sa tuwing pupunta si Mayor Duterte sa children’s ward para sa mga pasyenteng may cancer sa SPMC. Kahit na pinakabago ang mga pasilidad ng ospital na ito sa buong rehiyon, ito pa rin ay isang institusyon ng gobyerno at lagi itong napupuno [ng mga pasyente]. Ito ang nag-udyok kay Mayor Duterte na ibigay ang kanyang bahay sa ospital upang magsilbing tahanan para sa mga batang ito. Pansinin, hindi lang mga Dabawenyo ang nakikinabang dito. Ang mga galing sa ibang lungsod at ibang rehiyon ay maari ding tumuloy sa Bahay ng Pag-asa.

Bilang dagdag na kaalaman, alam ba ninyo na ang lahat ng mga multang nakokolekta ng LGU ng Lungsod ng Davao mula sa mga lumalabag sa No Smoking Ordinance ay napupunta din sa mga batang may cancer? Milyong piso ang nagagastos para tustusan ang kanilang panggagamot at pagkain.

Ang halimbawa ng ganitong kahinaan ang isang dahilan kung bakit kakaunti ang mga batang palaboy sa Lungsod ng Davao. At ito ang isang dahilan kung bakit katawa-tawa ang isyu ng mga naninira kay Duterte na pinatay ni Mayor ang lahat ng mga batang palaboy. Inaalagaan ang mga batang palaboy sa CSSDO, ang bersyon ng DSWD sa Lungsod.

Ang mga batang nasa ilalim ng pangangalaga ng tanggapang ito ay palaging binabantayan at ipinapadala nang walang-bayad sa paaralan. Pansinin, ang mga pamilya na talagang nangangailangan at hindi kayang suportahan ang kanilang anak ay maari lamang makakuha ng ganitong serbisyo. Kapag nalaman ng tanggapan na talagang kaya ng pamilya na palakihin ang bata pero tamad naman, pinadadala sila sa tanggapan ni Mayor.

Natatandaan ko pa ang isang insidente na natagpuan ng isang police patrol ang dalawang bata na natutulog sa isa sa mga waiting sheds sa Barangay Obrero. Nang tanungin, sinabi nila na sila’y galing sa Buhangin (at para sa mga hindi galing sa Lungsod ng Davao, malayo ang Buhangin at Obrero sa isa’t isa. Nang dinala sila sa tanggapan ng CSSDO, pinakain at dinamtan ang mga bata nang maayos. Malas nga lamang para sa mga magulang ng mga batang ito at ipinabatid din kay Mayor Duterte ang kasong ito. Ipinatawag ni Mayor Duterte ang mga magulang at pinagsabihan sila. Madalas, ang sagot ni Duterte sa mga kasong tulad nito:

“Anak kayo nang anak, pero hindi ninyo sila kayang buhayin.”

“Kawawa ang mga bata.”

“Sinabi ko na libre ang pa-ligate at vasectomy dito, bayaran pa kita kung gusto [mong sumailalim diyan.]”


Translated by: TweetNewscaster

Duterte Serye: Drug Pushers in Davao City

By: Jo Barredo

Alam ng marami sa buong bansa na kapag ikaw ay pusher o adik sa droga, o druglord, at napadpad ka sa Lungsod ng Davao, mapapatay ka doon. Medyo totoo ito, kahit paano, para sa mga gumagamit ng ipinagbabawal na gamot. Kung ikaw ay drug lord o nagtutulak ng droga, at pumalag ka [sa pag-aresto sa iyo], patay ka. Pero may pagpipilian ang mga gumagamit ng droga. Dito pumapasok ang “mala-resort” na lugar sa Lungsod ng Davao para gamutin at ipa-rehab ang mga tulad nila (sa Davao City Treatment and Rehabilitation Center for Drug Dependents o DCTRCDD).

Sinumang lulong sa droga na gustong tuluyang magbago ay dinadala doon sa DCTRCDD. Sa simula, ito ay nasa pamamahala ng DSWD Region 11, pero naibigay ang pamamahala sa LGU ng Lungsod ng Davao noon pang 2001. At salamat sa Diyos at nangyari iyon. Bakit? Kasi nabigyan na ng pansin ang naturang pasilidad nang ito’y pamahalaan ng Lungsod.

Nabanggit ko sa unang talata na ang pasilidad na ito ay parang isang resort. At mukha talaga itong resort sa loob. Nandoon ako noong ako’y nasa kolehiyo pa nang nagpunta ang aming klase para sa isang field study (na ilang kilometro lang ang layo sa UP Mindanao). Labing-anim na kilometro ang layo nito sa Downtown area, punung-puno ng mga lugar para maglaro (kasama na ang swimming), mga punong nagbubunga, mga magagandang halaman, isang covered court, kiosks, at hindi pa kasama dito ang mga marurunong at napakamagiliw na mga staff, ano pa ba ang hindi magugustuhan dito?

Natatakpan ang [mga magagandang bagay na ito] ng pagmamalabis ng mainstream media sa ulat na napapatay doon ang mga gumagamit ng droga. Mukhang higit na nakatuon ang media sa pagiging patay nila at hindi binanggit ang katotohanan na binigyan sila ng pagkakataon na magkaroon ng napakagandang buhay (o mamatay). Palagay ko, hindi patas para kay Mayor Duterte at sa LGU ng Lungsod ng Davao na hindi kilalanin sa ganitong pagsisikap na tulungan ang mga nagtutulak ng droga na gustong magbago.

Nandito ang buhay sa Lungsod ng Davao. Pero kung ayaw mong magbago, at pinili mong ituloy ang iyong masamang gawain, dito nagtatapos ang iyong buhay.


Translated by: TweetNewscaster

Duterte Serye: Awit ng Davao

By: Jo Barredo

Ang seryeng ito ay iba sa lahat dahil hindi ito direktang nakatuon kay Mayor Duterte kundi sa kung ano ang Lungsod ng Davao. Lilinawin ko lang, ang pinakamagandang argumento na maari nating ibato laban sa mga naninira kay Duterte ay ang mga natamong karangalan ni Mayor Duterte at ng LGU ng Lungsod ng Davao upang [ilagay] ang Lungsod ng Davao sa kinatatayuan nito ngayon.

Nagdesisyon akong isulat ang artikulong ito nang marinig ko ang awiting iyan nong isang gabi sa isang local scouting encampment sa distrito ng paaralang pinaglilingkuran ko. Wala itong epekto sa akin noon pero ikinukuwento ng awiting ito kung anong klaseng lungsod ang Davao. At ipinakikita nito kung paano ito pinamahalaan [nang maayos] sa kabila ng pagiging isang lungsod na may halu-halong kultura. Nasasabik na akong sumulat tungkol dito, pero habang isinusulat ko ito, hindi ko mahanap ang angkop na mga salita upang sabihin kung ano ang aking nararamdaman. Mas mabuti ngayong magbanggit ng ilang linya at makinig dito:

“Halina’t sumama, tayo ay iisa
Tulad ng bahaghari, tayo ay pinag-isa
Sari-saring kulay, di nagkakahiwalay
Tungo sa maunlad at payapang buhay”

“Dito sa lupain ng sari-saring lahi
Sa pamumuhay tayo ay magkabahagi
At sa mga mata ng Dakilang Ama
Tayong lahat ay iisa…”

Siyanga pala, ang awiting ito ay maaring magsilbing buod ng lahat ng nilalaman ng Duterte Serye:


Translated by: TweetNewscaster

Duterte: Happy to be called Mayor

By: Monching Lumantas

Nagpatawag ng presscon si Duterte ng hapong ito sa Matina Enclaves sa Lungsod ng Davao. Ginulat niya ang mga nakikinig sa kanyang mga bagong patalastas:

“Magiging masaya ako kung tatawagin lang ninyo ako na Mayor. Ako ay isang lingkod-bayan lamang.”

Sa mga tiwaling tauhan ng pulis at militar: “Mag-resign o magretiro na. Ayaw kong ipabatid ang inyong pangalan sa publiko. Sa mga may kaso, lumayas kayo!”

“Dapat may curfew sa mga menor de edad. Hindi dapat arestuhin ng mga pulis ang menor de edad, sa halip ay arestuhin ang kanilang mga magulang.”

Sa susunod na Hepe ng PNP: “Tatlo ang pagpipilian: Apolinario, Dela Rosa at Aspera.”

“Makukuha ni Atty. Art Tugade ang DOTC. Magaling siya.”

“Huwag hihingi ng endorsement galing sa mga senador, kongresista, gobernador, o sa kahit sino.”

Kay Senator Alan Peter Cayetano:

“Maari niyang piliin na maging miyembro na lang ng Senado, kung saan igagalang ko ang kanyang pasya. Ikaw pa rin ang aking Pangalawang Pangulo.”

(Mga larawan sa kagandahang-loob ni Richard Reyes.)


Translated by: TweetNewscaster

Duterte Serye: Pugoy Part 2 (Metrodiscom)

By: Jo Barredo

Kung hindi mo pa nababasa ang unang bahagi ng kuwentong ito, inirerekomenda ko na puntahan mo muna iyon bago basahin ito. Kung hindi, maaring hindi mo maintindihan kung ano ang nangyayari.

Ilang araw matapos ibalik ang mga hostage takers, kasama ang kanilang lider na si Felipe Pugoy, sa Davao Penal Colony (Dapecol) dahil sa pagsisikap ng Davao City Police at ni Mayor Duterte, sinubukan nila ulit na makatakas. Sa oras na ito, sinamantala nila ang pag-aaral ng Bibliya na ginanap para sa kanila upang makakuha ng bihag. Ito ang ikalawang bunga ng utos ni Pangulong Cory Aquino.

Ayon sa balita, nagsimula ang insidenteng ito nang nilinlang at nahigitan nila ang lakas ng mga guwardiya ng kulungan na nagbabantay sa kanila habang nag-aaral ng Bibliya. Saka sila nakapunta sa barracks at nakakuha ng mga armas. Sa madaling salita, mas mapanganib sila kaysa noong una nang sinubukan nilang kumuha ng mga bihag.

Nang malaman ito ni Mayor Duterte, sinubukan niyang makipagnegosasyon ulit. Pero ayaw nang sumuko ng mga preso. Ito ay maaring dahil nalinlang sila noon ni Mayor Duterte. Ang kailangan na ngayon ng mga kriminal ay ibigay ang kanilang hinihiling.

Nagtagal ang insidente nang tatlong araw… at sa panahong iyon napatay na ang mga bihag. Napuno na ang pasensya ni Mayor Duterte. Inutusan niya ang kanyang mga tauhan na sugurin at patayin ang mga hostage takers. Nakisali na rin mismo si Mayor Duterte sa pagsugod [sa kanila].

May barilan. Sinabi ni Mayor Duterte sa “Gikan sa Masa, Para sa Masa” na ito na lang ang maaring pagpilian. Papatayin na ng mga hostage takers ang mga natitirang bihag.

Nang matapos na ang barilan, naging malinaw na ang resulta. Dalawampu’t isa ang patay, kasama na rito ang labing-anim na preso at limang bihag. Ang mga limang bihag na pinatay ay sinasabing binaril ng mga nakakulong bago ang pagbihag, kasama na rito ang isang siyam na taong gulang na bata at ang dayuhang misyonaryo na nagsagawa ng pag-aaral sa Bibliya. Sampung bihag ang nasagip at ligtas. Pero, ito ay isa ding madugong katapusan.

PS:

Habang isinusulat ko ang seryeng ito, may natanto lang ako. Paano kung hindi pinigilan ni Pangulong Cory Aquino si Mayor Duterte sa kanyang unang plano na gamitin ang mga snipers upang patayin ang mga hostage takers sa unang insidente? Ganoon din kaya ang magiging resulta? Palagay ko hindi. Naniniwala ako na kung ginawa iyon ni Mayor Duterte sa simula pa lang, walang inosenteng buhay ang masasayang. Pero sa ngayon, hanggang “paano kung” na lang ito. Hindi na maibabalik pa kung ano ang nangyari noon.


Translated by: TweetNewscaster

Duterte Serye: Pugoy Part 1 (Dapecol)

By: Jo Barredo

…Nangyari ito noong 1989. Dalawang taong gulang pa lang ako kaya ang mga pangyayari na ikukuwento ko sa iyo ay base sa sinabi sa akin ng nanay ko at sa aking nasaliksik. Idinagdag ko rin ang impormasyon na ibinahagi mismo ni Mayor Duterte sa kanyang programang Gikan sa Masa, Para sa Masa noong isang buwan.

Sa totoo lamang, dalawa ang mahalagang insidente [na ang una ay sa Dapecol sa Panabo at ang ikalawa ay sa Metrodiscom sa Lungsod ng Davao]. Upang maging malinaw ang kuwentong ito, hahatiin ko ito sa dalawang bahagi.

Nagsimula ang kuwentong ito sa tangkang pagtakas sa Davao City Penal Colony (Dapecol) noong 1989. Sinimulan ng grupo ng mga preso, na pinamunuan ni Felipe Pugoy, ang isang riot upang makatakas sa kulungan. Nang sila’y pinigilang makatakas, saka sila kumuha ng kanilang mga bihag, pangunahin na ang mga bumibisita sa ibang nakakulong. Nagdemanda sila ng isang trak bilang kapalit ng pagpapalaya sa mga bihag.

Sa panahong ito, ipinaalam ng Davao City Police [ang naturang insidente] kay Mayor Duterte. Ang unang naisip niya ay gamitin ang mga snipers para patayin agad ang mga bumihag. Ang paniniwala niya, tatlong minuto lang ang kailangan para patayin sila at iligtas ang mga bihag. Pero hindi nangyari ang inaasahan.

Bago gawin ni Mayor Duterte ang kanyang plano, nakatanggap siya ng tawag mula sa Palasyo ng Malakanyang, ayon kay Duterte. Gusto ng dating Pangulong Cory Aquino na lutasin ito ni Mayor Duterte nang walang pagdanak ng dugo. Tandaang mabuti ang bahaging ito dahil dalawa ang resulta nito, na ikinukuwento sa atin ng media.

Kailangang baguhin ni Mayor Duterte ang kanyang plano. Kaya pinili niyang makipagnegosasayon. Nang nakausap na niya si Pugoy, nadama niya na nagsisimula nang mabaliw ang kriminal na ito. Nakita din ni Mayor Duterte na natatakot ang mga bihag. Kasama na dito ang isang apat na taong gulang na bata (na hindi ako sigurado sa gulang na iyon). Saka inalay ni Mayor Duterte ang sarili bilang kapalit [sa pagpapalaya] ng mga bihag. Ito ang unang malaking hakbang na isang tuwirang bunga ng utos ni [Pangulong Cory Aquino].

Nakalaya na ang mga bihag. Pero patuloy pa rin ang negosasyon. Saka nakumbinsi ni Mayor Duterte ang grupo ni Pugoy na iwan ang kulungan at pumunta sa city hall para hintayin ang kanilang hiling.

Ang hindi alam ng mga bumihag, mayroon nang grupo si Mayor Duterte na naghihintay sa City Hall. At nang makapasok sila, nadaig sila ng lakas at saka pinosasan ng mga pulis.

Tagumpay ang bahagi ng kuwentong ito. Naibalik na ang mga bumihag sa kulungan at nailigtas ang mga binihag. Pero sa kasamaang palad, merong nangyari pagkaraan ng ilang araw.


Translated by: TweetNewscaster

Duterte Serye: Ben Tambling

By: Jo Barredo

Sa seryeng ito, babalik tayo sa 1998 at 2002. Maaring alam ito ng ilan, pero hindi talaga naglingkod si Mayor Duterte sa loob ng 22 taon nang tuluy-tuloy bilang Alkalde ng Lungsod ng Davao. Naniniwala akong alam ng lahat na naging Vice Mayor siya sa kanyang anak [na si Inday Sara] noong 2009. Pero nagsilbi din siya bilang kongresista sa unang distrito ng Lungsod ng Davao noong 1998.

…Sa ngayon, ituon natin [dito] kung bakit pinagsilbihan nang matagal na panahon ni Mayor Duterte ang Lungsod ng Davao.

Noong 1998, matapos ang kanyang ikatlong termino, nagdesisyon si Duterte na magretiro sa pulitika. Iyon ang dahilan kung bakit naging isang sorpresa ang pagtakbo niya bilang kongresista noon. Ipinasa niya ang sulo ng pamumuno sa Lungsod ng Davao sa kanyang Bise Alkalde na si Ben de Guzman.

Nangampanya si Mayor Duterte para kay De Guzman. At naging mahirap ang labanan sa halalan nang nakuha ng karibal nila na partido ni Nograles ang momentum dahil hindi nila kalaban si Duterte sa pulitika noong mga panahong iyon.

Pero sa tulong ni Mayor Duterte, nanalo si De Guzman. At iyon ang naging simula ng kuwento ni Ben Tambling (tulad ng taguri sa kanya ngayon ng mga Dabawenyo).

Ibinigay ni Mayor Duterte ang kanyang buong tiwala kay De Guzman. Inaasahan din ng lahat ng mga taga-Davao na itutuloy niya kung ano ang nasimulan ni Mayor dahil nailagay na ang Davao sa isa sa mga pinakamainam na lugar na tirhan sa Asya (livable place in Asia) noong mga panahong iyon. Saka lumabas na nagkamali kaming lahat ng akala kay De Guzman.

Matapos maupo nang ilang buwan, tuluyang nahinto ang anumang sinimulan ni Mayor Duterte. Nagsimulang gumala ulit ang mga kriminal sa lungsod. Meron ding katiwalian sa mga multong empleyado (ghost employees). At ang pinakamalaking dagok sa ekonomiya ng Lungsod ng Davao ay ang utang nito upang pondohan ang Artica Sports Complex sa Buhangin, Lungsod ng Davao.

Naiwala ng Davao ang ranking nito bilang isa sa mga pinakamainam na tirhang lungsod noong 1999, isang taon matapos umalis sa puwesto si Mayor Duterte. At nagkasira-sira na ang lahat.

Noong 2002, nagsawa na ang mga tao sa Lungsod ng Davao sa kung ano ang nangyayari sa paligid at nagsimulang kalampagin si Mayor na tumakbo ulit bilang Alkalde. Tumakbo nga siya at dito nagalit si De Guzman.

Ginamit ni De Guzman ang lahat ng meron siya upang manalo sa halalang iyon.

Dumating ang araw ng eleksyon, at halata na ang pamimili ng boto. Pero binoto pa rin ng mga tao sa Lungsod ng Davao si Mayor Duterte kahit na hindi siya gumastos ng anumang pondo para mamili ng boto. Abot-abot na ang tagumpay. May ilang kuwento na nagwala si De Guzman sa kanyang mansyon matapos ihayag ang resulta, na tinatapon ang anumang bagay na mahawakan niya.

Nang bumalik si Duterte bilang alkalde noong taon ding iyon, saka lamang nabatid ng mga tao sa Lungsod ng Davao kung ano ang nangyari. Baon ngayon sa utang ang lungsod dahil sa pangungutang sa bangko. Ang mas malala pa, hindi na magagamit ang sports complex dahil nakatayo ito sa tabi ng bangin na may active fault line na tumatagos sa ilalim nito. Hindi pa kasama dito [ang ulat na] lahat ng mga materyales na ginamit ay walang kalidad (substandard).

Ang pagbalik ni Mayor Duterte ay nangangahulugang kailangang magsimula ulit sa wala. Iyon ang dahilan kung bakit hindi tamang sabihin na inabot siya ng 22 taon para paunlarin ang Lungsod ng Davao sa kinalalagyan nito ngayon. Sinimulan niya ulit ang trabaho noon pang 2002.

Magmula noon, kontento na ang mga tao sa Lungsod ng Davao. Duda na kami sa paglalagay ng isa pang apelyido bilang pinuno ng lungsod. Iyon ang dahilan kung bakit hindi lang basta political dynasty ang mga Duterte. Ang mga tao sa Lungsod ng Davao ang naglagay sa kanila [sa mga posisyong iyan]. Hindi kami basta-basta nagtitiwala sa kahit sino. Ang tatlong taon na walang isang Duterte bilang lider ay sobra nang paghihirap para sa amin. Tatlong taon ng katiwalian na nagpahirap sa buong lungsod. Siguradong natuto na kami at hindi na namin iyon uulitin. Iyon din ang iniisip ni Mayor Duterte nang hilingin niya sa lahat na suportahan si Inday Sara noong 2009.


Translated by: TweetNewscaster


Featured Image Credit: Ben De Guzman

Duterte Serye: Extrajudicial Killings

By: Jo Barredo

Susubukan kong sagutin ang isyu ng tinatawag na extrajudicial killings sa Lungsod ng Davao. Ito ay isang alamat na ikinalat at naging sikat anupa’t naniniwala maging ang CHR (na mukhang inutil sa pagsasagawa ng imbestigasyon) ay naniniwala na totoo ito. Narito ang mga punto kung bakit ko nasabi ito:

  1. Ang Davao Death Squad ay itinatag ng mga Alsa Masa noon pang dekada 80 upang labanan ang Sparrow Unit ng NPA sa Lungsod ng Davao. Pansinin na hindi pa alkalde noong mga panahong iyon si Duterte.
  2. Nang maging alkalde si Duterte noong 1988, ang unang hakbang na ginawa niya ay palakasin ang puwersa ng pulisya upang maging sandata laban sa mga armadong kaguluhan sa pagitan ng DDS at Sparrow Unit. At dahil ang DCPO (Davao City Police Office) ay mas handa na ngayon at inaalagaan na nito ang mga mamamayan, nawala ang layunin ng Sparrow Unit na magsagawa ng pagpaslang sa mga pinaghihinalaang kriminal. At dahil hindi na gumagana ang Sparrow Unit, ang tinatawag na DDS ay hindi na rin kailangan.
  3. Kapag sinabi ko na magaganda ang mga gamit ng DCPO, ibig sabihin nito ay [mayroon silang] mas magagandang baril, mas magandang sistema ng komunikasyon, mas magandang transportasyon, [at] mas magandang suweldo. At dahil naibibigay nang maayos ang kanilang ga pangangailanga, ang mga tauhan ng DCPO ay hindi basta-basta natutukso sa suhol.
  4. Ngayon, tungkol naman sa tinatawag na bersiyon ni Duterte ng DDS, wala ang grupong ito. Hindi na kailangan ang mga vigilante kung sapat ang puwersa ng pulisya upang pigilin ang karamihan sa mga krimen.
  5. Hindi isang kathang-isip lang ang mga kriminal na namamatay sa lungsod. Pero gusto kong bigyang-diin na legal ang paraan ng kanilang pagkamatay. Gaya ng sinabi ni Duterte, kapag gumawa ka ng krimen sa lungsod at aarestuhin ka ng pulis, mas makakabuti sa taumbayan kung manlalaban ka. Ito ang magbibigay ng dahilan sa mga pulis na lumaban din at patayin ka. Ang mga utos ni Duterte ay hindi patayin ang sinuman na nakaluhod o nakatali.
  6. Sa pag-unlad ng command center ng lungsod (kasama na ang mga CCTV sa lungsod), mas nagiging mabilis na para sa mga pulis na hulihin ang sinumang gagawa ng krimen. At sa mabilis na pagresponde ng DCPO (na wala pang 15 minuto), naaaresto ang mga kriminal na nagtulak sa kanila na manlaban at saka dito ipinatutupad ang utos na shoot to kill.
  7. Sa paggiit ng CHR na kasama ang mga menor de edad sa mga napapatay, kung gagawa ka ng sarili mong imbestigasyon, malalaman mo na ang mga menor de edad na ito ay hindi napatay ng mga alagad ng batas kundi ng kapwa menor de edad. Ito ang natitirang problema ng DCPO na hindi nila magawang lutasin dahil nakatali ang kanilang kamay. Bakit? Tingnan ang Juvenile Justice and Protection Law ng dating (walang-kuwentang) Senador Pangilinan na nagpoprotekta sa mga menor na ito [na gumawa ng krimen]. Maging ang mga pulis ay hindi pinapayagan na galawin sila. Paano kaya nila mapipigilan ang mga menor de edad na ito kung ganoon ang kaso? Iyan din ang dahilan kung bakit sinabi ni Duterte na dapat ibasura agad ang batas na ito.

Translated by: TweetNewscaster